III SA/Wa 1607/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1993 i 1994 r. postanawia sprostować oczywiste błędy pisarskie w sentencjach postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2011 r. oraz w zarządzeniu Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1607/10 w ten sposób, że w wierszu 11 od góry w miejsca wyrazu "postanowienie", wpisać wyraz "decyzję", oraz w wierszu 12 od góry w miejsca słów "[...] kwietnia 2010 r." wpisać słowa "[...] marca 2010 r." oraz w miejsca numeru "[...]", wpisać numer "[...]" Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 i art. 167 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu/zarządzeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania zarówno postanowienia jak i zarządzenia wyroku mogą być zatem takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. W żadnej natomiast mierze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Oczywistość wadliwości może jednak wynikać tak z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W sentencji postanowienia z dnia 13 czerwca 2011 r. oraz zarządzenia z dnia 6 czerwca 2011 r., błędnie oznaczono, iż sprawa dotyczy skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. W rzeczywistości w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. o nr [...] (k. 10 akt administracyjnych). Tym samym wyżej wymienione okoliczności wskazują, iż w sentencji postanowienia z 13 czerwca 2010 r. oraz zarządzeniu z 6 czerwca 2011 r. wystąpiła oczywista omyłka, gdyż błędnie oznaczono zaskarżony akt, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 645). W przedmiotowej sprawie zaszła taka okoliczność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 i art. 167 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.