III SA/Wa 1622/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokata J. M. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 4 lipca 2017r., sygn. akt III SA/Wa 1622/16 w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016r., nr [...] [...] w przedmiocie nadpłaty w podatkach postanawia: zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 4 lipca 2017r., sygn. akt III SA/Wa 1622/16, w ten sposób, że przyznać pełnomocnikowi skarżącej – adwokatowi J. M. – kwotę 3.600- zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23% podatku VAT w wysokości 828 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych); łącznie kwotę 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustanowił Skarżącej – Wiesławie Marczak adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 21 listopada 2016r., do udzielenia pomocy prawnej Skarżącej wyznaczyła adwokata J. M.. Referendarz sądowy postanowieniem z [...] lipca 2017r. przyznał pełnomocnikowi kwotę 420 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz kwotę 23% podatku VAT w wysokości 96,60 zł , czyli łącznie kwotę 516,60 zł. Pismem z dnia 21 lipca 2017r. pełnomocnik wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie: 1) art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), poprzez wykładnię i przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia poniżej stawek minimalnych, określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714, dalej jako "rozporządzenie"); 2) art. 250 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia niemającego oparcia w przepisach prawa, tj. kwoty 420 zł netto, co do której brak jest przesłanek w tym zakresie zarówno w p.p.s.a. jak i w rozporządzeniu. Kwota ta nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym i prawnym – a zastosowanie art. 250 § 2 p.p.s.a. stanowi o dowolności decyzji referendarza i stoi w sprzeczności z treścią ww. aktu normatywnego; 3) § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości niższej niż stawka minimalna. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości wynikającej z rozporządzenia, tj. w kwocie 3600 zł powiększonej o podatek VAT. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa w której został ustanowiony była sprawą skomplikowaną i zawiłą. Wyjaśnił, że sądy administracyjne uprzednio kilkukrotnie uchylały decyzje organów podatkowych. W związku z powyższym konieczne było wnikliwe i dokładne przeanalizowanie przez pełnomocnika całych akt sprawy, a następnie zapoznanie się z literaturą dotyczącą zagadnienia prawnego objętego postępowaniem. Już samo zapoznanie się z aktami i przeanalizowanie zgromadzonych dokumentów wymagało poświęcenia znacznej ilości czasu. Pełnomocnik wyjaśnił również, że przejrzenie i przeanalizowanie nie tylko samych przepisów prawa, ale również bogatego orzecznictwa i piśmiennictwa wymagało poświęcenia kolejnych godzin pracy, bowiem sfera zagadnień prawa podatkowego nie należy do najprostszych dziedzin prawa zwłaszcza dla osób, które na co dzień się tym nie zajmują. Pełnomocnik podkreślił ponadto, że w sposób rzetelny przygotował się do wystąpienia na rozprawie przez Sądem, a także odbył długie spotkanie ze Skarżącą, na którym omówił stan sprawy i wyjaśnił wątpliwości. Jednocześnie, pełnomocnik zauważył, że wbrew twierdzeniu referendarza, nie ma znaczenia dla ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu okoliczności, iż korzystał on z pomocy aplikanta. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu nie jest natomiast w żaden sposób uzależniona od tego, czy korzystał z pomocy substytuta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Treść art. 260 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie ww. rozporządzenia. W myśl § 3 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wskazać ponadto należy, że wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie wynosi 60.383 zł. Z § 8 pkt 6 przywołanego rozporządzenia wynika, że opłata maksymalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50000 zł wynosi 3600 zł. Sąd uwzględniając wkład pracy pełnomocnika oraz zaangażowanie w sprawę przyznał mu wynagrodzenie w powyższej wysokości, tj. w kwocie 3600 zł. Do kwoty tej należało doliczyć podatek VAT w wysokości 23%, tj. kwotę 828 zł. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.