III SA/Wa 1677/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżący – J.P. , wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, bowiem ich wykonanie - ze względu na rozmiar zobowiązania podatkowego, przekraczającego aktualnie jego możliwości zarobkowe – wiązałoby się z nieodwracalnymi skutkami w majątku podatnika w postaci utraty domu, oszczędności i środków odo życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 powołanej ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że Skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania żądania wstrzymania wykonania aktu lakonicznie wskazując, iż wykonanie decyzji wiązałoby się z nieodwracalnymi skutkami w jego majątku w postaci utraty domu, oszczędności i środków odo życia. Skarżący nie przedstawił żadnych informacji dotyczącej jego sytuacji majątkowej, która miałaby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. W aktach sprawy znajdują się co prawda dokumenty wskazujące na kondycję finansową Skarżącego, przedstawione przez niego na żądanie referendarza sądowego rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednakże również one nie uzasadniały uwzględnienia wniosku. Podstawową bowiem przesłanką wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu, jest wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności zatem, wnioskujący winien wskazać na istnienie jednej z dwu wymienionych przesłanek, a następnie przedstawić dowody potwierdzające taką sytuację. Tymczasem Skarżący w żaden sposób nie wykazał spełnienia warunków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uniemożliwiło to w konsekwencji rozpoznanie wniosku, bowiem nie pozwolił on Sądowi na zweryfikowanie, czy w sprawie zaistniały podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego bieżącej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). W związku z powyższym, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to tym bardziej uzasadnione, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z istoty swej odwracalne. Dlatego, nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Skarżący nie poniesie szkody albowiem wówczas nastąpi zwrot należności. Z tych względów - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.