III SA/Wa 1586/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł K.K. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, jednakże nie podpisał wniosku i nie uzupełnił rubryk 5-15. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 12 października 2017r. Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, poprzez własnoręczne podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza wniosku oraz o uzupełnienie rubryk 5 - 15. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącemu w dniu 31 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k. 69 akt sądowych). Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy z uwagi na to, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Pismem z dnia 12 grudnia 2017 r. Skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia, w którym podniósł, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Natomiast stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd nie stwierdza podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Jest ono prawidłowe, albowiem Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na mocy art. 257 p.p.s.a. ten brak formalny uniemożliwił referendarzowi sądowemu merytoryczne rozpoznanie wniosku. Tym samym sprzeciw Skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia starszego referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.