III SA/Wa 1586/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął i prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku M. Sp.j. z siedzibą w W. (dalej Skarżąca, Spółka) na podstawie tytułu wykonawczego z 17 grudnia 2024 r., wystawionego przez Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej NUS), obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za 06/2020 r. w kwocie należności głównej 69.646,80 zł plus odsetki za zwłokę. Odpis tytułu wykonawczego doręczono 20 grudnia 2024 r. Pismem z 26 grudnia 2024 r. Spółka wniosła skargę na czynności egzekucyjne, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku oraz braku doręczenia upomnienia. Naczelnik Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z [...] marca 2025 r. oddalił zarzuty określone przepisem art. 33 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 – dalej Upea), tj. nieistnienie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia. W uzasadnieniu wskazał, iż dochodzona na podstawie ww. tytułu wykonawczego zaległość wynika z korekty deklaracji \/AT-7 za 6/2020 r., a przed podjęciem postępowania egzekucyjnego upomnienie zostało skutecznie Spółce doręczone. Spółka złożyła zażalenie na to postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. DIAS zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2025 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej Kpa), art. 18 pkt 2 Upea oraz art. 33 § 2 pkt 1 i 4 Upea utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia DIAS wskazał, że 27 lipca 2020 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za 6/2020 r., w której wykazała kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 125.853,00 zł. Dnia 28 lipca 2020 r. Spółka dokonała wpłaty w kwocie 125.853,00 zł. Biorąc pod uwagę, iż termin zapłaty podatku upływał 27 lipca 2020 r. to ww. wpłata została dokonana po terminie. Z informacji zawartej w postanowieniu wynika, iż odsetki od nieterminowej wpłaty w wysokości 27,58 zł zostały pokryte z wpłaty Spółki z 26 sierpnia 2020 r. Następnie 11 lipca 2024 r. Spółka złożyła korektę deklaracji VAT-7 za 6/2020 r., w której kwota podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego została wskazana w wysokości 195.514,00 zł. Biorąc pod uwagę wcześniej uregulowaną należność, wynikającą z pierwotnej deklaracji, to do uregulowania pozostała różnica w wysokości 69.661,00 zł. W związku z brakiem uregulowania powyższej kwoty NUS upomnieniem z 29 lipca 2024 r. wezwał Spółkę do uregulowania przedmiotowej zaległości wraz z odsetkami i kosztami upomnienia. Jak wskazał DIAS, upomnienie doręczono Spółce 9 sierpnia 2024 r., zatem nie znajduje uznania zarzut dotyczący braku doręczenia upomnienia. Za bezzasadny DIAS uznał również zarzut nieistnienia obowiązku. Wskazał, że nieistnienie obowiązku oznacza obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym, zatem nie można uznać, iż dochodzony na podstawie tytułu wykonawczego obowiązek w podatku od towarów i usług za 6/2020 r. nie istnieje. DIAS nie zgodził się z twierdzeniem Spółki, że dokonała ona w rzeczywistości wpłaty zaległości VAT za 6/2020 r., gdyż zwróciła się o przeksięgowanie wpłaty gdzie błędnie wskazano zobowiązanie za 12/2019 r., a powinno być wskazane 06/2020 r. DIAS zwrócił uwagę, że w odrębnym postępowaniu dotyczącym podatku VAT za 12/2019 r. tą samą wpłatę z 26 września 2023 r. Spółka wskazywała jako wpłatę dotyczącą miesiąca grudnia 2019 r. Nadto, samo złożenie wniosku o przeksięgowanie danej wpłaty nie skutkuje uznaniem, iż wpłata została zaksięgowana zgodnie z żądaniem podatnika. NUS postanowieniem z [...] września 2024 r. odmówił zaliczenia kwoty 98.358,00 zł z wpłaty na podatek od towarów i usług za 12/2019 r. na poczet zobowiązania w podatku VAT za 06/2020 r. Postanowienie uznano za doręczone Spółce 5 października 2024 r. Z prawa wniesienia zażalenia Spółka nie skorzystała. W opinii DIAS, niezrozumiały jest także zarzut dotyczący prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec rachunków bankowych nienależących do Spółki. Przepis ant. 33 Upea nie przewiduje wniesienia zarzutów o takiej treści. Prawidłowo wskazał NUS, iż odnośnie do prawidłowości podejmowanych czynności egzekucyjnych może wypowiadać się jedynie organ egzekucyjny, a nie wierzyciel. Ponadto, w niniejszej sprawie nie ma odniesienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1228/24, wydany w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, a dotyczący wniesionych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do zaległości w podatku VAT za 12/2019 r. Wskazanie w nim przez Sąd, iż w sprawie wątpliwość budzi treść komunikatu znajdującego się na korekcie deklaracji VAT-7 za 12/2019 r., złożonej 25 września 2023 r. i wystawienia na jej podstawie tytułu wykonawczego, nie świadczy o wątpliwościach przy każdej złożonej korekcie, tym bardziej, że w korekcie za 6/2020 r. złożonej 11 lipca 2024 r. takiego komunikatu brak. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zwróciła się przy tym o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania w postaci art. 120 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 – dalej Op), poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów i stanu faktycznego sprawy, prowadzące do uznania, iż Skarżąca winna wpłacić na rzecz Urzędu Skarbowego kwotę 69.661,00 zł plus odsetki, podczas gdy Skarżąca dokonała korekt za 2020 r., w tym korekty zaległości podatkowej VAT za 06/2020 i w dniu 19 sierpnia 2024 r. wystosowała do Organu wniosek o przeksięgowanie wpłaty z dnia 26 września 2023 r., która to wpłata błędnie dotyczyła okresu 12/2019, gdyż prawidłowy okres powinien obejmować 06/2020, tak więc Skarżąca przeksięgowując ww. kwotę na okres 06/2020 wyczerpywała w całości zobowiązania podatkowe Spółki za ww. okres, dlatego też nie było podstaw do wszczynania przeciw niej egzekucji; 2) przepisów postępowania w postaci art. 217 § 2 w zw. z art. 235 Op poprzez brak odniesienia się przez Organ do zarzutu drugiego wskazanego w zażaleniu Skarżącej - dot. art. 121 § 1 Op i w konsekwencji nierozpoznanie go w całości, co doprowadziło do naruszenia przez Organy obu instancji tego przepisu poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także istnienia poważnych wątpliwości co do sposobu działania organów administracji publicznej w toczącym się postępowaniu prowadzonym przeciwko Spółce z uwzględnieniem słusznego interesu strony oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; ponadto wskazywane przez Skarżącą wątpliwości do chwili obecnej nie zostały wyjaśnione przed wydaniem postanowień w sprawie; 3. przepisów postępowania art. 122 Op poprzez brak podjęcia wszelkich działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu - w zakresie przedstawionego przez Skarżącą dowodu z wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1228/24 wskazując, że wyrok ten dotyczył innego okresu podatkowego, a zatem też innej sprawy, w sytuacji gdy problem korekt Skarżącej dotyczył szerokiego okresu podatkowego za różne miesiące 2020 r. w związku z błędem księgowej, które to błędy były konsekwencją właśnie szeregu wniosków Skarżącej w 2023 i 2024 r. o przeksięgowanie kwot na poprawne okresy dotyczące zobowiązań podatkowych, tak więc powyżej przywołany wyrok nie był bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: Ppsa), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 122 Ppsa sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Gdy przedmiot skargi kwalifikuje sprawę do kategorii, o której mowa w art. 119 pkt 3) Ppsa, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym jest niezależne od woli stron. Sąd nie dostrzegł powodów do rozpoznania tej sprawy na rozprawie. W szczególności, w sprawie nie pozostawały żadne wątpliwości, które wymagałyby usunięcia przez bezpośredni udział stron w posiedzeniu jawnym. Skarżąca nie przedstawiała też żadnej istotnej argumentacji, która uzasadniałaby rozpatrzenie sprawy na rozprawie. W pierwszej kolejności, odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego określonego w przepisach Ordynacji podatkowej, wyjaśnić należy, że przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Dlatego też organy nie mogły im uchybić. Do postępowania egzekucyjnego w administracji zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w których również uregulowano kwestię załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Ponieważ jednak Sąd nie jest związany zarzutami skargi, dla kontroli legalności postanowienia wystarczyło zatem działanie Spółki związane z wniesieniem skargi. Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 Upea zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 Upea podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Sąd zwraca uwagę, że stosownie do 33 § 4 Upea zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Skarżąca jako podstawę zarzutów wskazała art. 33 § 2 pkt 1 i 4 Upea. W odniesieniu do zarzutu określonego w art. 33 § 2 pkt 1 Upea dotyczącego braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, Sąd wskazuje, że upomnienie zostało prawidłowo doręczone Spółce 9 sierpnia 2024 r., zatem zasadnie organy uznały ten zarzut za bezzasadny. Prawidłowo również organy oceniły, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieistnienia obowiązku. Obowiązek Spółki wynika bowiem ze złożonej przez Spółkę w dniu 11 lipca 2024 r. korekty deklaracji VAT-7 za 6/2020 r., w której kwota podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego została wskazana w wysokości 195.514,00 zł. Biorąc pod uwagę wcześniej uregulowaną należność, wynikającą z pierwotnej deklaracji, do uregulowania pozostała różnica w wysokości 69.661,00 zł. Spółka nie uregulowała tej należności, w związku z czym NUS prawidłowo skierował do Spółki upomnienie z 29 lipca 2024 r. Z twierdzeniem Spółki, jakoby uiściła różnicę w podatku, dokonując wpłaty w dniu 26 września 2023 r., nie można się zgodzić. Skarżąca wprawdzie zwróciła się do organu pismem z 19 sierpnia 2024 r. o skorygowanie wpłaty dokonanej w dniu 26 września 2023 r. z uwagi na nieprawidłowo wskazany w przelewie okres (wg Spółki powinien być wskazany 06/2020 r. a nie 12/2019), jednak jak słusznie wskazał DIAS, samo złożenie wniosku o przeksięgowanie danej wpłaty nie skutkuje uznaniem, iż wpłata została zaksięgowana zgodnie z żądaniem podatnika. W zakresie wniosku Skarżącej organ wydał postanowienie z [...] września 2025 r., którym odmówił zaliczenia kwoty 998.358 zł z wpłaty na podatek VAT za 12/2019 r. na poczet zobowiązania w podatku VAT za 06/2020 r. Co więcej, sama Skarżąca w postępowaniu dotyczącym podatku VAT za 12/2019 r. tą samą wpłatę wskazywała jako wpłatę dotyczącą właśnie grudnia 2019 r. Nie sposób przy tym uznać, że Spółka omyłkowo w tytule przelewu dokonanego dnia 26 września 2023 r. wskazała okres 12/2019, a w rzeczywistości wpłata ta dotyczyła zobowiązania za 06/2020 r. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w momencie dokonania powyższej wpłaty na Spółce nie ciążyło zobowiązanie w podatku VAT za 06/2020 r., zaistniało ono niespełna rok później w wyniku korekty złożonej przez Spółkę 11 lipca 2024 r. Dla niniejszego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1228/24. Sprawa ta dotyczyła innego okresu rozliczeniowego, a podstawą uchylenia przez Sąd postanowienia DIAS była wątpliwość dotycząca wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie korekty za 12/2019, co do której pojawił się komunikat o odrzuceniu korekty. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 Ppsa, należało skargę oddalić.