III SA/Wa 1598/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 2820 zł (słownie: dwa tysiące osiemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka") zwróciła się 27 lipca 2010r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej "NUS") o stwierdzenie nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł od umowy pożyczki zawartej 1 stycznia 2008r. ze wspólnikiem N. z siedzibą w O. w H.. We wniosku podano łączną sumę nadpłat - [...] zł w odniesieniu do 4 umów pożyczek. Do wniosku załączono skorygowaną deklarację PCC-3. 2. NUS decyzją z [...] grudnia 2010r. określił Spółce zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł z tytułu ww. umowy pożyczki. W podstawie prawnej wskazał m.in. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k), pkt 2, ust. 3 pkt 2, ust. 5 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 9, art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. d), art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2005r. Nr 68, poz. 450 ze zm., dalej "u.p.c.c."). W uzasadnieniu NUS podniósł, że osoba udzielająca ww. pożyczki była udziałowcem skarżącej Spółki, a pożyczka udzielona Spółce kapitałowej przez wspólnika, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 pkt 2, art. 1a pkt 2 u.p.c.c., uważana była dla potrzeb p.c.c., za zmianę umowy spółki i objęta była zakresem przedmiotowym p.c.c. Na mocy art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. d), art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.c.c. należało jako podstawę opodatkowania przyjąć kwotę lub wartość udzielonej pożyczki, przy stawce 0,5%. NUS nie zgodził się z opinią Spółki, że w łatach 2007-2008 przepisy krajowe w zakresie opodatkowania p.c.c. pożyczek udzielanych spółkom kapitałowym przez wspólników były niezgodne z przepisami wspólnotowymi, ani że czynność ta korzystała w 2008r. ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG z 17 lipca 1969r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. UE L z. 28 października 1969 r. Nr 249. s. 25; dalej "Dyrektywa 69/335"). Przepis ten stanowił, iż Państwa Członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, inne niż operacje określone w art. 9, które 1 lipca 1984r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawka 0,5% lub niższa. Zdaniem NUS art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 zawierał wykaz czynności, które państwa członkowskie mogą opodatkować podatkiem kapitałowym. Obejmuje on też transakcje zaciągnięcia pożyczki przez spółkę kapitałową, jeśli wierzyciel uprawniony jest do udziału w zyskach spółki, jak i zaciągnięcie pożyczki przez spółkę kapitałową u członka, współmałżonka lub dziecka członka lub od strony trzeciej, jeżeli jest ona gwarantowana przez członka, pod warunkiem, że takie pożyczki mają taką samą funkcję, jak zwiększenie kapitału spółki. Stawka podatku kapitałowego nie może być wyższa niż 2% i niższa niż 1%. Dyrektywę 69/335 zmieniła Dyrektywa Rady 73/79/EWG z 9 kwietnia 1973r. dotycząca ustalenia wspólnych stawek podatku kapitałowego (Dz. U. UE z 18 kwietnia 1973r. seria L Nr 103. str. 15, dalej "Dyrektywa 73/79"), która począwszy od 1 stycznia 1976r. wprowadziła ogólne obniżenie stawek podatku kapitałowego, w wyniku czego pełna stawka została ustalona na 1%. a Państwa Członkowskie uzyskały możliwość ustalenia stawek obniżonych, w wysokości od 0% do 0.5%. Po raz kolejny Dyrektywę 69/335 zmieniono Dyrektywą 85/303/EWG (Dz. U. UE z 15 czerwca 1985r. seria L Nr 156. str. 23, dalej "Dyrektywa 85/303"), w wyniku której art. 7 otrzymał brzmienie: Państwa członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje inne niż operacje określone w art. 9, które w dniu 1 lipca 1984r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawka 0.5% lub niższą. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335 konieczne jest odwołanie się do przepisów krajowych. Na podstawie art. 7 ustawy z 19 grudnia 1975r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 45 poz. 226 ze zm., dalej "u.o.s.") wydano rozporządzenie Rady Ministrów z 16 maja 1983r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz.U. Nr 34. poz. 161 ze zm., dalej "rozporządzenie"), które określiło procentową stawkę opłaty skarbowej od umowy spółki - wynoszącą 5%. W świetle zatem prawa krajowego ww. pożyczki były opodatkowane w wysokości 2 lub 5%, w związku z czym stawka p.c.c. była wyższa niż 0,5%, a co za tym idzie Polska z chwilą przystąpienia do UE nie była zobowiązana do zwolnienia z opodatkowania pożyczki udzielonej spółce kapitałowej. W porównaniu do przepisów krajowych obowiązujących wcześniej, w zakresie opodatkowania pożyczki, nie doszło do rozszerzenia zakresu opodatkowania, bowiem reżim podatkowy przed dniem akcesji był korzystniejszy od obowiązującego po wejściu do Unii Europejskiej i w dacie udzielenia pożyczki. NUS, porównując u.p.c.c. w brzmieniu z lat 2004-2006 i z lat 2007-2008, stwierdził, iż w latach 2004-2006 uległ zmianie jedynie moment powstania obowiązku podatkowego (z momentu udzielenia pożyczki na moment konwersji pożyczki na kapitał zakładowy). NUS stwierdził w związku z tym, że ww. pożyczka na gruncie u.p.c.c. podlegała opodatkowaniu w wysokości wskazanej w ww. decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS"), po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z [...] marca 2011r. utrzymał w mocy ww. decyzję NUS, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązujące w dniach dokonania czynności przepisy u.p.c.c. w zakresie odnoszącym się do pożyczek udzielonych spółce kapitałowej przez wspólnika, nie stały w sprzeczności z Dyrektywą 69/335. Zdaniem organu odwoławczego Polska była uprawniona do opodatkowania pożyczek udzielonych spółce kapitałowej przez wspólnika w latach 2007-2008. Czynność dokonana przez Spółkę nie była obligatoryjnie zwolniona z podatku kapitałowego mocą przepisów ww. Dyrektywy. Mieściła się w katalogu czynności podlegających zwolnieniu fakultatywnemu i mogła nadal podlegać podatkowi kapitałowemu w zakresie, w jakim 1 lipca 1984r. była opodatkowana stawką 1%. Przepis art. 7 ust. 2 Dyrektywy pozostawił państwom członkowskim swobodę w podjęciu decyzji co do opodatkowania bądź zwolnienia operacji wskazanych w art. 4 ust. 2. DIS odpowiadając na zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 stwierdził, że ww. pożyczka nie mieści się w dyspozycji ww. przepisu, a podstawą do jej opodatkowanie był art. 7 ust. 2 ww. Dyrektywy. W ocenie DIS w sprawie nie doszło także do naruszenia klauzuli stand-still, gdyż w czasie obowiązywania u.p.c.c. nie doszło do rozszerzenia obowiązków podatkowych wbrew postanowieniom ww. Dyrektywy. Nie było więc podstaw by pominąć obowiązujące przepisy krajowe i zastosować przepisy wspólnotowe. Tym samym nie miało miejsca naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 O.p. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji DIS i poprzedzającej ją decyzji NUS oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, ze względu na naruszenie: 1) art. 120 w związku z 121 § 1 O.p. - przez ich niezastosowanie w sprawie, 2) art. 4 ust. 2 w związku z art. 7 Dyrektywy 69/335 - przez niezgodne z prawem europejskim wprowadzenie do polskiego porządku prawnego od 1 stycznia 2007r. opodatkowania podatkiem kapitałowym pożyczek udzielonych spółce kapitałowej przez jej udziałowca, w sytuacji, gdy Polska zdecydowała się od przystąpienia do Unii Europejskiej na zwolnienie takich pożyczek od podatku kapitałowego, implementując przepisy Dyrektywy 69/335; 3) art. 10 w związku z art. 56 i art. 249 TWE - przez niewypełnienie nałożonych na organy władzy Państwa Polskiego obowiązków wynikających z członkostwa we Wspólnocie. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że pożyczki korzystały ze zwolnienia z p.c.c. od 1 maja 2004r. do 31 grudnia 2006r., na mocy art. 9 pkt 10 lit. h) u.p.c.c. Ponownie od 1 stycznia 2009r., na mocy art. 9 pkt 10 lit. i) u.p.c.c. oba te przepisy mają jednakowe brzmienie i stanowią, iż zwalnia się od p.c.c. pożyczki udzielone przez wspólnika spółce kapitałowej. Czynność ta winna korzystać również w 2008r. ze zwolnienia w podatku na podstawie Dyrektywy 69/335. Implementacja dyrektyw albo jej brak stwarza możliwość powołania się na przepis dyrektywy, o ile przepis ten cechuje się dostatecznym stopniem precyzyjności oraz bezwzględnością stosowania. Ustawodawca unijny, stosownie do art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335 pozostawił państwom członkowskim swobodę w podjęciu decyzji, co do zasad opodatkowania czynności wymienionych w art. 4 ust. 2 tej Dyrektywy. Polska, dokonując wyboru spośród dwóch wariantów: zastosowania zwolnienia lub opodatkowania ww. czynności, zdecydowała się zwolnić z podatku czynność udzielenia pożyczki spółce przez wspólnika, wprowadzając zwolnienie od 1 maja 2004r. na mocy art. 9 pkt 10 lit. h) u.p.c.c. Państwa Członkowskie mogły zatem dokonać jednokrotnego wyboru spośród możliwości, jakie przyznał im ww. artykuł, więc umowy pożyczek zawarte z jej wspólnikami, są zwolnione z p.c.c., na podstawie Dyrektywy 69/335, co uzasadniało stwierdzenie, że stanowisko organów podatkowych o możliwości określenia wysokości zobowiązania podatkowego w p.c.c. jest nieprawidłowe.5. DIS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Spółka podkreśliła, że w okresie 2007-2008 r. u.p.c.c. była sprzeczna z art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335 w zakresie, w jakim nie zwalniała z p.c.c. pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika. Spółka powołała się zatem na zasadę stand-still oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSWE") z 11 listopada 1999r. w sprawie C-350/98 (Henkel Hellas ABEE przeciwko Elliniko Dimosio), z których wynika, że skoro Polska w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej zdecydowała się zwolnić z podatku kapitałowego pożyczkę udzieloną spółce przez wspólnika, to nie mogła ponownie wprowadzić opodatkowania tej operacji 1 stycznia 2007 r. 5. DIS w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje 1. Skarga jest zasadna. 2. Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 w związku z art. 145 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). 3. Sąd, badając zaskarżoną decyzję, w świetle przedstawionych kryteriów, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. 4. Sąd administracyjny zobligowany był do przeanalizowania nie tylko polskiego prawa podatkowego, lecz również prawa Unii Europejskiej, stosownie do art. 91 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483, dalej: "Konstytucja RP"). Zgodnie z ww. przepisem ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy, a umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Wobec tego Sąd miał obowiązek zastosować w tej sprawie Traktat o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/31), który wiąże Polskę od 1 maja 2004r. z racji podpisania w Atenach 16 kwietnia 2003r. przez Prezydenta RP, aktu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, ratyfikowanego za uprzednią zgodą wyrażoną w referendum ogólnokrajowym (Obwieszczenie Rządowe z 21 kwietnia 2004r. w sprawie mocy obowiązującej Traktatu, dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 865). Jednocześnie ustawą z 10 lipca 2008r. upoważniono Prezydenta RP do złożenia oświadczenia o uznaniu właściwości Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Dz. U. z 2009 r., Nr 249, poz. 253). W związku z tym Sądy krajowe poddano jurysdykcji TSWE, w zakresie tam wskazanym. Zgodnie z Traktatem, Polskę wiązało prawo unijne, również istniejące w dacie przystąpienia do Unii Europejskiej oraz wykładnia prawa dokonana przez TSWE. 5. Sąd stwierdza, że zasadnicze znaczenie do oceny legalności zaskarżonej decyzji, oprócz wyroku powołanego przez Spółkę w skardze, ma wyrok TSUE z 16 czerwca 2011r. w sprawie C-212/10, w którym dokonano interpretacji art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 w kontekście możliwości ponownego wprowadzenia przez państwo członkowskie podatku kapitałowego od pożyczki udzielonej spółce kapitałowej przez udziałowca w sytuacji, gdy państwo to wcześniej zrezygnowało z pobierania takiego podatku. Orzeczenia TSUE stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania prawa wspólnotowego, odpowiadają też na pytania prawne sądów krajowych w przedmiocie interpretacji pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego oraz ważności prawa wtórnego. Co do zasady wykładnia prawa wspólnotowego dokonana przez TSUE, na podstawie art. 234 TWE wiąże tylko sąd krajowy, który skierował dane pytanie prawne i to tylko w konkretnej sprawie, bowiem brak jest wyraźnego przepisu nadającego tym orzeczeniom moc powszechnie obowiązującą. Faktycznie jednak orzeczenia prejudycjalne mają taką moc chociażby przez fakt powoływania się przez TSUE na wcześniejsze swoje orzeczenia. Również pominięcie orzeczeń TSUE przez sąd krajowy może być potraktowane jako poważne i oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego, co z kolei może stanowić jedną z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej państwa. 6. W sprawie, będącej przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spór dotyczył tożsamego problemu, do tego który wstąpił w obu ww. orzeczeniach TSUE - zasadności opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielonej Spółce przez wspólnika, na podstawie przepisów przywracających wcześniej zniesiony obowiązek podatkowy w tym zakresie. Argumentacja Spółki zawarta w skardze zmierza do wykazania, że prawidłowa implementacja Dyrektywy 69/335 do krajowego porządku prawnego nakazuje zwolnić z opodatkowania czynność polegającą na udzieleniu pożyczki przez udziałowca. Wymóg ten był spełniony w okresie od 1 maja 2004r. do 31 grudnia 2006r. – w okresie obowiązywania art. 9 pkt 10 lit. h) u.p.c.c., po czym – wbrew zasadzie stand still – ustawą z 16 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 222, poz. 1629) przywrócono opodatkowanie ww. czynności od 1 stycznia 2007r. Sąd stwierdza, że TSUE w powołanym wyżej wyroku z 16 czerwca 2011r. C-212/10 wskazał, że z motywu pierwszego Dyrektywy 69/335 wynika, iż miała ona na celu wspieranie swobodnego przepływu kapitału, uznanego za podstawową swobodę niezbędną do utworzenia rynku wewnętrznego. W tym celu, jak wynika z motywów od szóstego do ósmego ww. wyroku C-212/10, Dyrektywa 69/335 zmierzała do ujednolicenia podatków od wkładów kapitałowych do spółek w ramach Unii Europejskiej przez wprowadzenie jednolitego podatku od gromadzenia kapitału, który może być naliczany tylko raz w ramach wspólnego rynku, a także przez zniesienie wszelkich innych podatków pośrednich o takich samych cechach jak ten podatek. Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. c) Dyrektywy 69/335 w zakresie, w jakim były opodatkowane stawką 1% w dniu 1 lipca 1984r. mogą nadal podlegać podatkowi kapitałowemu operacje, m.in. takie jak zaciągnięcie pożyczki przez spółkę kapitałową, jeśli wierzyciel uprawniony jest do udziału w zyskach spółki. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 i 2 Dyrektywy 69/335 państwa członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, inne niż operacje określone w art. 9, które 1 lipca 1984r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50% lub niższą. Zwolnienie zależy od warunków, które w tamtym dniu były stosowane do przyznania zwolnienia lub, zależnie od okoliczności, nałożenia podatku według stawki 0,50% lub niższej (ust. 1). Państwa członkowskie mogą zwolnić z podatku kapitałowego wszystkie operacje inne niż określone w ust. 1 lub naliczyć od nich podatek o jednolitej stawce nieprzekraczającej 1% (ust. 2). W Polsce, między 1 stycznia 2001r. a 30 kwietnia 2004r. przepis art. 1 ust. 1 u.p.c.c. poddawał opodatkowaniu p.c.c. zawarcie umowy spółki, a także jej zmianę, o ile prowadziła do zmiany podstawy opodatkowania tym podatkiem. Art. 1 ust. 3 pkt 4 u.p.c.c. stanowił, że w przypadku umowy spółki za zmianę umowy uważa się dopłaty, pożyczki udzielane spółce przez wspólników (akcjonariuszy) oraz oddanie przez wspólnika (akcjonariusza) spółce rzeczy lub praw majątkowych do nieodpłatnego używania. Art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.c.c. określał degresywną stawkę opodatkowania, wahającą się, w zależności od kwoty pożyczki, od 1% do 0,5% wartości czynności. Ustawą z dnia 19 grudnia 2003r. o zmianie u.p.c.c. (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 42) zwolniono z tego podatku pożyczki udzielone spółce kapitałowej przez wspólnika lub akcjonariusza. Zgodnie z art. 9 pkt 10 lit. h) u.p.c.c., w wersji obowiązującej od 1 maja 2004r. (Dz. U. z 2005r. Nr 41, poz. 399), zwalnia się od podatku pożyczki udzielane przez wspólnika (akcjonariusza) spółce kapitałowej. Ww. przepis uchylono 1 stycznia 2007r., na mocy ustawy z 15 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności prawnych (Dz. U. Nr 222, poz. 1629). Pożyczki zostały uznane za zmianę umowy spółki (art. 1 ust. 3 pkt 2 u.p.c.c.) i na mocy art. 7 ust. 1 pkt 9 objęte jednolitą stawką w wysokości 0,5%. Ustawą z 7 listopada 2008r. (Dz. U. Nr 209, poz. 1319) transponowano do prawa polskiego Dyrektywę 2008/7 i w art. 9 pkt 10 lit. i) u.p.c.c. ponownie zwolniono z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielane spółce kapitałowej przez wspólników lub akcjonariuszy. TSUE, mając na względzie przedstawiony wyżej stan prawny wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 określone operacje mogły, w zakresie, w jakim były opodatkowane stawką 1% w dniu 1 lipca 1984r., nadal podlegać podatkowi kapitałowemu. Data 1 lipca 1984r. dotyczy również Rzeczypospolitej Polskiej. Polska miała prawo, przystępując do Unii Europejskiej, utrzymać opodatkowanie tych czynności podatkiem kapitałowym, jednakże po tym, jak zrezygnowała z tego podatku z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej, nie miała już prawa go później przywrócić. TSUE argumentował, że art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335, którego brzmienie odwołuje się do pojęcia ciągłości, należy interpretować w świetle celu wskazanego w motywach drugim i trzecim Dyrektywy 85/303, jakim jest ograniczenie, a nawet zniesienie podatku kapitałowego. Z motywu trzeciego Dyrektywy wynika, że z punktu widzenia owego celu tylko trudności budżetowe, jakie napotkałyby państwa członkowskie w razie zniesienia podatku kapitałowego, uzasadniają możliwość jego utrzymania przez te państwa, które nie zaniechały jego pobierania. Zawarte w art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 sformułowanie "mogą [...] nadal podlegać podatkowi kapitałowemu" należy więc interpretować w ten sposób, że możliwość opodatkowania przez państwa członkowskie wymienionych w owym ustępie czynności podatkiem kapitałowym wymaga nie tylko, by były one opodatkowane w rozumieniu tego przepisu na podstawie przepisów krajowych obowiązujących w dniu 1 lipca 1984 r., lecz także by podlegały następnie opodatkowaniu w sposób nieprzerwany. W przeciwnym razie państwo członkowskie nie może powoływać się na utratę przychodów jako uzasadnienie utrzymania podatku kapitałowego. Wskazanie w art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 daty 1 lipca 1984 r. nie upoważnia więc państw członkowskich, które w owym dniu poddawały omawiane czynności opodatkowaniu podatkiem kapitałowym, do ponownego wprowadzenia takiego podatku po jego zniesieniu. Byłoby to sprzeczne z brzmieniem wspomnianego przepisu, a także z celem omawianej Dyrektywy, jakim jest ograniczenie, a nawet zniesienie podatku kapitałowego. 7. Sąd rozpoznając sprawę ze skargi Spółki, w związku z tym stwierdza, że państwo członkowskie, które po 1 lipca 1984r. zwolniło, zgodnie z art. 7 ust. 2 Dyrektywy 69/335, określone czynności z opodatkowania podatkiem kapitałowym, nie może ponownie wprowadzić takiego podatku od tych czynności. Polska, decydując się w dniu przystąpienia do Unii Europejskiej na zwolnienie z podatku pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika, nie mogła ponownie opodatkować tej czynności. Oznacza to, że przepisy u.p.c.c. obowiązujące w 2007r. i 2008r., w zakresie opodatkowania pożyczki udzielonej spółce przez wspólnika, są sprzeczne z Dyrektywą 69/335. W przypadku stwierdzenia, że norma prawa krajowego jest sprzeczna z normą prawa wspólnotowego, sąd - mając na względzie ścisłe powiązanie zasady bezpośredniego skutku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego - odmówi zastosowania sprzecznej z dyrektywą normy prawa krajowego. Sąd, mając na uwadze powyższe, stanął na stanowisku, że skoro w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 1 ust. 3 pkt 2 u.p.c.c. w brzmieniu obowiązującym w 2007r. i 2008r., pożyczki udzielone Spółce przez jej udziałowców, nie podlegały opodatkowaniu p.c.c. DIS, rozpatrując ponownie sprawę, uwzględni zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu. 8. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi i uchylił zaskarżoną decyzję DIS, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu Sąd wydał na mocy art. 152 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd w razie uwzględnienia skargi w wyroku określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie mogą być wykonane (punkt drugi sentencji). Sąd, uwzględniając wniosek skarżącej Spółki, zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w kwocie stanowiącej sumę wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).