III SA/Wa 1661/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę Skarżący T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z [...] maja 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżona zmiana interpretacji indywidualnej zawierała pouczenie, że Stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Stosownie do § 3 cyt. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia prawa. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane przepisy określają warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – jak w niniejszej sprawie – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji gdy powyższy obowiązek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji, postanowień czy jak w niniejszej sprawie indywidualnych interpretacji podatkowych oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60), która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy. W przypadku zrezygnowania przez stronę z prawa do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 52 § 1 i 3 P.p.s.a., niemożliwe jest poddanie działalności organu administracji kontroli sądowej. Od wydanej przez Ministra Finansów zmiany interpretacji indywidualnej, służyło Skarżącemu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a dopiero ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Skarga ta jako przedwczesna podlega zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia.