III SA/Wa 168/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania M.W. (dalej "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta L. z [...] sierpnia 2013 r., uchylającą w całości - w trybie wznowienia - decyzję z [...] stycznia 2009 r. i ustalającą wysokości podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie 1 917 zł za nieruchomość o nr ewid. [...], położoną w L. w obrębie ewid. [...] przy ul. [...]. Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent L. decyzją z [...] stycznia 2009 r. ustalił Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 za ww. nieruchomość na kwotę 1 142 zł. Na terenie ww. nieruchomości w okresie od 15 listopada 2012 r. do 14 grudnia 2012 r. przeprowadzono kontrolę podatkową. Postanowieniem z [...] maja 20013 r. Prezydent L., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie m.in. ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2009 r. Decyzją [...] sierpnia 2013 r. Prezydent uchylił w całości decyzję z [...] stycznia 2009 r. w oparciu o dowód w postaci akt sprawy kontroli podatkowej oraz zapis z ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych na kwotę 1 917 zł. Odnosząc się do złożonego przez Skarżącego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że w sprawie wystąpiła przesłanka art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem podczas kontroli podatkowej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję w dacie jej wydania. Ustalono bowiem, że cały grunt nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie, jak wskazano w złożonej 20 lutego 2006 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IPN-1), tylko 900 m2. Organ wskazał, że wielkość gruntu przeznaczonego pod działalność gospodarczą jest okolicznością istotną dla sprawy, bowiem stanowi ona podstawę dla ustalenia podatku do nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że w dacie przeprowadzania kontroli teren wynajmowany pod miejsca postojowe nie posiadał wydzielonej powierzchni, po której mogłyby się poruszać pojazdy z niego korzystające. Wydzielenie powierzchni gruntu wyłączonego z możliwości prowadzenia działalności gospodarczej nastąpiło dopiero w maju 2013 r. Organ uznał, że zawarta umowa najmu z właścicielem gruntu wyznaczająca miejsca postojowe, oraz fakt, że podczas kontroli nie było innych wyznaczonych miejsc, niż te wskazane w umowie, jak również stan pozostałej części nieruchomości (jej nawierzchni) nie wskazywał na jej wykorzystywanie w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie stanowią okoliczności potwierdzających wykorzystywanie tylko części nieruchomości na działalność gospodarczą. Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania i określenia zobowiązania podatkowego w wysokości 1 917 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wskazał, że na ww. działce prowadzi działalność gospodarczą polegająca na najmie miejsc postojowych i wiat. Wyjaśnił, że miejsce postojowe to wyznaczona co 2, 5 m odległość na siatce ogrodzenia, zaznaczona żółtą farbą, pomiędzy odległościami znajduje się numer porządkowy. Na placu znajdują się wygrodzone, niezadaszone miejsca postojowe nr 58 - 80, oraz zadaszone wiaty o nr 28 - 47. Pozostała część placu nie jest oznakowana numerami porządkowymi, ponieważ nie jest wykorzystywana do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Każde miejsce postojowe zajmuje ok. 15 m2, jest to wpisane w umowie najmu z wynajmującymi. Skarżący zaznaczył, że przedłożył umowy najmu miejsc postojowych Organowi I instancji, ale nie zostały one wzięte pod uwagę przy wydaniu decyzji. Skarżący podał, że w formularzu IPN -1 wskazano, iż działalność gospodarcza jest prowadzona na 900 m2, co obejmuje wynajęte miejsca postojowe, drogę dojazdową oraz kilka wolnych miejsc przygotowanych do ewentualnego wynajęcia. Zwrócił uwagę, że także z dokumentacji zdjęciowej kontroli wynika, że na pozostałej części gruntu nie było wyznaczonych i oznakowanych miejsc postojowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Zauważyć należy, że podstawą faktyczną dla uchylenia decyzji z roku 2009 oraz ustalenia dla nieruchomości Skarżącego podatku od nieruchomości za ten rok w nowej wysokości był protokół z kontroli podatkowej, przeprowadzonej w dniach 15 listopada 2012 r. – 14 grudnia 2012 r. Protokół taki może być co do zasady podstawą dla przyjęcia, iż wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ale dla wznowienia postępowania i wydania nowej decyzji podatkowej (a tym samym odstąpienia od zasady stabilności decyzji) konieczne byłoby, aby protokół taki rzeczywiście i niezawodnie potwierdzał tę nową, istotną dla sprawy okoliczność – wykorzystywanie przez Skarżącego całej nieruchomości przy ul. [...] w L. pod działalność gospodarczą w roku 2009. Tymczasem, w ocenie Sądu, protokół ten nie tyle potwierdza tę okoliczność, co w sposób arbitralny formułuje opinię kontrolujących co do pewnego stanu faktycznego. Otóż na str. 3 protokołu (k. 57 akt podatkowych) zawarto sformułowanie, iż na nieruchomości "...prowadzona jest działalność gospodarcza związana z wynajmem miejsc parkingowych.". Z tym sformułowaniem nie sposób polemizować. Na tej samej stronie protokołu zawarto jednak także stwierdzenie, iż "...grunt przedmiotowej nieruchomości w całości związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. Charakter prowadzonej działalności gospodarczej wskazuje na konieczność wykorzystywania całej nieruchomości.". Stwierdzenie to wymaga dwóch uwag. Po pierwsze – dotyczy ono stanu z roku 2012, podczas gdy wznowione postępowanie podatkowe dotyczyło roku 2009. Z definicji nie jest możliwe dowodzenie stanu faktycznego, jaki istniał w roku 2009, za pomocą oględzin dokonanych w roku 2012. Takie oględziny mogłyby stanowić dowód tylko tego, jaki jest stan faktyczny w dacie ich dokonywania, ale nie jaki był stan faktyczny kilka lat wcześniej. Po drugie – ze znajdujących się w aktach podatkowych zdjęć nieruchomości wynika (k. np. 84 akt podatkowych), że jest możliwe tylko częściowe wykorzystywanie jej dla prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem wniosek, iż charakter prowadzonej działalności gospodarczej, tj. wynajem stanowisk parkingowych, wskazuje na konieczność wykorzystywania całej nieruchomości, pozostaje nie tylko nieudokumentowany, ale wręcz sprzeczny z materiałem poglądowym zawartym w aktach i sprzeczny z podstawowym doświadczeniem życiowym. Nie sposób się zatem zgodzić z Organami, że w sprawie zaszła przesłanka wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ten pogląd Sądu wymagać będzie uwzględnienia w dalszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Skarżący nie złożył wniosku o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, choć w zawiadomieniu o terminie rozprawy został pouczony o takim uprawnieniu. Z tego względu Sąd tych kosztów nie zasądził, gdyż nie mogły być one zasądzone z urzędu.