III SA/Wa 1672/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku "WPP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa (dalej zwana: Skarżącą) na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 3 października 2012r. nr [...] obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec 2012r. Działając na podstawie w/w tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 24 października 2012r. dokonał zajęcia rachunku bankowego Skarżącej w 14 bankach. Pismem z dnia 7 listopada 2012r. [...] S.A. poinformował, iż dokonał blokady na rachunku/rachunkach prowadzonych na rzecz Skarżącej do kwoty wskazanej w zawiadomieniu. Zaś 15 listopada 2012r., [...] S.A. dokonał częściowej realizacji zajęcia, przekazując na rachunek organu egzekucyjnego kwotę 107.626,94 zł. Uzyskane środki pieniężne w wysokości 44.215,40 zł zostały zaliczone na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych, a różnicę w kwocie 63.411,54 zł zwrócono na rachunek bankowy Skarżącej. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...], decyzją z [...] listopada 2012r. po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej wyraził zgodę na spłatę powstałej zaległości w formie układu ratalnego. Postanowieniem z [...] czerwca 2013r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...], umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne, w związku z dokonaniem przez Skarżącą wpłaty ostatniej raty wynikającej z układu ratalnego. Postanowienie to doręczono 2 lipca 2013r. Następnie Skarżąca złożyła wniosek z 10 lipca 2013r. o zwrot kwoty 44.215,40 zł jako niesłusznie pobranej z konta firmowego na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącej zostały naruszone przepisy postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Jej zdaniem postępowanie egzekucyjne nie powinno być wszczęte, ponieważ obowiązek zapłaty podatku VAT nie był wymagalny poprzez rozłożenie zobowiązania na raty. W ocenie Skarżącej zabrakło przepływu informacji pomiędzy komórkami wewnątrz Urzędu Skarbowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] pismem z 16 sierpnia 2013r. wyjaśnił Skarżącej zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz sposób i podstawy prawne naliczenia kosztów egzekucyjnych. Powyższe pismo Skarżąca odebrała 27 lipca 2013r. Skarżąca złożyła kolejny wniosek z 18 listopada 2013r. o zwrot kosztów egzekucyjnych. Jako podstawę prawną zwrotu kosztów egzekucyjnych w kwocie 44.215,40 zł Skarżąca wskazała art. 64c § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r. poz. 1015 ze zm., dalej zwana: u.p.e.a.). W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone pomimo złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty. Zdaniem Skarżącej prowadzone postępowanie egzekucyjne było bezprawne i podyktowane wyłącznie chęcią pobrania stosownych opłat, a nie rzeczywistą chęcią wyegzekwowania należności (wykonania obowiązku przez zobowiązanego), przez co organ naruszył przepis art. 7 § 2 u.p.e.a. i stosownie do treści art. 64c § 3 u.p.e.a., powinien dokonać zwrotu kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...], pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, iż nie ma podstaw do dokonania weryfikacji i zwrotu naliczonych i pobranych kosztów egzekucyjnych, gdyż Skarżąca nie dopełniła wymogu formalnego, jakim było złożenie stosownego wniosku w określonym terminie. Organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z treścią art. 64c § 7 u.p.e.a., zobowiązany ma prawo żądać wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Żądanie to, zgodnie z § 8 ww. przepisu nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Organ wyjaśnił, iż z powołanych przepisów wynika, że postępowanie egzekucyjne kończy się wydaniem (z urzędu albo na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela) postanowienia o umorzeniu postępowania, bądź - bez jego wydania - wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku. Wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych może nastąpić po jego zakończeniu. Dla zobowiązanego termin wydania takiego postanowienia kończy bieg po upływie 14 dni od zaistnienia zdarzeń wymienionych w art. 64c § 8 u.p.e.a. Termin ten jest terminem ustawowym i zawitym. Bezskuteczny upływ takiego terminu powoduje, że obowiązek rozpatrzenia żądania w powyższym zakresie wygasa. Organ egzekucyjny wskazał, iż Skarżąca odebrała postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w dniu 2 lipca 2013r. Od tej daty więc rozpoczął bieg termin określony do wniesienia przez Skarżącą żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Bieg tego terminu upłynął w dniu 16 lipca 2013r., zaś Skarżąca złożyła wniosek o wydanie takiego postanowienia w dniu 26 listopada 2013r., tzn. po upływie przewidzianego prawem terminu. Zatem, w świetle art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a., nie zostały spełnione przesłanki, uprawniające do merytorycznego rozpoznania żądania Skarżącej. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazała, iż jej wnioski z 10 lipca 2013r. i z 18 listopada 2013r. nie były wnioskami o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, lecz wnioskami o zwrot kosztów egzekucyjnych i nieprawidłowym jest utożsamianie tych instytucji (a w szczególności stosowanie do art. 64c § 3 u.p.e.a. terminu przewidzianego w art. 64c § 8 u.p.e.a.). Zdaniem Skarżącej wniosek "o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych" uregulowany w art. 64c § 7 u.p.e.a. daje Skarżącej możliwość kwestionowania wysokości naliczonych kosztów postępowania egzekucyjnego, natomiast art. 64c § 3 u.p.e.a. umożliwia wystąpienie o zwrot kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: DIS) postanowieniem z [...] marca 2014r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. DIS wyjaśnił, że przyjął do rozpatrzenia przedmiotowe zażalenie na podstawie art. 64c u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 listopada2013r. w związku z art. 123 ust 1 ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy w dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz.U. z 6 listopada 2013r. poz. 1289). DIS wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, w jakim trybie organ egzekucyjny powinien orzekać o zwrocie kosztów egzekucyjnych w sytuacji złożenia przez Skarżącą wniosku w tym zakresie. DIS wyjaśnił, że żądnie, o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a. nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny wydał postanowienie o umorzeniu postępowania w dniu [...] czerwca 2013r. Postanowienie to doręczono Skarżącej 2 lipca 2013r. Zatem czternastodniowy termin do zgłoszenia żądania zwrotu kosztów egzekucyjnych upłynął 16 lipca 2013r. Wobec tego zarówno wniosek o zwrot kosztów egzekucyjnych z 10 lipca 2014r. jak i wniosek z dnia 18 listopada 2013r., zostały złożone po terminie. Termin określony w art. 64c § 8 u.p.e.a. jest terminem materialnym, gdyż w przepisie określono skutek jego przekroczenia (żądanie, o którym mowa w § 7 nie podlega rozpatrzeniu). Jest to zatem termin zawity i nie podlega przywróceniu. Skoro Skarżąca żądała zwrotu kosztów egzekucyjnych, a żądanie zgłoszone po terminie wynikającym z art. 64c § 8 u.p.e.a., to słusznie organ egzekucyjny uznał, że brak żądania we właściwym czasie oznacza brak możliwości rozpatrzenia sprawy zwrotu kosztów egzekucyjnych. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie postanowienia DIS i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Postanowieniu zarzuciła naruszenie treści art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie w sprawie. Skarżąca wskazała, że skoro [...] S.A. przekazał na rzecz organu egzekucyjnego 107.626,94zł z czego 44.215,40zł zostało zaliczone na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych, a kwota 63.411,54zł została zwrócona na konto Skarżącej, to doszło do sytuacji, w której pobrano koszty egzekucji kwoty 0zł w wysokości 44.215,40zł. Na poparcie stanowiska odnośnie błędnego zastosowania przez DIS art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2012r. sygn. akt VIII SA/Wa 615/12. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie, którym organ nadzoru – Dyrektor Izby Skarbowej - utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Istota sporu w rozpoznanej sprawie sprowadza się do prawidłowości zastosowania art.64c § 3 w związku z § 7 i 8 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącej organy naruszyły te przepisy, bowiem wniosek "o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych" uregulowany w art. 64c § 7 u.p.e.a. daje Skarżącej możliwość kwestionowania wysokości naliczonych kosztów postępowania egzekucyjnego, natomiast art. 64c § 3 u.p.e.a. umożliwia wystąpienie o zwrot kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. Zdaniem Skarżącej w sytuacji przewidzianej w art. 64c § 3 u.p.e.a. nie ma podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a., tym samym nie ma też podstaw do stosowania terminu określonego w art. 64c § 8 u.p.e.a. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Skarżąca w dniu 10 lipca 2013r. złożyła wniosek o zwrot kwoty 44.215,40 zł jako niesłusznie pobranej z konta firmowego na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Kolejny wniosek Skarżąca złożyła w dniu 18 listopada 2013r. o zwrot kosztów egzekucyjnych. Jako podstawę prawną zwrotu kosztów egzekucyjnych Skarżąca wskazała art. 64c § 3 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, iż nie ma podstaw do dokonania weryfikacji i zwrotu naliczonych i pobranych kosztów egzekucyjnych, gdyż Skarżąca nie dopełniła wymogu formalnego, jakim było złożenie stosownego wniosku w określonym terminie. Organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z treścią art. 64c § 7 u.p.e.a., zobowiązany ma prawo żądać wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Żądanie to, zgodnie z § 8 ww. przepisu nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny wskazał, iż Skarżąca odebrała postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w dniu 2 lipca 2013r. Od tej daty więc rozpoczął bieg termin określony do wniesienia przez Skarżącą żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Bieg tego terminu upłynął w dniu 16 lipca 2013r., zaś Skarżąca złożyła wniosek o wydanie takiego postanowienia w dniu 26 listopada 2013r., tzn. po upływie przewidzianego prawem terminu. Zatem, w świetle art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a., nie zostały spełnione przesłanki, uprawniające do merytorycznego rozpoznania żądania Skarżącej. Rację w tym sporze należało przyznać organom, które wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, że w myśl art. 64c § 1 u.p.e.a., opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art.64a, wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny, stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 64c § 3 u.p.e.a., jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel obciąża nimi wierzyciela z zastrzeżeniem § 3a. W myśl art. 64c § 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Kwestią wzajemnych relacji zachodzących pomiędzy paragrafami art. 64c u.p.e.a. zajął się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II FSK 2025/12 (dostępny na: https://cbois.nsa.gov.pl) wskazał, iż: "art. 64c u.p.e.a. w sposób wyczerpujący reguluje zagadnienie rozliczania kosztów egzekucyjnych. W szczególności koszty te definiuje i stanowi, że co do zasady obciążają one zobowiązanego (§ 1), ale w pewnych przypadkach i w określonym zakresie także wierzyciela (§ 2, § 2a, § 3, § 4 i § 4b), określa sposób egzekucji kosztów egzekucyjnych (§ 5 i § 6), sposób rozstrzygania o kosztach egzekucyjnych (§ 7, § 7a i § 7b), termin do zgłoszenia żądania wydania postanowienia o tych kosztach i skutki uchybienia temu terminowi (§ 8) oraz sposób rozliczenia środków pieniężnych pochodzących z wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych (§ 9 - § 12). Wykładnia przepisów zawartych w poszczególnych paragrafach art. 64c u.p.e.a. winna uwzględniać kompleksowość tej regulacji, a więc baczyć na systematykę interpretowanego aktu prawnego oraz pozostawać w zgodzie z regułą wykładniczą, w myśl której poszczególnych przepisów nie należy interpretować w taki sposób, ażeby inne przepisy lub pewne ich fragmenty okazywały się zbędne; przeczyłoby to bowiem idei racjonalności ustawodawczej. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że jakkolwiek wynikającą z interpretowanych przepisów zasadą jest, iż koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego (art. 64c § 1 u.p.e.a.), możliwość nieobciążenia go tymi kosztami przewiduje art. 64c § 3 u.p.e.a., stanowiąc, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. Z przepisem tym koresponduje § 7 art. 64c u.p.e.a. stanowiąc, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Jeżeli zatem rozliczenie kosztów egzekucyjnych następuje zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 64c § 1 u.p.e.a. i obciążają one zobowiązanego, organ egzekucyjny nie wydaje postanowienia w sprawie tych kosztów. Podobnie dzieje się w przypadku, gdy organ egzekucyjny uzna, iż wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem i na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. zwraca zobowiązanemu pobrane od niego wcześniej koszty egzekucyjne. W obydwu przypadkach zobowiązany może jednak zażądać wydania stosownego postanowienia. Zgłoszenie takiego żądania celowe jest zwłaszcza wtedy, gdy zobowiązany nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego w zakresie obciążenia go kosztami egzekucyjnymi, gdyż otwiera mu to drogę do zweryfikowania zasadności stanowiska zajętego przez ten organ, z możliwością zaskarżenia wyrażającego to stanowisko postanowienia (art. 64c § 7 zd. drugie u.p.e.a.). Zestawienie treści normatywnej, zawartej w § 3 i § 7 art. 64c u.p.e.a., wyraźnie wskazuje na to, że pierwszy z tych przepisów formułuje warunki obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela, a drugi – określa proceduralne ramy rozstrzygania w tej kwestii. Organ egzekucyjny rozstrzyga zatem w sprawie kosztów egzekucyjnych postanowieniem wydawanym na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a., w oparciu o reguły określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. Ten ostatni przepis nie stanowi więc samodzielnej podstawy formalnej rozstrzygnięcia. Jakkolwiek zatem możliwe jest dokonanie zwrotu zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych bez wydawania stosownego postanowienia (w szczególności wtedy, gdy kosztami tymi nie obciąża się wierzyciela, a organ egzekucyjny stwierdza okoliczność wszczęcia i prowadzenia egzekucji niezgodnie z prawem), w sytuacji sporu między zobowiązanym a organem egzekucyjnym, dotyczącego rozłożenia ciężaru kosztów egzekucyjnych, podstawę prawną wydawanego w tej sytuacji postanowienia stanowi art. 64c § 7 u.p.e.a. Formalne wymogi zgłoszenia przez zobowiązanego omawianego żądania określa § 8 art. 64c u.p.e.a., stanowiąc, że żądanie takie nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku – od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Wymogi te muszą być zatem dopełnione, by organ egzekucyjny mógł merytorycznie rozstrzygnąć zgłoszone żądanie; jeżeli dopełnione nie zostają, a zwłaszcza, jeżeli zgłoszenie żądania następuje po określonym w przepisie terminie, organ egzekucyjny obowiązany jest wydać rozstrzygnięcie formalne, odmawiając rozpatrzenia zgłoszonego żądania". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę tezy i wnioski przywołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela i przyjmuje je za swoje. W związku z tym Sąd wskazuje, że niesłuszne jest zapatrywanie Skarżącej jakoby art. 64c § 3 u.p.e.a. mógł stanowić samodzielną podstawę rozstrzygania o kosztach egzekucyjnych w formie postanowienia, niezależnie od trybu unormowanego w art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. i jakoby w związku z tym merytorycznemu rozpatrzeniu podlegał także wniosek zobowiązanego o zwrot pobranych od niego kosztów egzekucyjnych, zgłoszony z uchybieniem terminów określonych w § 8 art. 64c u.p.e.a., jako nie mających w tej sytuacji zastosowania. Stanowisko to opiera się bowiem na błędnym założeniu o możliwości pominięcia uregulowań zawartych w § 7 i § 8 art. 64c u.p.e.a. i rozstrzygania wyłącznie w oparciu o normę art. 64c § 3 u.p.e.a. Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie przez organy egzekucyjne w przedmiocie pozostawienia wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia były prawidłowe. Niewątpliwie bowiem Skarżąca żądanie zwrotu – zarówno z dnia 10 lipca 2013r. jak i z dnia 18 listopada 2013r. - pobranych od niej kosztów egzekucyjnych zgłosiła z uchybieniem terminu określonego w art. 64c § 8 u.p.e.a., wskutek czego żądanie to nie podlegało rozpatrzeniu. W związku z powyższym, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.