III SA/Wa 1615/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] w przedmiocie określenia zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 2006r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka") zwróciła się z wnioskiem, zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2010r., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że wątpliwości prawne, wiążące się z rozpatrywaną sprawą, wskazują na istnienie możliwości uchylenia ww. decyzji, co skutkować będzie znaczną szkodą u Spółki. Zapłata podatku w wysokości wskazanej w decyzji najprawdopodobniej uniemożliwi, a na pewno poważnie zakłóci funkcjonowanie Spółki. W najlepszym razie Spółka zostanie zmuszona do przerwania działalności, co spowoduje utratę pozycji na rynku, utratę zleceń, itp. Wykonanie decyzji, z uwagi na wysoką kwotę określonego w niej zobowiązania, groziłoby zatem wyrządzeniem Spółce znacznej szkody (powodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody), także w postaci utraconych korzyści oraz spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet gdyby doszło do jej uchylenia przez Sąd, skutkowałoby zakończeniem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Zasadne jest więc wstrzymanie wykonania decyzji do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z orzecznictwa sądowego, wypracowanego na niwie ww. przepisu, wynika że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę występującą z wnioskiem przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.) Innymi słowy, chodzi o wykazanie istnienia okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 62 § 1 P.p.s.a., które ocenia Sąd, uwzględniając zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie ww. przepisu (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005r. sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). W związku z tym stwierdzić należy, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony - na jej wniosek, do Skarżącej należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Argumentacja Spółki przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji jest niezwykle ogólnikowa. Ogranicza się do stwierdzeń, że za wstrzymaniem wykonania przemawiają: wątpliwości prawne, które wskazują na istnienie możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji, wysoka kwota określonego zobowiązania, której zapłata najprawdopodobniej uniemożliwi, a na pewno poważnie zakłóci funkcjonowanie Spółki, w najlepszym razie Spółka zostanie zmuszona do przerwania działalności, co wiąże się z utratą pozycji na rynku, utratą zleceń, a następnie całkowitym zaprzestaniem działalności. Powstanie zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Skarżąca nie wskazała przy tym żadnych konkretnych okoliczności. Nie przedstawiła żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz pozwoliłyby uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uniemożliwiała tym samym Sądowi dokonanie ocen przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu ogólnikowość argumentów podniesionych przez Skarżącą nie wystarcza do przyjęcia, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji u Skarżącej nastąpi szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Co prawda Skarżąca podaje, jakiego rodzaju skutki mogą wystąpić w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji (likwidacja działalności spółki lub jej ograniczenie, a w związku z tym utrata zleceń od kontrahentów, dochodów, pozycji na rynku), niemniej nie przedstawiono argumentów do uznania realnego niebezpieczeństwa wystąpienia tych okoliczności. Nie wskazano ani majątku i jego wartości w zestawieniu z posiadanymi zobowiązaniami finansowymi (zaległościami). Nie przedstawiono żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazywałyby istotnie na ryzyko, ograniczenia prowadzonej działalności lub likwidacji firmy czy też utraty zleceń, dochodów, pozycji na rynku. Sąd zauważa ponadto, że w piśmiennictwie podnoszona jest okoliczność, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 P.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Wykonanie decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma ponadto charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Sąd z tych względów uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.