III SA/Wa 1572/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.K. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], uzasadniając, że jest w podeszłym wieku (ma 71 lat), nie posiada żadnego wartościowego majątku ani źródeł dochodu, poza niewielką emeryturą, która nie przekracza 2000 zł. Ponadto Skarżący cierpi na schorzenia [...] wymagające stałej kontroli medycznej oraz przyjmowania leków. Jest on zadłużony w banku [...] S.A. z tytułu udzielonej pożyczki i w związku z tym nie ma możliwości zaciągnięcia dodatkowego zobowiązania kredytowego. W tym stanie rzeczy wykonanie decyzji podatkowej mogłoby doprowadzić do niemożliwości zaspokajania przez Skarżącego podstawowych potrzeb życiowych i stanowiłoby zagrożenie dla jego normalnej egzystencji oraz stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "Ppsa") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazał żadnych okoliczności, które poprzez wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. mogłyby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Sąd natomiast mógł dokonać oceny sytuacji majątkowej na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy jednak oświadczenie Skarżącego i załączone dokumenty nie wskazują, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2017 r. (sygn. akt II FZ 765/17), faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowałoby konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. NSA wskazał, że - po pierwsze - zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może m.in. rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty, a to może przyczynić się do zachowania stabilności finansowej. Po drugie zaś - w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Zdaniem Sądu oznacza to, że wykonanie zaskarżonej decyzji - w świetle okoliczności przedstawionych przez Skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy- nie spowoduje zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie neguje trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej Skarżącego, jednak zauważyć należy, że w art. 61 § 3 Ppsa chodzi o takie okoliczności, których nie będzie można zmienić w razie uwzględnienia skargi. Tymczasem w niniejszej sprawie ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie skargi będzie skutkować obowiązkiem zwrotu wyegzekwowanej należności. Z drugiej strony ewentualne oddalenie skargi z całą ostrością postawi problem egzekucji zaskarżonej decyzji i wówczas podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące stanu zdrowia i sytuacji materialnej nie będą przeszkodą do takiej egzekucji. Sąd zauważa również w kontekście wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, że zagrożenie egzekucją orzeczonej należności wiąże się z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku, a decyzja organu I instancji nie jest decyzją ostateczną, zatem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie może ona podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o ochronę tymczasową dotyczy w istocie decyzji organu odwoławczego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.