III SA/Wa 1619/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 oraz 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] lutego 2012 r. ustalającą K. G. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) – "podatek rolny" opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stawka podatku rolnego została przyjęta na podstawie uchwały Nr XXXV/137/10 Rady Gminy w C. z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie obniżenia średniej ceny żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2010 roku przyjmowanej jako podstawa do wymiaru podatku rolnego 2011 rok (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 211, poz. 7021). Dalej SKO wskazało, że K. G. jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, co wynika ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S.. Odnosząc się do wniosku Skarżącego zawartego w odwołaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organ wyjaśnił, że zasadniczym warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest zakończenie postępowania decyzją ostateczną. A zatem ostateczna decyzja kończąca sprawę jest warunkiem koniecznym do stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, że nie można stwierdzić nieważności decyzji nie mającej cechy ostateczności. W związku z powyższym, skoro w świetle Ordynacji podatkowej stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją proceduralną, która ma zastosowanie wyłącznie do decyzji ostatecznych, to wniosek strony dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji złożony w terminie do wniesienia odwołania winien być rozpatrzony w trybie odwoławczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 maja 2011r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako P.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy C. ustalającą skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2010. Poddając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję kontroli legalności Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa, na tle bezspornego stanu faktycznego. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 1, ust. 1 art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym ( Dz.U. Nr 200 poz. 1682) oraz na podstawie art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.). Wskazane wyżej przepisy ustaw – art. 3 ustawy o podatku leśnym oraz art. 4 ust. 1 wskazują wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wyżej wskazane przepisy korespondują z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.)- dalej “prawo geodezyjne i kartograficzne", która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dla potrzeb podatku od nieruchomości, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkośc lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. W przedmiotowej sprawie dane pochodzące z wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S.wynika, iż Skarżacy jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha. Skarżący kwestionuje zapisy w ewidencji oraz powierzchnię gruntów przyjętą jako podstawę opodatkowania, albowiem twierdzi, że jest ona niezgodna z treścią aktu notarialnego [...]. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7d ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. Nr 38.poz. 454, ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała. (wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93-POP 1999/2/67). W sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Sąd stwierdza, dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, że nie narusza ona prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C., podkreślić należy, że rację ma organ uznając, iż stosownie do treści art. art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) zasadniczym warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest zakończenie postępowania decyzją ostateczną. W związku z powyższym skoro w przedmiotowej sprawie, decyzja Wójta Gminy C., na skutek wniesienia przez Skarżącego odwołania, nie była decyzją ostateczną, to prawidłowo, w ocenie Sądu postąpił organ, traktując wniosek strony dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji, złożony w terminie do wniesienia odwołania - jako odwołanie (tak też: NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2000 r. III SA 2619/99, LEX nr 46521). Mając powyższe na uwadze Sad stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.