III SA/Wa 1618/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. j. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. Sp. j. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") złożyła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011 r. We wskazanej skardze Skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu iż nie jest ona w stanie uiścić ze swoich bieżących dochodów pochodzących z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej należności objętej zaskarżoną decyzją. Skarżąca wskazała też, iż jej działalność w zakresie sprzedaży wybudowanych lokali mieszkalnych jest objęta finansowaniem ze strony banku, który wypłaca Skarżącej kwoty uzyskane ze sprzedaży lokali mieszkalnych w wysokości około 10 % transakcji w przypadku gdy dojdzie do sprzedaży przez Skarżącą takiego lokalu. Natomiast pozostałą część ceny bank zalicza na spłatę udzielonego Skarżącej kredytu. Z wypłaconych przez bank środków pieniężnych Skarżąca pokrywa wszelkie koszty swojej działalności. Jednakże w zrealizowanej przez siebie inwestycji nie sprzedała dotychczas około 35 % lokali, a tym samym nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi jej wywiązać się dobrowolnie z zapłaty należności podatkowej objętej zaskarżoną decyzją. Natomiast przymusowa egzekucja tejże należności wiązałaby się z koniecznością przeprowadzenia licytacji majątku Skarżącej, co mogłoby mieć bardzo negatywny wpływ na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, a przede wszystkim na jej relacje z bankiem finansującym jej działalność. Powyższe wedle Skarżącej może spowodować dla niej takie skutki, które nawet w przypadku późniejszego korzystnego dla niej wyroku Sądu, byłyby trudne do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przesłanki są zwrotami niedookreślonymi, klauzulami generalnymi odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionym materiale dowodowym, który powinien zaprezentować wnioskodawca. W tym miejscu, wskazać należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). Powyższe oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Skarżąca nie wykazała inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego przez siebie aktu administracyjnego, gdyż nie przedstawiła żadnych dowodów na jego poparcie. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zaś ograniczyła się w istocie do samego sformułowania wniosku. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.