III SA/Wa 158/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Sp. z o.o. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia - umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy - Skarżąca – G. Sp. z o.o., w piśmie z 30 października 2017 r., wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Rozpoznając niniejszy wniosek, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że postanowieniem z 28 września 2017 r. Sąd odrzucił skargę wniesioną przez Skarżącą, z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że na Skarżącej ciążył – wynikający z prawomocnego postanowienia Sądu wydanego w przedmiocie prawa pomocy – obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd stanął na stanowisku, że takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą następcze czynności Skarżącej w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie z 30 października 2017 r. wraz z – będącym aktualnie przedmiotem rozpoznania – wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Co istotne, niniejsze zażalenie wolne było od wpisu sądowego. Postanowieniem z 29 grudnia 2017 r., Sąd odrzucił zażalenie z 30 października 2017r., z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych w wyznaczonym terminie. Postanowienie to zostało doręczone Skarżącej 15 stycznia 2018 r. Skarżąca nie zaskarżyła tego postanowienia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, referendarz sądowy zauważa, że aktualnie na Skarżącej nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Ponadto, z uwagi brak zaskarżenia postanowienia z 29 grudnia 2017 r., należy przyjąć, że Skarżąca nie przejawia woli kontynuowania niniejszego postępowania. W ocenie referendarza sądowego, na obecnym etapie postępowania, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy z 30 października 2017 r. stało się zbędne, zasadne jest zatem umorzenie postępowania w tym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W związku z powyższym na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.