III SA/Wa 1672/16

Dnia 7 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku PPHU "K." Spółka jawna z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi PPHU "K." Spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji PPHU "K." Spółka jawna z siedzibą w P. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2013 r. Skarżąca we wskazanej skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że w wyniku wydania tej decyzji Skarżącej zostało określone zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 2.417.307 zł. Zobowiązanie podatkowe dotyczy rozliczeń Skarżącej w tym podatku za okres od stycznia do kwietnia 2013 r., a dodatkowo obejmuje odsetki od zaległości podatkowej w kwocie ponad 700.000 zł. Skarżąca zauważyła również, że w wyniku wydania zaskarżonej decyzji określono jej także zaległości podatkowe w podatku VAT za następujące okresy: od stycznia do marca 2010 r. na kwotę 953.906 zł oraz 577.570 zł jako odsetki za zwłokę od zaległości, od kwietnia do maja 2010 r. na kwotę 625.508 zł oraz 369.943 zł jako odsetki od zaległości, od czerwca do grudnia 2010 r. na kwotę 1.160.513 zł oraz 661.858 zł jako odsetki od zaległości. W konsekwencji, wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z powstaniem zobowiązania podatkowego i egzekucji od Skarżącej kwoty prawie 3 mln zł, co w połączeniu z należnościami ze spraw odnoszących się do wcześniejszych okresów daje łącznie prawie 8 mln zł. Jednakże mając na uwadze rozmiar działalności gospodarczej Skarżącej, kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji znacznie przekracza możliwości majątkowe Skarżącej. Z tego względu wykonanie zaskarżonej decyzji naraża Skarżącą na niebezpieczeństwo poniesienia szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej, a co za tym idzie upadłości i finalnie likwidacji. Skarżąca wskazała również, że współpracuje z organami podatkowymi w zakresie spłat zaległości podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił bowiem ratalną spłatę kwot zobowiązań Skarżącej za okresy styczeń - marzec 2010 r., kwiecień - maj 2010 r. oraz czerwiec - grudzień 2010 r. odpowiednio decyzjami z [...] września 2015 r., [...] lipca 2015 r. i [...] listopada 2015 r. Wskazany organ podatkowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie brakiem zdolności Skarżącej do uregulowania zobowiązań podatkowych i zagrożeniem utraty przez nią płynności finansowej wobec jednorazowej egzekucji całej kwoty zaległości podatkowej. Skarżąca zauważyła również, że wskazany organ podatkowy postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. zwolnił spod egzekucji dwa rachunki bankowe Skarżącej, celem umożliwienia jej prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej i uniknięcia upadłości. Zdaniem Skarżącej, jej sytuacja finansowa wypełnia przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi bowiem do niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci stanu upadłości. Świadczy o tym fakt, iż Skarżąca balansuje na granicy utrzymania płynności finansowej. Skarżąca wskazała w tym miejscu na wyliczenia dokonane w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] lipca 2015 r., z których wynika, że na koniec maja 2015 r. wskaźnik bieżącej płynności finansowej Skarżącej oscylował w granicach 0,56, zaś wskaźnik ogólnego zadłużenia wyniósł 0,50, przy czym powinien mieścić się w przedziale 0,57 - 0,67. Powyższe wskazuje zaś na trudności w terminowym regulowaniu bieżących zobowiązań Skarżącej. Skarżąca zauważyła również, że jej sytuacja finansowa w ostatnich latach uległa gwałtownemu pogorszeniu, gdyż w 2013 r. zysk netto Skarżącej wyniósł 2.028.663,67 zł, w 2014 r. wyniósł 454.328,99 zł, zaś do końca maja 2015 r. oszacowano go na 218.656,04 zł. Wedle Skarżącej, wynika to w szczególności z wielu prowadzonych wobec niej postępowań kontrolnych i czynności z tym związanych, które z jednej strony wiążą się z kosztami po stronie Skarżącej, a z drugiej ograniczają jej aktywność gospodarczą minimalizując zyski. Aktualny wynik finansowy Skarżącej nie pozwala wobec tego na uregulowanie zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji. Skarżąca biorąc powyższe pod uwagę dodała, że jej wniosek Skarżącej nie ma na celu uniknięcie spłaty należności budżetu państwa, a jedynie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu jej prawomocności. Wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego uniemożliwi bowiem Skarżącej regulowanie jej bieżących zobowiązań, w szczególności z tytułu kredytów i umowy leasingu, których łączna kwota wynosi 1.188.740,96 zł. Ponadto, bank udzielił Skarżącej gwarancji bankowej zabezpieczenia akcyzowego na kwotę 250.000 zł. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi Skarżącej regulowanie powyższych zobowiązań i spowoduje ich natychmiastową wymagalność, a to skutkować będzie stanem upadłości Skarżącej i zakończeniem przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca odnotowała również końcowo, że jest spółką stanowiącą rodzinną działalność gospodarczą. W konsekwencji, jest ona jedynym źródłem utrzymania dla wspólników oraz ich rodzin. Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi nie tylko do zaprzestania działalności przez samą Skarżącą, ale również istotnie wpłynie na majątkową sytuację osób, dla których dochody z jej działalności są zasadniczym źródłem utrzymania. Odnosi się to również do pracowników zatrudnionych przez Skarżącą, dla których upadłość Skarżącej oznaczałaby utratę pracy i źródła utrzymania. W konsekwencji nawet jeśli, wskutek uwzględnienia przez Sąd skargi, zaskarżona decyzja zostanie uchylona, a wynikające z niej kwoty zobowiązania podatkowego wyegzekwowanego od Skarżącej zostaną jej zwrócone, przywrócenie działalności gospodarczej Skarżącej i ponowne zatrudnienie zwolnionych wcześniej kluczowych pracowników będzie mało prawdopodobne. Skarżąca dla potwierdzenia swoich twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji załączyła kopie wspomnianych wcześniej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] września 2015 r., [...] lipca 2015 r. i [...] listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, do którego odnosi się zaskarżona decyzja oraz wskazywane przez Skarżącą zagrożenie utraty płynności finansowej, które wpłynie na możliwość dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji może prowadzić do upadłości i likwidacji Skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd Skarżącej, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.