III SA/Wa 1666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 4 770 zł (słownie: cztery tysiące siedemset siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwanej dalej: "Skarżącą") od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta L. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 rok na kwotę 551.456 zł. Do opodatkowania przyjęto: 1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 79.870 m2, 2) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2,20m o powierzchni 8.422,62 m2, 3) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości 1,40-2,20m o powierzchni 246,34 m2, 4) budowle o wartości 13.238.721 zł. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przesyłu i dystrybucji ciepła. Przewody przesyłowe magistrali ciepłowniczej usytuowane są zarówno pod powierzchnią ziemi, jak i nad jej powierzchnią. Magistrala ciepłownicza przebiega przez teren działek sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako tereny zurbanizowane niezabudowane, inne tereny zabudowane, las, rola, drogi, tereny przemysłowe, tereny kolejowe. Teren pod magistralą zlokalizowaną na wysokości ok. 1,5 m wydzielony został podziałami geodezyjnymi z uwzględnieniem możliwości zagospodarowania przyległych terenów. Powierzchnia pod magistralą nie może być wykorzystana w żaden inny sposób. Również teren wokół magistrali stanowiący jej pas eksploatacyjny nie może być wykorzystywany jako teren inwestycyjny, co wynika również z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem dokonanych podziałów było wydzielenie pasa przebiegu magistralnych przewodów sieci cieplnej z uwzględnieniem drogi dojazdowej koniecznej do prac eksploatacyjnych, konserwacyjnych i remontowych oraz z uwzględnieniem granicy zabudowy. W związku z tym nieruchomości, przez które przebiega magistrala są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącą. Ponadto organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżąca jest użytkownikiem zabudowanej nieruchomości stanowiącej własność Gminy L. oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu 70 o powierzchni 2.977 m2, z czego 2.174 m2 na mocy umowy dzierżawy zawartej ze Skarżącą użytkuje inny podmiot. Na Skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w stosunku do części gruntu z przedmiotowej nieruchomości o powierzchni 803 m2 oraz do budowli - rampy rozładunkowej, która w umowie dzierżawy nie została przekazana na rzecz podmiotu wydzierżawiającego grunt. Skarżąca złożyła następnie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 rok na kwotę 513.023 zł. W uzasadnieniu przedmiotowego odwołania Skarżąca wyjaśniając różnicę w stosunku do kwoty przyjętej przez organ w zaskarżonej decyzji wskazała, iż wynika ona z następujących spornych kwestii: 1) statusu gruntów, przez które przebiega napowietrzna sieć ciepłownicza, 2) ustalenia powierzchni budynku ciepłowni przy ul. [...] , oraz 3) włączenia do opodatkowania rampy rozładunkowej na ww. działkach [...] i [...]. Zdaniem Skarżącej w przypadku użytków rolnych i leśnych nie wystarcza samo posiadanie gruntów, lecz konieczne jest faktyczne ich wykorzystywanie na prowadzoną działalność gospodarczą. W przypadku sieci ciepłowniczej dotyczy to fundamentów, podpór, punktów stałych, słupów stanowiących konstrukcję wspornico - oporową ciepłociągu, a nie całej działki, przez którą ciepłociąg przebiega, nawet jeśli działka ta została wydzielona ze względu na ustalenie pasa przebiegu sieci cieplnych. Skarżąca powołała się na załączoną do akt sprawy opinię prof. zw. dr hab. L. E. z dnia [...] września 2012r. w sprawie zasad opodatkowania nieruchomości i obiektów budowlanych będących w jej posiadaniu. Spółka podniosła również, że organ pierwszej instancji wadliwie ustalił powierzchnię użytkową budynku ciepłowni wodnej przy ul. [...] , błędnie uznając za kondygnację halę kotłów oraz inne poziomy nie stanowiące kondygnacji, lecz powierzchnie/podesty obsługowe. Wniosła również o uzupełnienie materiału dowodowego o ekspertyzę techniczną dot. zakwalifikowania powierzchni stropów w budynku ciepłowni P. sp. z o. o. przy ul [...] w L. Natomiast odnośnie rampy rozładunkowej Skarżąca stwierdziła, że stanowisko organu jest nielogiczne. Fakt, iż umowa dzierżawy nie zawiera załącznika graficznego nie ma znaczenia, gdyż w umowie użytkowania zawartej z Gminą również nie wymieniono rampy, a mimo to organ uznaje, że jest ona w posiadaniu Skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po dokonaniu analizy akt sprawy oraz stanowiska Skarżącej przedstawionego w jej odwołaniu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przedstawiając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na przepis art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.o.l.", wskazał, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji zgodnie z którym działki gruntu, na których usytuowana jest napowietrzna magistrala ciepłownicza są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zwrócił w tym miejscu uwagę na fakt, iż w piśmie z 14 lutego 2003 r. Skarżąca zwracała się do tego organu, przedstawiając mapę z zaznaczonym terenem koniecznym do obsługi istniejącego ciepłociągu, gdzie oznaczono drogę dojazdową konieczną do prac eksploatacyjno- konserwacyjno-remontowych (6m od istniejącego ogrodzenia sieci cieplnej) oraz granicę zabudowy (5 m od istniejącego ogrodzenia sieci cieplnej). Biorąc powyższe pod uwagę. Z powyższego wynika zatem zdaniem organu odwoławczego, że sama Skarżąca uznawała, że do obsługi ciepłociągu konieczny jest również teren, na którym przebiega sieć ciepłownicza. Czynności związane z dojazdem do magistrali, z jej eksploatacją, konserwacją i remontami bezsprzecznie wymagają korzystania z terenu, na którym usytuowana jest sieć. Z tego względu teren ten należy uznać za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym bardziej, że z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika w istocie brak możliwości innego zagospodarowania terenu stanowiącego pas przebiegu magistralnych przewodów. Organ odwoławczy dla potwierdzenia zasadności swojego stanowiska powołał się również w tym miejscu na wymienione przez siebie orzecznictwo sądów administracyjnych. Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych przez Skarżącą w zakresie opodatkowania budynku ciepłowni przy wodnej znajdującej się w L. przy ul. [...] , organ odwoławczy wskazał, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i autorzy ekspertyz przedstawionych przez Skarżącą pominęli treść ewidencji gruntów i budynków. Tymczasem budynek oznaczony jako [...] przy ul. [...] zgodnie z treścią ewidencji posiada pięć kondygnacji i jego powierzchnia użytkowa wynosi 2802 m2. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.,) podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dane z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., tj. stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy zauważył, że przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany. Ponadto organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W tym stanie rzeczy organy podatkowe zobowiązane są przyjmować, że przedmiotowy budynek ma pięć kondygnacji i powierzchnię użytkową 2.802 m2. Nawiązując z kolei do podniesionej przez Skarżącą w jej odwołaniu kwestii statusu działek nr [...] i [...] z obrębu 70, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w odwołaniu Skarżąca określiła wielkość powierzchni tych działek, która powinna być podstawą opodatkowania na 2.977 m2, tj. łączną powierzchnię obu działek, co zdaniem organu odwoławczego należy uznać za prawidłowe. Organ odwoławczy zauważył również, iż w dniu 17 marca 1999 r. Skarżąca zawarła z Gminą Miejską L. umowę o oddanie w użytkowanie działek gruntu nr [...] i [...] o powierzchni 2.977 m2 oraz budynków. Oznacza to, że na mocy ww. umowy Skarżąca stała się posiadaczem zależnym przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miejskiej L.. Umowa ta nie została rozwiązana, a zatem Skarżąca pozostaje użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości i jako posiadacz nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy zawartej z właścicielem pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Okoliczność tę potwierdza również treść ewidencji gruntów. Uwzględniając jednak zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego ustanowiony w art. 234 O.p., brak jest zdaniem organu odwoławczego podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem powierzchni działek 3/14 i 3/15 w wymiarze 2.977 m2. Skarżąca zaskarżyła następnie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: 1) art. 187 § 1 O.p., poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie pomimo nie wyjaśnienia w sposób wystarczający wszystkich okoliczności mających wpływ na określenie wymiaru podatku nieruchomości dokonanego przez organ pierwszej instancji; 2) art. 197 § 1 O.p., poprzez wydanie decyzji pomimo nie zasięgnięcia opinii biegłych z zakresu geodezji na okoliczność wyliczenia powierzchni nieruchomości zajętej przez Skarżącą a znajdującej się pod stopami fundamentowymi utrzymującymi sieć ciepłowniczą, powierzchni znajdującej się pod tą siecią w świetle przebiegu instalacji oraz opisania przebiegu linii tej sieci wraz z podaniem wysokości przebiegu sieci i wyliczenie powierzchni nieruchomości znajdującej się pod tą siecią wraz z wyliczeniem zajmowanej powierzchni z uwzględnieniem wysokości przebiegu, w sytuacji gdy na skutek opinii prywatnych zleconych przez Skarżącą powinien był powziąć wątpliwość co do tych okoliczności i dowód taki dopuścić w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3) art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie jako podstawy opodatkowania całej nieruchomości, na której posadowiona jest napowietrzna magistrala ciepłownicza stanowiąca własność Skarżącej, zamiast przyjęcia za tą podstawę gruntu zajętego bezpośrednio przez tą magistralę, zgodnie z rzutem pionowym; 4) art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 1a ust 1 pkt 5 u.p.o.l., poprzez przyjęcie jako przedmiotu opodatkowania powierzchni obsługowych, znajdujących się w stanowiącej własność Skarżącej ciepłowni przy ul. [...] w L., podczas gdy nie stanowią one części budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego a część urządzeń przeznaczoną do ich prawidłowego użytkowania; 5) art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), poprzez przyjęcie jako przedmiotu opodatkowania rampy rozładunkowej znajdującej się na działkach o nr [...] oraz [...] z obrębu 70 pomimo, że w żaden sposób nie zostało wykazane, iż rampa ta znajduje się w posiadaniu Skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca wskazała, iż poprzez wydanie skarżonej decyzji naruszony został przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., jako podstawę opodatkowania przyjęto bowiem całą nieruchomość, na której znajduje się wchodząca w skład przedsiębiorstwa Skarżącej napowietrzna magistrala ciepłownicza. W ocenie Skarżącej ustalenie zostało dokonane nieprawidłowo, gdyż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się jedynie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Dla określenia opodatkowania konieczne jest więc ustalenie które działki gruntu i w jakiej części znajdują się we władaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W przypadku użytków rolnych, gruntów zakrzewionych i zadrzewionych na użytkach rolnych oraz lasów dla uznania, że przedmiot taki podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości konieczne jest spełnienie przesłanki zajęcia tych nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, co zdaniem Skarżącego oznacza, że na gruncie muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały i w zasadzie wykluczający inną działalność. Tymczasem w przypadku sieci ciepłowniczej przesłanka ta będzie spełniona w odniesieniu do fundamentów, podpór, punktów stałych, słupów stanowiących konstrukcję wspornico - oporową ciepłociągu, a nie co do całej działki przez którą ciepłociąg przebiega, nawet jeśli działka ta została geodezyjnie wydzielona ze względu na ustalenie pasa przebiegu sieci cieplnych, na co powołuje się organ. Z tego względu zdaniem Skarżącej brak jest podstaw do automatycznego opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych działek w oderwaniu od ich faktycznego wykorzystania na prowadzoną działalność gospodarczą. Skarżąca podniosła również, że w skarżonej decyzji wadliwie ustalona została przez organ podlegająca opodatkowaniu powierzchnia użytkowa budynku ciepłowni wodnej przy ul. [...] w L. Skarżąca powołując się na przepisy art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wskazała, iż powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, suteryny i poddasza użytkowe. Istotne jest więc ustalenie w pierwszej kolejności, że dana część obiektu budowlanego stanowi kondygnację, a następnie dokonanie jej pomiaru. Stosując wykładnię językową oraz posiłkując się wykładnią przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy uznać, że za kondygnację można uznać część budynku miedzy sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem (rozumianym z kolei jako poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku, przenoszący na elementy wspierające [ściany, słupy] ciężar własny i obciążenie użytkowe. Mając na uwadze powyższe nie sposób uznać zdaniem Skarżącej za kondygnację zarówno antresoli, krat zsypowych jak też hali kotłów. Zdaniem Skarżącej pozbawionym podstawy jest również włączenie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości rampy rozładunkowej i urządzeń odpylających. Skarżąca wskazała, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zgodnie z którym, skoro w umowie oddającej Skarżącej w użytkowanie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] z obrębu 70 nie wyłączono rampy (nie wymieniono jej w umowie), to należy przyjąć że Skarżąca jest w jej posiadaniu. Brak postanowień umowy w tym zakresie organ uznaje za świadczący o objęciu w posiadanie także rampy. Skarżąca zauważyła również, że konsekwencją błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego dokonanej przez organy podatkowe było niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego, istotnego dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, a tym samym dla prawidłowego określenia ciążącego na niej zobowiązania. Końcowo Spólka wskazała, że wydając decyzję w pierwszej instancji nie wzięto pod uwagę, iż wydała ją bezpośrednio - z upoważnienia Prezydenta Miasta L. – J. C. (Skarbnik Miasta), będąca jednocześnie członkiem rady nadzorczej P. Sp. z o.o. Zdaniem Skarżącej, w opisywanej sytuacji brak jest podstaw do wyłączenia pracownika Organu od udziału w postępowaniu w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 130 § 1 pkt 2 O.p., jednakże fakt bycia członkiem rady nadzorczej kontrolowanego podatnika świadczył o możliwym konflikcie interesów i budził uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności pracownika, a tym samym skutkować powinien koniecznością wyłączenia go od udziału w sprawie, czego Skarżąca żądała też w toku postępowania przed organami podatkowymi. Tym samym, zdaniem Skarżącej nie sposób przyjąć, iż w toku tego postępowania wyjaśnione zostały wszelkie okoliczności oraz, że przeprowadzono wszystkie dowody niezbędne dla rzetelnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy. W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Jak słusznie podniesiono w skardze, decyzja organu pierwszej instancji została wydana z up. Prezydenta Miasta L. - przez. J. C., Skarbnika Miasta, będącą jednocześnie członkiem rady nadzorczej P. sp. z o.o. Okoliczność pełnienia przez w/w. funkcji członka rady nadzorczej Skarżącej spółki, w tym w dacie wydania decyzji, wynika jednoznacznie ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu pełnego z rejestru KRS P. sp. z o.o. Trafnie Spółka w skardze argumentowała, że choć brak jest podstaw do wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu w rozpoznawanej sprawie na mocy art. 130 § 1 pkt 2 O.p., to fakt bycia członkiem rady nadzorczej Spółki świadczył o możliwym konflikcie interesów i budził uzasadnione wątpliwości co do bezstronności pracownika, a tym samym powinien skutkować koniecznością wyłączenia go od udziału w sprawie, czego – jak podnosi Skarżąca –żądała w toku postępowania. W wywodzie tym zabrakło jednak konkluzji w postaci wskazania prawidłowej podstawy wyłączenia J. C. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie, która zdaniem Sądu została zawarta w przepisie art. 130 § 3 O.p. Na gruncie przepisu art. 130 O.p. ustawodawca ustanowił instytucję wyłączenia pracownika organu podatkowego (organu podatkowego) oraz wskazał podstawy wyłączenia. Z przepisu tego wynika, że pracownik podlega wyłączeniu w sprawach wymienionych w zamkniętym wyliczeniu zawartym w jego § 1 w pkt od 1 do 8 oraz, jak wynika z § 3 w innych przypadkach wzbudzających wątpliwości co do jego bezstronności. Zgodnie w wyżej powołanym przepisem art. 130 § 3 O.p. bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza celnego jest obowiązany na jego żądanie, lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w §1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza celnego Przepis art. 130 § 3 O.p. ma charakter gwarancyjny – służyć ma zapewnieniu bezstronnego wykonywania czynności w postępowaniu podatkowym, w każdym jego stadium, w tym także przy wydawaniu aktu kończącego postępowanie pierwszoinstancyjne. Jego istotą jest eliminacja nawet potencjalnych wątpliwości co do braku bezstronności pracownika organu. Przy czym dla jego zastosowania wystarczające jest uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, istnienia okoliczności, które mogą wywołać, a nie wywołują wątpliwości co do bezstronności pracownika. W konsekwencji dla wyłączenia pracownika w oparciu o omawianą podstawę prawną wymagane jest wyłącznie wykazanie, że mogą istnieć wątpliwości co do jego bezstronności, a nie, że jest on rzeczywiście stronniczy. W ocenie Sądu okolicznością taką jest pełnienie przez pracownika organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji, funkcji w organie nadzorczym Skarżącej Spółki. W przedstawionych okolicznościach rozpoznawanej sprawy wyłączenie J C. powinno nastąpić w sytuacji, gdy jak podnosi Skarżąca występowała ona z wnioskiem o wyłączenie - na wniosek strony, ewentualnie z urzędu, co jednoznacznie wynika z przepisu art. 130 § 3 O.p. W konsekwencji zaniechanie realizacji dyspozycji normy wynikającej z przepisu art. 130 § 3 O.p. w sytuacji, gdy wystąpiły wskazane wyżej okoliczności, objęte jej hipotezą, stanowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia twierdzenie o wadliwości prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy rozpatrujący sprawę powinien wziąć pod uwagę okoliczności uzasadniające wyłączenie pracownika organu pierwszej instancji oraz uchylić decyzję Prezydenta Miasta L. na podstawie art. 233 § 2 O.p. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez osobę, co do której brak byłoby jakichkolwiek wątpliwości co do jej bezstronności. Skoro tego nie uczynił, naruszył także przepis art. 233 §2 O.p. poprzez jego niezastosowanie. Wskazana wyżej wadliwość zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sadowi ocenę jej merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art.135, 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sąd orzekł jednocześnie na podstawie art. 152 tej ustawy, że decyzja nie może być wykonana. O zwrocie kosztów orzeczono na mocy art. 200 tej ustawy.