III SA/Wa 1624/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 oddala skargę Wójt Gminy C. decyzją z [...] stycznia 2013 r. ustalił K. G. (dalej jako: "Skarżący") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 na kwotę 245,00 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto: - w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych o pow. 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 137,50 zł; - w podatku leśnym powierzchnię 1,8400 ha lasu przy stawce 41,0124 zł. W decyzji wskazano też nieużytki o powierzchni 2.300 m2. oraz budynki mieszkalne o powierzchni 69 m2 i pozostałe budynki o powierzchni 37 m2 - jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji z powodu niezgodności w powierzchni gruntu stanowiącego wg. niego jego własność. Zażądał uregulowania własności według jego wskazań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy deczyję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż wysokość podatku rolnego na 2013 r. dokonano na podstawie obowiązujących danych z ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R IVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha, PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha, Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0,11 ha. Organ podniósł, iż stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedniego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaznaczyło, iż zarówno z przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. z 2006r. Dz.U. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) jak i z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm. - dalej "u.p.g.i.k."), wynika, iż podstawą do wymiaru podatku rolnego powinny być dane z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze. zm., dalej jako: "O.p."), Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym, organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kwestionowanie danych wynikających z ewidencji gruntów nie mieści się w zakresie przedmiotowego postępowania podatkowego i tym samym pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Organ wskazał, iż podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów w tym np. powierzchnię i klasyfikację gruntu powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, jakim w tym przypadku jest Starostwo Powiatowe w S.. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, iż organ podatkowy ani sąd administracyjny nie mogą zmienić danych z ewidencji ani wszcząć procedury zmiany w ewidencji, ani też nie mogą pominąć danych wynikających z ewidencji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w wydanej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazano stanowiące własność Skarżącego użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przel., i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. (= 2.300 m²), z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej jako ,,u.p.o.l."). Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.). Podatek rolny od użytków rolnych obliczony przy zastosowaniu obowiązującej na 2013r. stawki - 137,50 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 170,00 zł. Ponadto, w 2013r. opodatkowaniu podlegały stanowiące własność Skarżącego lasy o łącznej powierzchni 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony wg stawki 41,0124 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 75,00 zł. W związku z powyższym Organ stwierdził, iż łączne zobowiązanie pieniężne na 2013 r. wynosi zatem 245,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w zaskarżonej decyzji Wójt Gminy C. wskazał jako podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budynki wg organu o powierzchni 69 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 37,00, przyjmując bezpodstawnie za podstawę opodatkowania powierzchnię zabudowy. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości Skarżący wskazał, iż powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego (cztery mieszkania) wynosi 50 m2, zaś dla drewnianego budynku gospodarczego 30 m2. Ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie opodatkowania budynków, nie są kwestionowane przez Skarżącego. Ponadto organ w tej sprawie nie prowadził postępowania wyjaśniającego i ze względu na zwolnienie tych budynków z opodatkowania. Wobec powyższego stwierdził, iż okoliczność ta nie ma to wpływu na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego Skarżącego za 2013 r. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż podstawę zwolnienia z opodatkowania budynku mieszkalnego stanowi § 2 pkt 1 uchwały Nr XIX/108/2012 Rady Gminy w C. z dnia 28 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy C. oraz wprowadzenia zwolnień od tego podatku na rok 2013. Natomiast budynek gospodarczy położony, tak jak i budynek mieszkalny, na działce nr ewidencyjnej [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytki rolne zabudowane oznaczone symbolem B-RVI podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b u.p.o.l. Wobec powyższego SKO stwierdziło brak podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż przedstawione w odwołaniu zarzuty i argumenty - przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym - były rozpatrywane przez ten organ w związku z odwołaniem Skarżącego od decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012. Skarga na decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy C., wydaną w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012 została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt III SA/WA 3206/12. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Do skargi dołączył załączniki zawierające wyliczenia Skarżącego i odręcznie naniesione adnotacje do skarżonej decyzji, żądając doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Skarżący podniósł, iż nieużytki zalicza się do hektarów fizycznych łącznie, wyliczył jakie, według niego, grunty są jego własnością "na podstawie [...] SR W. [...] X 95r." i na podstawie aktu notarialnego Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej deczyji. Pismem procesowym z dnia 30 września 2013 r. pełnomocnik Skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k. poprzez oparcie się przy ustalaniu powierzchni nieruchomości stanowiących podstawę wymiaru podatków jedynie na danych zawartych w ewidencji, pomimo że z innych dokumentów urzędowych wskazywanych przez Skarżącego wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym, - art. 122 O.p. w zw. z art. 187 §1 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia kroków mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, pomimo że Skarżący niejednokrotnie wskazywał na istnienie dokumentów potwierdzających, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym, - art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów administracji, przejawiający się w szczególności brakiem jakiegokolwiek odniesienia się przez Organ do wskazywanych przez Skarżącego dowodów potwierdzających, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ są błędne. W uzasadnieniu podniósł, iż organy obu instancji wydając decyzje na rok 2013 z tytułu podatku rolnego oparły się przy ustalaniu powierzchni nieruchomości należącej do Skarżącego wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów z dnia 16 kwietnia 2012 roku, z którego wynika, że do Skarżącego należy łącznie 6,47 ha użytków rolnych, nieużytków i lasów, zaś powierzchnia zabudowy wynosi 106,00 m2 Skarżący podkreślił, iż w toku postępowania przed organami podatkowymi niejednokrotnie wskazywał, że w rzeczywistości powierzchnia jego nieruchomości jest inna niż wynikałoby to z ewidencji gruntów. Skarżący powoływał się przy tym na dokumenty urzędowe, na podstawie których można ustalić rzeczywistą powierzchnię stanowiącej jego własność nieruchomości, w tym przede wszystkim na akt notarialny Rep. A Nr [...], na podstawie którego matka Skarżącego H. G. przeniosła nieodpłatnie na Skarżącego udział ¾ w nieruchomości o powierzchni 9, 62 ha. Skarżący wielokrotnie informował także organy podatkowe, że wedle jego obliczeń i posiadanych dokumentów powierzchnia jego nieruchomości wynosi 7,31 ha, a nie 6,47 ha. Wnosił również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, którymi posługuje się J. B. (do której należy udział 1/4 z nieruchomości, o której mowa w ww. akcie notarialnym. Skarżący zarzucił, iż organy podatkowe pominęły twierdzenia Skarżącego i dowody przez niego powołane, opierając się, przy ustalaniu wysokości podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości jedynie na danych z ewidencji gruntów. W ocenie Skarżącego, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ podatkowy naruszył przede wszystkim art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k. poprzez oparcie się przy ustalaniu powierzchni nieruchomości stanowiących podstawę wymiaru podatków jedynie na danych zawartych w ewidencji, pomimo że z innych dokumentów urzędowych wskazywanych przez Skarżącego wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Skarżący powołując sie na orzecznictwo sądow administracyjnych podniósł, iż wyjątkowo w pewnych przypadkach organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 O.p., więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji Zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie organy podatkowe nie podjęły nawet próby zweryfikowania twierdzeń Skarżącego, pomimo że na poparcie tych twierdzeń Skarżący powoływał się na dokumenty urzędowe. W rezultacie doszło do naruszenia również art. 122 O.p. w zw. z art. 187 §1 O.p. ponieważ organ zaniechał podjęcia kroków mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparł się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, pomimo że Skarżący niejednokrotnie wskazywał na istnienie dokumentów potwierdzających, że dane zawarte w ewidencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Ponadto Skarżący zarzucił organowi podatkowemu naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 124 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowanie w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów administracji, w szczególności poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do wskazywanych przez Skarżącego dowodów potwierdzających, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ są błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy C.ustalającą Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania podatkowego na 2013 r. Sąd poddając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję kontroli legalności nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wydana przez organ decyzja jest wyrazem prawidłowo dokonanej subsumpcji przepisów prawa, na tle bezspornego stanu faktycznego. Wskazania wymaga, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1, art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), a także na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 7 u.p.o.l. Wskazane wyżej przepisy wskazują wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto korespondują one z przepisami u.p.g.i.k., która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dla potrzeb podatku od nieruchomości, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Na podkreślenie zasługuje to, iż nie jest rolą organów podatkowych badanie zgodności prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Przyjąć zatem należy, iż organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości a Stronie niezadowolonej z ustaleń innych organów administracji przysługują odrębne środki zaskarżenia zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Z tych też powodów żądania Skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji są niecelowe. W przedmiotowej sprawie dane pochodzące z wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w S. wynika, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha. Odnosząc się do zakwestionowanego przez Stronę zapisu w ewidencji oraz powierzchni gruntów przyjętą jako podstawę opodatkowania, która w jego uznaniu jest niezgodna z treścią aktu notarialnego [...], wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7d u.p.g.i.k. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454, ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Wskazania wymaga, iż orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (vide wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93-POP 1999/2/67). Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Należy również zauważyć, iż z przedłożonego przez Skarżącego jako załącznik do skargi kopi postanowienia Sądu Okręgowego w S. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy w przedmiocie wniosku K. G. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do postępowania związanego z wniesieniem skargi kasacyjnej wynika, iż przed sądami powszechnymi toczy się postępowanie w przedmiocie wniosku Skarżącego o sprostowanie oznaczenia nieruchomości, o wpis własności i dożywocia (k. 16, 24 akt sądowych). Powyższy fakt wspiera przedstawione powyżej stanowisko, iż organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Organy podatkowe nie rozstrzygają (i nie mogą rozstrzygać) kwestii własności nieruchomości, nie jest to bowiem celem prowadzonego przezeń postępowania. Sąd podkreśla, iż postępowanie podatkowe nie może rozstrzygać kwestii własności spornej nieruchomości. Sąd dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdza, że nie narusza ona prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy z ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.