III SA/Wa 1615/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2009 r. oddala skargę 1.1. Wójt Gminy P. (dalej: "organ I instancji" lub Wójt") decyzją z [...] lutego 2009 r. ustalił J. M. (dalej: "skarżący") i G. B. (dalej: "uczestnik") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie 664 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość gruntowa o powierzchni 1.325 m2, zabudowana budynkami o powierzchni 42 m2, położona w P. (nr obrębu 0027, nr działki [...]), której współwłaścicielami są skarżący i uczestnik. Wymiaru podatku Wójt dokonał przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Gminy w P. z 6 grudnia 2007 r. (nr XII/75/2007). Do opodatkowania gruntu zastosował stawkę 0,30 zł za m² (pozostałe grunty - Bi), natomiast do opodatkowania budynków przyjął stawkę 6,35 zł za m² (inne budynki). 1.2. Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie. Wniósł o unieważnienie decyzji i zwolnienie od zobowiązania za 2009 r. Stwierdził, że jest właścicielem nieruchomości we wsi P., w tym działki o nr ew. [...], która w jego ocenie nie jest gruntem zurbanizowanym i zabudowanym. Teren ten stanowi grunty rolne zabudowane. Twierdzenie to oparł na informacjach uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w P., odnośnie braku decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej jego działek. Zarzuty dotyczą także opodatkowanych budynków (nazwanych "szopami"), które w ocenie skarżącego nie spełniają warunków art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: "organ odwoławczy" lub "SKO") decyzją z [...] czerwca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, iż decyzja Wójta nie narusza zasad opodatkowania określonych w art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej: "P.g.k."). Zgodnie z tym przepisem, podstawą planowania gospodarczego i przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (podatkowych). Ustalając wysokość zobowiązań podatkowych organy obowiązane są do przyjęcia danych wynikających z tej ewidencji. Według danych zawartych w ewidencji, Skarżący wraz z G. B. są współwłaścicielami działki o nr ew. [...], o pow. 0.1325 ha. Działka do zmiany klasyfikacji użytków gruntowych stanowiła użytki rolne klasy V i VI. Po zmianie została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi). Wprowadzenie przez Starostwo Powiatowe w P. zmian w ewidencji gruntów i budynków spowodowało, że użytki rolne poprzez zmianę ich klasyfikacji, są od daty zmiany, innymi terenami zabudowanymi (Bi). Zatem z dniem 1 lutego 2008 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości odnośnie użytków rolnych, podlegających dotąd przepisom ustawy o podatku rolnym. Organ stwierdził, że przedmiotowe grunty do czasu zmiany ich klasyfikacji korzystały ze zwolnienia od podatku rolnego na podstawie art. 12 ustawy o podatku rolnym, natomiast obecnie, gdy nie są już sklasyfikowane jako użytki rolne, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; "dalej: PodLokU"). Wprowadzone przez Starostwo Powiatowe w P. zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczą także klasyfikacji budynków znajdujących się na gruntach objętych weryfikacją użytków gruntowych. Dane zawarte w ewidencji potwierdzają, że współwłaściciele gruntu są jednocześnie współwłaścicielami budynków zlokalizowanych na przedmiotowej działce (nr ew. [...]). Ewidencja określa funkcję budynków jako "inne". Budynki podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki dotyczącej budynków pozostałych. Organ odwoławczy przedstawił nadto stosowne wyliczenia dokonane w celu prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego. SKO wyjaśniło także, iż dla celów wymiaru podatków, zapisy wynikające z ewidencji gruntów są wiążące dla organów podatkowych. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Jeżeli podatnik kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji, powinien wszcząć procedurę ich zmiany. Zmiana klasyfikacji gruntu może być dokonana wyłącznie przez organ prowadzący ewidencję, tj. przez Starostę, w postępowaniu prowadzonym na wniosek właściciela. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z 12 sierpnia 2009 r. wniósł zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd" lub "WSA") skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wystąpił o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Uzasadniając skargę jej autor postawił zarzuty natury procesowej, dotyczące wprowadzonych przez Starostwo Powiatowe w P. zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, że podatek ustalono na postawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków, które korzystają z domniemania prawdziwości. Ale domniemanie to jest wzruszalne. SKO ograniczyło natomiast swoje postępowanie tylko do zbadania dokumentów udostępnionych przez Starostwo. Nadmienił też, iż nie zostało zakończone postępowanie ustalające wysokość podatku za rok 2008, oparte o te same dokumenty przedstawiane przez Starostwo. W ocenie skarżącego, z przepisów ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wynika, że przedmiotową nieruchomość należy traktować jako grunty rolne zabudowane. Dodał, że nie prowadzi na tej nieruchomości innej działalności gospodarczej. Powołał się na przepisy art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także na art. 461 Kodeksu cywilnego. 2.2. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Dodał, że zastrzeżenia właścicieli działek, związane z wprowadzeniem nowej klasyfikacją gruntów, nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru zobowiązania podatkowego. 2.3. G. B. (uczestnik postępowania sądowego) w piśmie z 23 września 2010 r. zawiadomiła Sąd, że jako współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości, włada całą działką nieprzerwanie od 1973 r., tj. od dnia zakupu działki gruntu nr [...] położonej we wsi P.. Zgadza się z rozstrzygnięciami organów podatkowych. Dodała, że to ona od ponad trzydziestu lat regularnie opłaca wszelkie zobowiązania związane z tą nieruchomością. Oświadczyła, że dwa domki letniskowe posadowione na przedmiotowym gruncie, są własnością jej rodziny. Działka została zakupiona w celach rekreacyjnych i przez wszystkie lata do tego służyła. Nigdy nie była działka rolną, gdyż jest to podmokły teren, na którym nic poza trawą nie chce rosnąć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). 3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. 4.1. Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 2 ust. 1 PodLokU, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści ust. 2 art. 2 PodLokU wynika natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga zatem, że w świetle art. 1a ust. 3 pkt 1 PodLokU, przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Wskazanie wprost na dane z tej ewidencji koresponduje z regulacjami zawartymi w ustawie z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). Z art. 21 tej ustawy wynika bowiem, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń (między innymi) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy podzielić pogląd, że przepis art. 2 ust. 2 PodLokU nie pozostawia wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. Ponadto podkreślić należy, iż dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Co prawda, jak się podkreśla w doktrynie, pojęcie dokumentu urzędowego nie zostało jednoznacznie zdefiniowane, niemniej z art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p.") można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa i sporządziły go powołane do tego organy władzy publicznej. 4.2. W związku z powyższym, skoro przedmiotowe grunty sklasyfikowane zostały jako inne tereny zabudowane (Bi), co wynika wprost z akt sprawy (poz. 7 akt podatkowych), a skarżący nie podważył skutecznie tego ustalenia, to jego zarzuty związane z tym zagadnieniem należy uznać za chybione. Tym bardziej, że nie wykazał on nawet, iż faktycznie są to grunty wykorzystywane na potrzeby działalności rolniczej. Dotychczasowe zwolnienie przedmiotowych gruntów z podatku od nieruchomości wynikało wyłącznie z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, przed zmianą, o której organ I instancji został powiadomiony 15 stycznia 2008 r. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że grunty te są zabudowane budynkami rekreacyjnymi (letniskowymi). Wynika to z oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. z zapisów w ewidencji gruntów i budynków (poz. 7), z treści pisma Urzędu Gminy w P. z 3 maja 1978 r., z treści pisma Urzędu Wojewódzkiego w C. z 25 marca 1978 r., a także z treści wykazu nieruchomości sporządzonego przez T. B.. Dodać w tym miejscu warto, że ustalenia dokonane przez organy podatkowe zostały potwierdzone przez współwłaścicielkę przedmiotowej nieruchomości. Skarżący nie przedstawił zaś żadnego przeciwdowodu, który mógłby podważyć domniemanie prawdziwości tego, co wynika z dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Argumentację skarżącego należy zatem uznać za chybioną. Także w zakresie wskazanych przez niego w skardze przepisów (art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także art. 461 Kodeksu cywilnego), które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisy te nie stanowiły także podstawy rozstrzygnięć organów podatkowych. Nie mogły zatem zostać naruszone w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. 5. Reasumując, organy podatkowe należycie ustaliły okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z art. 191 O.p. Prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego (art. 2 ust. 1 – 2 PodLokU). Nie były obowiązane odnosić się do postępowania prowadzonego w innej sprawie przez innych organ (zmiany w ewidencji gruntów i budynków dokonane przez Starostwo Powiatowe w P.). Organ odwoławczy wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko, konwalidując tym samym uchybienie Wójta, który w swojej decyzji nazbyt lakonicznie odniósł się do kwestii faktycznych i prawnych mających zasadnicze znaczenie dla sprawy (art. 210 § 4 O.p.). Wymiaru podatku Wójt dokonał w zgodzie z postanowieniami uchwały Nr XII/75/2007 Rady Gminy P. z 6 grudnia 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.