III SA/Wa 1703/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu wydatkowania przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi - A. B. (dalej: "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie odmowy odroczenia terminu wydatkowania przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewodniczący III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał w dniu 19 lipca 2010 r. zarządzenie o wezwaniu Skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") uznano, że Skarżącej w dniu 6 sierpnia 2010 r. doręczno odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Sąd postanowienie z dnia 30 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1703/10 odrzucił skargę na wyżej wskazaną decyzję z uwagi na barak uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Skarżąca w dniu 14 września 2010 r. uiściła należny wpis sądowy. Pełnomocnik Skarżącej r. pr. K. K. w tym samym dniu (data stempla pocztowego) wniósł również o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wykazał, że Przewodniczący III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał zarządzenie o wezwaniu Skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie, ze stosownymi pouczeniami, wysłano pocztą. Listonosz nie zastał w domu adresatki ani dorosłego domownika i 23 września 2010 r. awizował przesyłkę w skrzynce pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 2 sierpnia 2010 r. Pomimo upływu terminu adresatka nie podjęła korespondencji, która została zwrócona nadawcy w dniu 10 sierpnia 2010 r. Skarżąca razem z rodziną wyjechała wczesnym rankiem 23 lipca 2010 r. na pole namiotowe w B. gdzie przebywała do 13 sierpnia 2010 r. W czasie nieobecności w domu nie miała dostępu do skrzynki pocztowej. W jej miejscu stałego zamieszkania nie było żadnego dorosłego domownika, który mógłby odebrać korespondencję. Skarżąca nie ma osób bliskich ani zaufanych, których adres mogłaby wskazać w czasie wakacji jako adres dla doręczeń. Z tego samego powodu nie była w stanie nikomu udzielić pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Postanowieniem z 30 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę powołując w uzasadnieniu brak uiszczenia wpisu pomimo wezwania. Odpis tego postanowienia doręczony został Skarżącej 7 września 2010 r. Wtedy też Skarżąca dowiedziała się, że nie dokonała we właściwym czasie czynności procesowej, tj. nie uiściła wpisu od skargi. Opłatę wniosła 14 września 2010 r., tj. tydzień po powzięciu wiadomości o istnieniu takiego obowiązku. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie niżej wymienionych dowodów na następujące okoliczności faktyczne: a) z kopii dokumentu w postaci oświadczenia D. C. i prowadzącej pole namiotowe w B. na okoliczność, że Skarżąca wraz z rodziną przebywali tam od 23 lipca do 18 sierpnia 2010 r. (pełnomocnik Skarżącej wskazał, że oryginał dokumentu zostanie dołączony do akt niezwłocznie po otrzymaniu go pocztą tradycyjną od wystawcy), b) z wysłuchania Skarżącej na okoliczność, że w czasie awizowania przesyłki przebywała poza miejscem zamieszkania i nie mogła jej podjąć z urzędu pocztowego oraz na okoliczność braku możliwości wskazania innego adresu dla doręczeń i udzielenia pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. W ocenie pełnomocnika Skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, na podstawie art. 43 § 1 i 4 p.p.s.a., że skutek doręczenia zastępczego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi nastąpił 6 sierpnia 2010 r. Konsekwencją takiej konstatacji było odrzucenie skargi. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej uchybiła ona terminowi do uiszczenia wpisu bez swej winy. Doręczenie wezwania nastąpiło w okresie wakacyjnym. Wyjaśnił, że Skarżąca ma czworo dzieci. Stara się im zapewnić wypoczynek na miarę swoich skromnych możliwości finansowych. Dlatego wszyscy pojechali pod namiot. Wyjeżdżając wczesnym rankiem 23 lipca i wróciwszy 13 sierpnia 2010 r. Skarżąca nie miała możliwości odebrać przesyłki z urzędu pocztowego. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej przy braku możliwości ustanowienia pełnomocnika do odbioru korespondencji oraz braku możliwości wskazania innego adresu dla doręczeń należy uznać, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Pełnomocnik Skarżącej wskazał, że Skarżąca nie korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym nie była świadoma proceduralnych konsekwencji niepodjęcia korespondencji sądowej. W ocenie pełnomocnika Skarżącej wniosek o przywrócenie terminu jest więc zasadny w świetle przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. – strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z § 4 tej regulacji równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której Skarżąca nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem okoliczność podana przez pełnomocnika Skarżącej - przebywanie przez Skarżącą na urlopie, w dniach, w których doręczno przesyłkę zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego - nie można uznać za przeszkodę nieusuwalną. Pełnomocnik Skarżącej nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn niezależnych od Skarżącej. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu - o niedochowaniu przez Skarżącą należytej staranności, czyli działaniu zawinionym. Sąd zwraca uwagę, że użyte w art. 86 § 1 p.p.s.a. pojęcie winy dotyczy jej postaci umyślnej, jak również nieumyślnej w postaci lekkomyślności, czy niedbalstwa. Przypomnieć więc należy, że Skarżąca wniosła w dniu 9 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego) skargę do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie odmowy odroczenia terminu wydatkowania przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca nie uiściła przy tym należnego wpisu sądowego od skargi. Oznaczało to, że powinna się spodziewać otrzymania z Sądu korespondencji dotyczącej prowadzonej przez nią sprawy, a zwłaszcza odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Należy ponadto zwrócić uwagę, że Skarżąca przed wyjazdem na urlop, powinna poinformować Sąd o tej okoliczności, z prośbą o niedoręczanie korespondencji w czasie jego wyjazdu. W związku z powyższym Sąd uznał, że Skarżąca niedochowała należytej staranności, w więc działała w sposób zawiniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 i 3 p.p.s.a. należało odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.