III SA/Wa 1690/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2012 r po rozpoznaniu wniosku rpr M.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi M. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od lutego do października 2005 r. postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej – rpr M. K. kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 55,20,- zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy); łącznie kwotę 295,20,- zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia groszy) Postanowieniem z 2 września 2011 r. III SA/Wa 1688/11 Sąd przyznał M.K. prawo pomocy, także w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzedu. Pismem z 20 października 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła rpr M.K. pełnomocnikiem skarżącego. Pełnomocnik z urzędu, pismem z 13 lutego 2012 r., uzupełnił skargę strony Na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. pełnomocnik z urzędu poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Referendarz sądowy wskazuje, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 u.p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 u.p.p.s.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a ze względu na opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04, niepubl.) W ocenie referendarza sądowego, badanie faktu udzielenia pomocy prawnej, o której mowa w art. 250 u.p.p.s.a i w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych (...) oznacza nie tylko analizowanie rodzaju i stopnia aktywności działania pełnomocnika, ale też związku tej aktywności z przedmiotem zawisłej sprawy. Zdaniem referendarza sądowego, przyjęcie za pomoc prawną działań podjętych dla dobra innej osoby z zakresu czynności wykonywanych w badanej sprawie przed sądem (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, dostępne na stronie: http://sjp.pwn.pl/lista.php), nie oznacza utożsamienia pomocy prawnej jedynie z faktem stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie, czy składania przez niego pism procesowych wraz z pełnomocnictwem, ponieważ czynności te nie są istotą pomocy prawnej i tym samym mogą nie gwarantować zachowania standardu pomocy prawnej wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. Istotą pomocy prawnej, pomijając zagadnienia związana z opinią o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego) jest rzetelna i umocowana w dorobku prawnym porada prawna, jak i przystający do wskazanych standardów sposób reprezentacji przez pełnomocnika przed sądem. Mając na uwadze rodzaj sprawy – odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółki– w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 15 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia , należało stwierdzić, jak w sentencji.