III SA/Wa 1635/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu za zaległości spółdzielni z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do lipca 2010r. postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 300 zł (słownie: trzysta złotych) UZASADNIENIE: Skarżący T. S., wniósł do Sądu, na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, jego miesięczne wynagrodzenie wynosi 2.000 zł. Z kwoty tej Skarżący musi utrzymać siebie i niepracującą żonę. Miesięczne wydatki na opłaty wynoszą około 1.000 zł. pozostała kwota musi wystarczyć na wyżywienie, leki środki czystości i odzież. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i nie posiada żadnego majątku. Z tytułu zatrudnienia uzyskuje wynagrodzenie 2.000 zł. Na wezwanie referendarza sądowego Skarżący przedłożył zaświadczenie z urzędu pracy o zarejestrowaniu żony Skarżącego jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Przedstawił także protokół o stanie majątkowym sporządzony przez poborcę skarbowego, z którego wynika, że Skarżący nie posiada żadnego majątku. Ponadto z przesłanego zeznania podatkowego PIT-37 wynika, że Skarżący w 2016r. uzyskał dochód w kwocie 32.101,52 zł., a jego żona dochód w kwocie 10.858,13 zł. Skarżący przedstawił także wyciągi z rachunku bankowego. Skarżący uiścił kwotę 300 zł tytułem wpisu od skargi, wskazując, że nie jest w stanie ponieść wydatku 500 zł na uiszczenie wpisu sądowego w pełnej wysokości. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt. 2 cyt. wyżej przepisu). Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak i stan faktyczny sprawy, a także wysokość wpisu od skargi – 500 zł należy stwierdzić, iż w sprawie istnieją podstawy dla pozytywnego załatwienia wniosku strony. Z przedstawionych przez Skarżącego informacji wynika, że Skarżący posiada stałe źródło utrzymania uzyskując miesięczny dochód 2.000 zł. Z kwoty tej Skarżący utrzymuje siebie i niepracującą żonę ponosząc miesięczne wydatki, według wyliczenia 1.000 zł (media). Pozostała kwota przeznaczana jest na wyżywienie, leki, środki czystości oraz odzież. Zatem w ocenie referendarza sądowego Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych tj. kosztów wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 300 zł. Wskazać przy tym należy, że Skarżący uiścił kwotę 300 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.