III SA/Wa 1673/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Justyna Mazur, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę 1.1. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez H. Sp. z o.o. Sp.k. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: "NUS") z [...] września 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. 1.2. W uzasadnieniu postanowienia DIAS wskazał, że NUS wydał [...] września 2017 r. decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. Decyzję doręczono Spółce 25 września 2017 r. w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "O.p."), po dwukrotnym zawiadomieniu o pozostawieniu pisma w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, tj.: 11 i 19 września 2017 r. 1.3. W dniu 12 marca 2018 r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. DIAS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji 1.4. Uzasadniając wydane w sprawie postanowienie DIAS stwierdził, że odwołanie od decyzji NUS z [...] września 2017 r. zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). DIAS uznał, że decyzja z [...] września 2017 r. została skutecznie doręczona Spółce 25 września 2017 r., bowiem spełnione zostały wszystkie wymogi formalnoprawne określone w art. 150 O.p. przewidziane dla tego trybu doręczenia. DIAS wskazał, że skoro decyzja została doręczona 25 września 2017 r., to termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg 26 września 2017 r., a upłynął 9 października 2017 r. Natomiast Spółka odwołanie wniosła za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero w dniu 12 marca 2018 r., na co wskazuje stempel pocztowy na kopercie. W związku z powyższym DIAS uznał, że Spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. 2. W skardze na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie: - art. 150 § 2, art. 151 O.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu skutku prawnego doręczenia decyzji z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej, w sytuacji, gdy organ miał informacje oraz wiedzę, że korespondencja nie jest doręczana w sposób prawidłowy i znajdujące się na korespondencji adnotacje są nieprawdziwe, bowiem Spółka nie miała skrzynki pocztowej; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p., poprzez dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niewykazania przez Spółkę obiektywnych przyczyn niedochowania terminu do złożenia odwołania od decyzji, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Spółka nie spełniała wymogów wynikających z art. 162 O.p. i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., a zatem dokonanie oceny prawnej w sprzeczności z zasadą działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - art. 122 w zw. z art. 120 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia czy faktycznie korespondencja została w sposób prawidłowy dwukrotnie awizowana poprzez pozostawienie stosownego awiza w skrzynce pocztowej. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że decyzja z [...] września 2017 r. została wysłana na adres Spółki za pośrednictwem Poczty Polskiej i wróciła z adnotacją adresat nieznany na tej ulicy, nie ma takiego adresu. Powołując się na notatkę urzędową z 8 września 2017 r. Skarżąca zwróciła uwagę, że po otrzymaniu powyższej informacji pracownicy Urzędu Skarbowego w L. udali się pod adres siedziby Skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że pomimo uzyskania wiedzy o trudności doręczenia decyzji, nie doręczono osobiście decyzji do siedziby Spółki, lecz ponownie wysłano ją za pośrednictwem Poczty Polskiej. Skarżąca oświadczyła, że w siedzibie Skarżącej zawsze przebywa osoba upoważniona do odbioru korespondencji. W takim przypadku doręczenie decyzji powinno nastąpić osobiście przez pracownika Urzędu Skarbowego w L. Żadna przesyłka pocztowa nie została jednak awizowana, a tym bardziej awizowana powtórnie. Tak więc adnotacje znajdujące się na kopercie z powtórnie wysłaną korespondencją są nieprawdziwe. 3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 4.2. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie DIAS z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji NUS z [...] września 2017 r. 4.3. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 228 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się już przed organem odwoławczym po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 O.p. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Jeżeli w trakcie badania wstępnego organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, wówczas wydaje postanowienie, w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zauważyć przy tym należy, że organ powinien najpierw wydać na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., tj. postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a dopiero potem postanowienie na podstawie art. 162 i art. 163 § 2 O.p. Warunkiem bowiem rozpatrywania prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest stwierdzenie, że termin ten został uchybiony. Postanowienie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdza fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nie tworzy nowego stanu prawnego, lecz deklaruje stan istniejący, zaistniałe zdarzenia prawne. Wydając postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania organ podatkowy stwierdza fakt istniejący w dacie złożenia spóźnionego odwołania. Natomiast aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie. Ustalenie daty doręczenia decyzji jest zatem kwestią zasadniczą. 4.4. W rozpatrywanej sprawie DIAS uznał, że w dniu 25 września 2017 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji NUS z [...] września 2017 r., w trybie doręczenia zastępczego na podstawie art. 150 O.p. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza zasadność stanowiska organu podatkowego. Przede wszystkim należy wskazać, że doręczenie w trybie art. 150 O.p. stanowi fikcję prawną polegającą na uznaniu doręczenia za skuteczne mimo, że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią kierowanej do niej korespondencji. Przepis ten ustanawia normę będącą wyjątkiem od zasady głoszącej, że strona postępowania winna mieć zagwarantowaną możliwość faktycznego zapoznania z treścią korespondencji. Doręczenie w tym trybie znajduje zastosowanie dopiero wówczas, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia osobie fizycznej w trybie art. 148 § 1 i art. 149 O.p. oraz osobie prawnej w trybie art. 151 O.p., a więc niemożliwe jest doręczenie korespondencji w taki sposób, by strona postępowania mogła się z nią rzeczywiście zapoznać. Doręczenie zastępcze w trybie art. 150 O.p. ma na celu umożliwienie prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy strona uchyla się od podejmowania korespondencji i stanowi przejaw dążenia do zapewnienia skuteczności podejmowanych czynności procesowych. Jednakże doręczenie zastępcze w trybie art. 150 O.p. obwarowane jest warunkami, które muszą zostać spełnione, by doręczenie takie mogło zostać uznane za skuteczne. Wymogi sformułowane pod adresem doręczyciela w art. 150 O.p mają charakter gwarancyjny w stosunku do adresata pisma, a tym samym dopiero wypełnienie wszystkich określonych w nim warunków formalnych pozwala na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia określonej w przepisie § 4 art. 150 O.p. stanowiącym, że w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ustawodawca określił zasadę oficjalności doręczeń, zgodnie z którą ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Każdy wydany w sprawie akt administracyjny winien zostać doręczony adresatowi. Doręczenie, w zależności od rodzaju pisma, powoduje powstanie różnorodnych skutków w sferze praw i obowiązków adresata. Jak stanowi art. 144 § 1 pkt 1 O.p. – organ podatkowy może doręczać pisma (w tym decyzje) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Zauważenia wymaga, że w przypadku doręczenia pism przez operatora pocztowego (pocztę), pokwitowanie odbioru pisma następuje na druku potwierdzenia odbioru, który zwracany jest nadawcy. Sposób doręczenia przesyłki tego rodzaju został uregulowany w ustawie z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2017r., poz. 1481 ze zm.) oraz w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy, tj. w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r., poz. 545 ze zm.). Dowodem doręczenia przesyłki doręczanej poprzez operatora pocztowego jest pocztowy dowód doręczenia przesyłki, który musi spełniać przewidziane w nich wymogi co do formy i treści. Tym samym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., potwierdzającym fakt i datę doręczenia, zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Innymi słowy oznacza to, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, czyli że w określonym dniu, danej osobie doręczono przesyłkę, która zawierała określoną korespondencję, ewentualnie, że przesyłki z określonych przyczyn w danym dniu nie doręczono i w konsekwencji ją awizowano. Pogląd, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. post. NSA z 31 marca 2010 r. I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, opubl. OSNC 1998; wyrok NSA z 12 grudnia 2008 r. II GSK 555/08, zbiór LEX nr 52569; wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2007 r. III SA/Wa 4015/06, zbiór LEX nr 345902). Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Nie budzi przy tym wątpliwości, że aby pocztowe potwierdzenie odbioru miało walor takiego dokumentu musi ono spełniać przewidziane w przepisach prawa wymogi co do formy i treści. Jak stanowi art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby (art. 151 § 2 O.p.). Zgodnie natomiast z art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. W myśl zaś art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.). Jak już wskazano powyżej, opisany w art. 150 O.p. tryb doręczenia pisma stanowi fikcję prawną, będąc wyjątkiem od zasady właściwego doręczania korespondencji. Jako wyjątek od zasady, przepis ten musi być ściśle interpretowany, co oznacza, że skuteczność doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. I tak pismo nie może być uznane za doręczone w trybie art. 150 O.p., gdy z treści potwierdzenia odbioru nie wynika przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 148 § 1 i art. 149 oraz art. 151 O.p., ale również, gdy z jego treści nie wynika, czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 O.p. oraz czy upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki. 4.5. W rozpatrywanej sprawie należy uznać, że decyzja NUS z [...] września 2019 r. (zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania) została skierowana do Spółki i wysłana za pośrednictwem urzędu pocztowego L. 5 w dniu 8 września 2017 r. Jak wynika natomiast z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z powodu niemożności doręczenia przesyłki zgodnie z art. 151 O.p., przesyłkę awizowano dwukrotnie, tj. w dniu 11 września 2017 r. i w dniu 19 września 2017 r. Powyższe daty znajdują potwierdzenie zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 592-595 akt administracyjnych) jak również w załączonym do zwrotnego potwierdzenia odbioru wydruku ze strony Poczty Polskiej – "Śledzenie przesyłek". Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru opatrzone jest wszystkimi adnotacjami pozwalającymi na ustalenie bez żadnych wątpliwości, kiedy przesyłka została nadana, że została skierowana pod właściwy adres, kiedy i z jakiego powodu została awizowana i ponownie awizowana, że druk awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 2 O.p. i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Twierdzenia Skarżącej, jakoby żadna przesyłka pocztowa nie została awizowana oraz awizowana powtórnie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. 4.6. Przede wszystkim nie jest prawdą, że przesyłka zawierająca decyzję z [...] września 2017 r. wróciła z adnotacją "Firma nie jest znana na tej ulicy, nie ma takiego adresu". W istocie przedstawione adnotacje zostały sporządzone przez pracownika poczty przy próbie doręczenia dwóch postanowień poprzedzających decyzję z 6 września 2017 r. (k. 552 i k. 546 akt podatkowych), natomiast na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję nie ma takiej adnotacji. Ewentualna wadliwa adnotacja listonosza na awizo, w przypadku próby doręczenia dwóch wcześniejszych postanowień nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, bowiem nie są one przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Ponadto prawidłowość ich doręczenia nie ma żadnego wpływu na prawidłowość doręczenia decyzji NUS z [...] września 2017 r. Ponadto, aby wyjaśnić kwestie związane z adnotacjami listonosza na wcześniejszych przesyłkach, pracownik NUS w dniu 7 września 2017 r. dokonał oględzin siedziby Spółki. Ustalił, że po adresem ul. [...] znajduje się nowo wybudowany blok mieszkalny, oznaczony tabliczką [...]. Przy bloku usytuowany jest pawilon kontenerowy, na którym widnieje oznaczenie "H." (notatka z 8 września 2017 r.). Tym samym przed wysłaniem decyzji z [...] września 2017 r. (decyzję nadano 8 września 2017 r.) NUS podjął czynności w celu sprawdzenia możliwości prawidłowego doręczenie przesyłki. Sąd zauważa ponadto, że argumentacja skargi jest sprzeczna z wcześniejszymi twierdzeniami Skarżącej. Skarżąca wskazuje bowiem w skardze na konieczność przeprowadzenia dowodu, m.in. na okoliczność, czy na siedzibie Spółki znajdowała się skrzynka pocztowa, mimo że we wniosku o przywrócenie terminu z 12 marca 2018 r. sama potwierdziła istnienie takiej skrzynki: "Należy także podkreślić, że żadna przesyłka, pomimo posiadania skrzynki, nie została awizowana (...)". Co istotne, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji NUS z [...] września 2017 r. nie wynika, aby doręczyciel napotkał problemy z pozostawieniem w skrzynce pocztowej zawiadomienia, a następnie zawiadomienia powtórnego o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej operatora pocztowego z informacją o możliwości jego odbioru w tej placówce. W konsekwencji organ nie był zobowiązany przeprowadzać na tę okoliczność wnioskowanych w odwołaniu dowodów z przesłuchania pracowników poczty oraz pracowników Skarżącej. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że "problemy" z odbiorem przesyłek NUS przez Spółkę pojawiły się po doręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania (postanowienie pod wskazanym adresem odebrał pracownik Spółki – B.W. k. 4/455 akt admin.). 4.7. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem, że przesyłka zawierająca decyzję NUS z [...] września 2017 r. została skutecznie doręczona adresatowi w dniu 25 września 2017 r., w trybie art. 150 w zw. z art. 151 § 1 O.p. W tym zaś stanie rzeczy czternastodniowy termin do złożenia odwołania upłynął 9 października 2017 r. Odwołanie wniesione przez Skarżącą w dniu 12 marca 2018 r. (data nadania przesyłki w polskim urzędzie pocztowym) uznać zatem należało za złożone po upływie czternastodniowego terminu na dokonanie tej czynności. 4.8. Tym samym, w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do podnoszonych w skardze naruszeń przepisów postępowania, w związku z czym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. 4.9. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że ewentualne okoliczności dotyczące braku zawinienia strony w uchybieniu terminowi, mogą mieć znaczenie jedynie w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest bowiem okolicznością obiektywną, jest niezależne od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa (art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 236 § 2 pkt 1 i art. 239 O.p.). 4.10. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.