III SA/Wa 1705/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę A. G. (dalej w sprawie jako - skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., z [...] lipca 2007 r. w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jako pełnomocnika do doręczeń skarżący wskazał J. G. zamieszkałą w U. Wojewódzki Sąd Administracyjny, pismem z dnia 26 listopada 2007 r. wezwał skarżącego do wskazania, w terminie dwóch miesięcy, pełnomocnika do doręczeń na terenie Polski. Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Wezwanie zostało wysłane na adres wskazany jako do doręczeń, jednakże skarżący przesyłki nie podjął. Przesyłka została zwrócona do Sądu. Jednocześnie jak wynika z akt sprawy (K. 26) skarżący, o wysłanej korespondencji drogą pocztową, został poinformowany na wskazany przez niego adres elektroniczny. Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2008 r. Przewodniczący Wydziału III uznał przedmiotowe wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i wniosku o przyznanie prawa pomocy za doręczone z dniem 15 stycznia 2008 r. Referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2008 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. zarządzenie to pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W dniu 15 kwietnia 2008 r. wpłynął do WSA w Warszawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, który został uznany jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2008 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, a wezwanie to zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie natomiast z art. 299 § 1 p.p.s.a. strona zamieszkała za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń. W razie niedopełnienia tego obowiązku, o którym mowa w § 1, pisma w postępowaniu sądowym pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia( § 2 cyt. przepisu). Zatem w niniejszej sprawie skarżący obowiązany był do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w Polsce o czym został poinformowany. Z obowiązku tego skarżący nie wywiązał się, zatem pisma w sprawie były pozostawiane w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 sierpnia 2008 r., skarżący, pismem z dnia 5 sierpnia 2008 r., został wezwany do uiszczenia wpisu należnego od skargi, a wezwanie, zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wezwanie zawierało pouczenie, iż uiszczenie wpisu winno nastąpić w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania to jest do dnia 7 października 2008 r., a nieuiszczenie wpisu należnego od skargi w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Skarżący nie zastosował się do tego pouczenia i wpisu od skargi nie uiścił. W konsekwencji, nieuiszczenie wpisu od skargi w wyznaczonym terminie - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - w świetle cytowanego przepisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Dlatego na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.