III SA/Wa 1583/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić J. N. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 14 kwietnia 2016 r. Skarżący – J. N. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. Skargi tej Skarżący nie podpisał. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 17 maja 2016 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez jej własnoręczne podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Skarżącego pouczono, że niewykonanie powyższych wezwań w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania te doręczono Skarżącemu w dniu 8 czerwca 2016 r. W dniu 22 czerwca 2016 r. wpłynął do Sądu egzemplarz podpisanej przez Skarżącego skargi. Przekazał ją Dyrektor Izby Skarbowej w W. do którego egzemplarz ten wpłynął w dniu 15 czerwca 2016 r. Skarżący uiścił również wpis sądowy w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skargę należało odrzucić. Skarżący nie dochował bowiem terminu do uzupełnienia jej braku formalnego. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego jej egzemplarza doręczono Skarżącemu w dniu 8 czerwca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upływał więc w dniu 15 czerwca 2015 r. (środa). Jakkolwiek w dniu 1 czerwca 2016 r. Skarżący nadał w placówce pocztowej egzemplarz podpisanej przez siebie skargi, niemniej przesyłkę zaadresował do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Takiego sposobu uzupełnienia braku formalnego skargi nie można uznać za prawidłowy. Złożenie tudzież przesłanie podpisanej skargi powinno bowiem nastąpić na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. To właśnie Sąd wystosował do Skarżącego wezwanie do nadesłania podpisanego egzemplarza skargi i to właśnie w nim egzemplarz ten należało złożyć. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") nie przewidują uzupełniania braków formalnych skargi za pośrednictwem organu, którego decyzję zaskarżono. Tryb ten dotyczy jedynie wniesienia skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 1285/08) powołany przepis nie odnosi się do uzupełnienia braków formalnych skargi, nawet jeśli ich usunięcie polega na przesłaniu odpisu prawidłowo podpisanego środka zaskarżenia. Inaczej mówiąc pośredni tryb wnoszenia skargi nie oznacza, że tak samo (o czym, jak się zdaje, przekonany był Skarżący) uzupełnia się jej braki. Powyższe ma ten skutek, że w przypadku złożenia przez stronę pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych skargi w organie administracji publicznej, miarodajna dla oceny, czy został zachowany termin określony w wezwaniu, będzie data przekazania tego pisma do Sądu, nie zaś data jego złożenia w organie. Tym samym za datę skutecznego złożenia podpisanego przez Skarżącego egzemplarza skargi należało uznać dzień 21 czerwca 2016 r., kiedy to Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał ten egzemplarz Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Oznacza to, że uzupełnienie braku formalnego skargi było spóźnione. Z tej przyczyny Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Niezależnie od powyższych rozważań Sąd zauważa, że w razie niedochowania przez stronę terminu do dokonania czynności procesowej może ona domagać się jego przywrócenia. Możliwość taka wynika z art. 86 § 1 p.p.s.a. i może być zrealizowana przez złożenie stosownego wniosku. Stosownie do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.