III SA/Wa 1678/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "S. " sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. postanawia odrzucić skargę Skarżący – Syndyk masy upadłości "S." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 maja 2016 r., Skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego pisma, zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, wynika, że zostało ono doręczone Skarżącemu w dniu 20 czerwca 2016 r. (karta nr 30 akt sądowych). Pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. (data nadania) Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, a następnie pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. (data nadania) uzupełnił powyżej wskazywany brak formalny skargi, nadsyłając odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla W. w W. [...] Wydział Gospodarczy ds. upadłościowych i naprawczych z dnia [...] maja 2012 r. o sygn. akt [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Z akt sądowych sprawy wynika bezspornie, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone Skarżącemu w dniu 20 czerwca 2016 r. - na adres do doręczeń wskazany w skardze. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął więc bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 21 czerwca 2016 r. Termin ten upłynął z dniem 27 czerwca 2016 r. (poniedziałek) - zgodnie z zasadami obliczania terminów, określonymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Do dnia 27 czerwca 2016 r. Skarżący powinien zatem uzupełnić braki formalne skargi. Jak zaś wynika z akt sprawy Skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 27 czerwca 2016 r. powyżej wskazywanych braków formalnych skargi, nadsyłając dokumenty o które był wzywany dopiero w dniu 29 czerwca 2016 r. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlegała zatem odrzuceniu. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż złożony w dniu 24 czerwca 2016 r. wniosek Skarżącego o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych nie mógł odnieść zamierzonego skutku, jako, że wynikający z art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie jest możliwe jego przedłużenie, czy skrócenie. Wniosek Skarżącego z dnia 24 czerwca 2016 r. nie mógł zatem zostać uwzględniony. Jednakże zauważyć przy tym trzeba - odnosząc się do podniesionej przez Skarżącego argumentacji dotyczącej niemożności uzyskania w terminie siedmiu dni wymaganych wezwaniem dokumentów - iż argumentacja ta będzie miała znaczenie i powinna zostać przedstawiona w ewentualnym postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowej skargi. Końcowo wskazać należy, iż z uwagi na odrzucenie skargi Skarżącego niniejszym postanowieniem, zawarty w skardze wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, stał się na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowy i jego rozpatrywanie stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu skargi.