III SA/Wa 170/18

PostanowienieWSA w Warszawie2018-06-11

Skład orzekający: Artur Kuś

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON jest uzasadnione, biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową i zdrowotną skarżącego oraz brak majątku?
Ratio decidendi
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności pozbawienia go środków do życia. Sąd ocenił, że okoliczności wskazują na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., uwzględniając przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz trudną sytuację finansową i zdrowotną skarżącego.
Stan faktyczny
Skarżący J.K. wniósł skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. orzekającą o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za lata 2010-2011. Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie skutkowałoby pozbawieniem skarżącego środków do życia. Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, a jego miesięczny dochód wraz z żoną wynosi około 2.700 zł netto, przy wydatkach około 2.500 zł.
Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 i 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. J.K. (dalej zwana "Skarżący"), wniósł skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 i 2011 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia go środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę informacje i dokumenty dołączone przez Skarżącego do wniosku o przyznanie prawa pomocy i doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Zdaniem Sądu w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na którą wpływ ma przybliżona kwota zobowiązania podatkowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 60.000 zł (wraz z odsetkami) oraz brak majątku Skarżącego. W ocenie Sądu usprawiedliwione jest twierdzenie Skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia go środków do życia. Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Skarżący oraz jego żona uzyskują łączny miesięczny dochód w kwocie około 2.700 zł netto. Ich miesięczne wydatki wynoszą natomiast około 2.500 zł. Uzyskiwany dochód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego i jego rodziny. W tych okolicznościach Sąd uznał, że Skarżący wykazał konieczność udzielenia mu ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło