III SA/Wa 1643/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. i S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi E. B. i S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] października 2010 r. nr [...] - E. B. i S. B. zwani dalej "Skarżącymi" złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 7.783,00 zł. W skardze Skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywający wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Wnioskodawca obciążony jest ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych, a Sąd dokonuje wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., I FZ 633/05, niepubl.). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału Skarżących, tj. na ich wniosek, do wnioskodawców należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Skarżący ograniczyli się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nie wskazali żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonych aktów, co uniemożliwia dokonanie ocen przez Sąd. Sąd zauważa również, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej Skarżącym w postaci wstrzymania wykonania decyzji, oparte będzie jedynie na uzasadnieniu skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego. Powyższe spowodowało, że Sąd nie uwzględnił wniosku, który nie został uzasadniony. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.