III SA/Wa 1666/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a : 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 3.035 zł (słownie: trzy tysiące trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] listopada 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2007 r. określającą P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wysokość podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru objętego wskazanym w decyzji zgłoszeniu celnym z 1999 r. Na powyższą decyzję Spółka pismem z 3 lutego 2009 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 5 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie stosownie do treści art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm. dalej "P.p.s.a."). Powodem zawieszenia postępowania było przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. o sygn. akt I FSK 400/09 do rozpoznania składowi siedmiu sędziów tego Sądu budzące poważne wątpliwości zagadnienie prawne, czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 6, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie wszczęcie, prowadzenie i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej). W ocenie WSA w Warszawie wykładnia przepisów dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny na użytek sprawy I FSK 400/09 miała mieć wpływ także na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Rozpatrując w dniu 21 czerwca 2010 r. przekazane zagadnienie prawne, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów na podstawie art. 187 § 3 P.p.s.a. przejął sprawę do rozpoznania. Postępowanie sądowoadministracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie podjęto postanowieniem z 7 lipca 2010 r. wobec rozstrzygnięcia ww. zagadnienia prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2010 r. sygn. akt I FPS 5/09. W dalszej kolejności decyzją z [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uwzględnił w całości skargę Spółki i zgodnie z żądaniem uchylił własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Przedmiotową decyzję organu II instancji doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 12 października 2010 r. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na dzień 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Tak też uczynił Dyrektor Izby Celnej w W. wydając decyzję z [...] października 2010 r. Z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestał więc istnieć przedmioty skarg, jakim była decyzja z [...] listopada 2008 r. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 wspomnianej ustawy procesowej Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w niniejszej sprawie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym postanowiono w pkt 1 sentencji. Odnośnie do kosztów postępowania, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).