III SA/Wa 1707/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. P. S.A. w P. (zwana dalej: "Spółką") we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") zwróciła się o wyjaśnienie sposobu dokonywania płatności w systemie podzielonej płatności w związku z otrzymaną fakturą odpowiednio pomniejszoną o potrącenie. Spółka, przedstawiając stan faktyczny wskazała, że jest nabywcą różnego rodzaju towarów i usług, a jej dostawcami są podmioty polskie i zagraniczne. Płatność za dostarczone usługi lub towary następuje na wskazany rachunek bankowy dostawcy. Zdarzają się sytuacje, gdy następuje potrącenie wzajemnych wierzytelności między Spółką ,a jej kontrahentami. Potrącenia nie następują tylko na podstawie faktur, na których występuje VAT, ale też na podstawie umów lub not, które nie zawierają VAT. Chodzi przede wszystkim o kary umowne, albo inne tytuły wnikające np. z umów z franczyzobiorcami lub prowadzącymi stacje paliw (niedobory utargów, nieprzestrzeganie procedur, odsetki itd.). W efekcie kontrahent otrzymuje płatność pomniejszoną o wartość potrąceń. Wielkość potrąceń może być różna. Potrącenie może być równe, mniejsze lub większe od wartości netto z faktury. Obrazują to poniższe przykłady: a) wartość netto – 100, VAT – 23, brutto – 123, wartość potrącenia - 50 (bez VAT); po potrąceniu kontrahent/dostawca otrzymuje 73 zł; b) wartość netto – 100, VAT – 23, brutto – 123, wartość potrącenia – 110 (bez VAT), po potrąceniu kontrahent/dostawca otrzymuje – 13zł; c) wartość netto – 100, VAT – 23, brutto – 123, wartość potrącenia – 50 netto + 11.50 VAT, brutto - 61.50, po potrąceniu kontrahent/dostawca otrzymuje 61,50 zł, w tym 11,50 VAT; d) wartość faktury netto – 100, VAT – 8, brutto – 108, Wartość potrącenia - 80 netto + 18.40 VAT (wg stawki VAT 23%), po potrąceniu kontrahent/dostawca otrzymuje brutto 9,60 zł. Spółka rozważa - po wejściu w życie ustawy z 15 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r. poz. 62, zwana dalej: "ustawą nowelizującą") - realizację płatności po potrąceniach w systemie podzielonej płatności. Spółka w związku z tym zapytała - w jaki sposób dokonać płatności VAT w systemie podzielonej płatności, gdy wartość brutto faktury zostaje pomniejszona o wartość potrąceń? Spółka w swoim stanowisku odwołała się do treści art. 108a ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 u.p.t.u. i wskazała, że w przypadku zastosowania metody podzielonej płatności uważa, że: a) w zakresie pierwszego i trzeciego przykładu - należy kwotę netto pomniejszyć o wartość potrącenia, natomiast VAT pozostawić w wielkości wskazanej na fakturze lub potrącić jego część - co de facto da identyczny wynik, jak pomniejszenie kwoty brutto o wartość potrącenia. W związku z tym, w komunikacie przelewu zostanie wpisana kwota: - w przykładzie 1 - wartości VAT (23) i kwota brutto VAT - 73 (pomniejszona o wartość potrącenia), w przykładzie 3 pomniejszona wartość VAT, czyli - 11,50. oraz kwota brutto w wysokości 61.50 (pomniejszona o wartość potrącenia); b) w zakresie drugiego i czwartego przykładu - kwotę brutto należy pomniejszyć o wartość potrącenia, przy czym także z kwoty VAT. W związku z tym w komunikacie przelewu zostanie wpisana: - w przykładzie 2 kwota odpowiadająca wartości VAT - 13 oraz kwota brutto - 13 (pomniejszona o wartość potrąceń), - w przykładzie 4 - brak jest VAT. Zdaniem Spółki, gdy kwota potrąceń nie przekracza kwoty netto z faktury, VAT w podzielonej płatności należy zapłacić w wysokości wynikającej z faktury (przykład 1) lub pomniejszony o potrącenie VAT, ale go nie przekraczające (przykład 3). Natomiast, gdy kwota potrąceń przekracza wartość netto i część wartości VAT z faktury (przykład 2), kwota brutto pomniejszona o wartość potrącenia będzie stanowiła wartość VAT, którą należy wykazać w komunikacie przelewu (brutto równa się kwota VAT). W przypadku, gdy kwota VAT wynikająca z faktury nie przekracza VAT wynikającej z faktury korygującej, dokument taki nie jest realizowany przez mechanizm podzielonej płatności (przykład 4). 2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (zwany dalej: "DKIS") postanowieniem z [...] kwietnia 2018r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, w podstawie prawnej podając m.in. art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800, zwana dalej: "O.p."). Zdaniem DKIS przedmiot zapytania, w kontekście ww. przepisów, wprowadzonych ww. ustawą nowelizującą (art. 108a ust. 2 i 3 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. z 2018r., poz. 2174, zwana dalej: "u.p.t.u.") wykracza poza materię, w zakresie której może być wydana interpretacja indywidualna. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być tylko przepisy prawa podatkowego materialnego, odnoszące się wprost do podmiotu, przedmiotu opodatkowania, powstania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania, stawki podatku. W opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku muszą być zawarte elementy w sposób jednoznaczny umożliwiające identyfikację ww. elementów konstrukcyjnych podatku. Zdaniem DKIS pytanie Spółki odnosi się jedynie do kwestii technicznej i umowy pomiędzy stronami, co do sposobu uregulowania płatności, a nie do ewentualnych praw czy obowiązków podatkowych Spółki. Z przedmiotu sprawy nie wynika, że DKIS miałby dokonać wykładni przepisów, z których Spółka mogłaby wywieźć uprawnienie w zakresie przedmiotu, podstawy opodatkowania, obowiązków i praw podatkowych. W szczególności, żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej, w przedstawionych przez Spółkę okolicznościach, nie odnosi się do wykładni przepisów podatkowych rzutujących na prawidłowe rozliczenie. 3. Spółka w zażaleniu wskazała, że ww. pytanie odnosi się do przepisów prawa podatkowego i należało je rozstrzygnąć w drodze interpretacji indywidualnej. Każdy przepis ustawy podatkowej, w tym art. 108a u.p.t.u. podlega interpretacji, a nie tylko taki przepis, który odnosi się do przedmiotu opodatkowania, obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania, stawki - jak stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu. Spółka nie zgodziła się też z opinią, że ww. pytanie odnosiło się jedynie do kwestii technicznej i umowy pomiędzy stronami, co do sposobu regulowania płatności, a nie do jej praw czy obowiązków. Przepisy o podzielonej płatności ingerują w znaczny sposób w regulowanie płatności pomiędzy stronami, a raczej w sposób dokonywania rozliczeń. Przepisy u.p.t.u. "schodzą" na poziom płatności, a strona, która zdecyduje się płacić tą metodą, musi to zrobić w sposób ściśle określony w ww. przepisach. Wybór zapłaty w mechanizmie podzielonej płatności nie jest kwestią umowy między stronami, nie jest to świadoma i samodzielna decyzja płacącego i wymaga szerokiej analizy rodzajów płatności oraz możliwości ich realizacji w kontekście przepisów o mechanizmie podzielonej płatności. 4. DKIS postanowieniem z [...] maja 2018r. utrzymał w mocy ww. postanowienie, podtrzymując jego podstawę prawną. DKIS, odwołują się do treści art. 165a § 1 O.p. w związku z przepisami O.p. regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wyjaśnił, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, zachodzą w szczególności, gdy przedmiotem wniosku jest: - interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; - zagadnienie unormowane przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, - przepis, który nie reguluje wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy. Jeśli organ wydający interpretację indywidualną stwierdzi, że zakres wniosku wykracza poza kompetencje określone w art. 14b § 1 O.p., wówczas wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p. W sprawie przedmiotem wniosku jest sposób dokonania płatności VAT w systemie podzielonej płatności, gdy wartość brutto faktury zostaje pomniejszona o wartość potrąceń. Spółka w kontekście przedstawionych przykładów we własnym stanowisku wskazała sposób dokonania potrącenia i w związku z tym wpisania w komunikacie przelewu kwot po dokonanym potrąceniu. Intencją Spółki było zatem uzyskanie rozstrzygnięcia określającego - w przypadku zastosowania metody podzielonej płatności do sytuacji przedstawionych w przykładach - czy prawidłowo dokonała potracenia i w związku z tym wskazano właściwe kwoty w komunikacie przelewu. Spółka opisując czynności techniczne oczekuje więc potwierdzenia poprawności tych czynności. Zdaniem DKIS kwestie sposobu rozdzielenia kwot w przypadku potrącenia wzajemnych wierzytelności i częściowej płatności faktury w ramach mechanizmu podzielonej płatności nic są regulowane przepisami u.p.t.u. Wątpliwości Spółki nie dotyczą więc rozumienia konkretnych przepisów prawa podatkowego w kontekście skutków podatkowych. Wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie oceny (zinterpretowania) prawidłowości przyjętych przez Spółkę rozwiązań, a nie przepisu prawa podatkowego regulującego prawa i obowiązki Spółki. DKIS musiałby na gruncie ww. sprawy rozstrzygnąć kwestie techniczne związane z prawidłowością dokonanego potrącenia i wskazania kwot w poleceniu przelewu. Ocena taka nie może być przeprowadzona na etapie wydawania interpretacji indywidualnych. DKIS wyraził też przekonanie, że przedmiot wniosku nie dotyczy konsekwencji w VAT w odniesieniu do praw czy obowiązków Spółki. Skoro interpretacja nie rozstrzygałaby o skutkach materialnoprawnych, Spółka nie mogłaby się do niej zastosować. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowień DKIS, zarzucając naruszenie: a) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę praworządności oraz zaufania do organów podatkowych; b) art. 165a § 1 O.p. - przez jego bezpodstawne zastosowanie, co doprowadziło do naruszenia art. 14b § 1 O.p. W uzasadnieniu Skarżąca powtórzyła stanowisko prezentowane w zażaleniu, stwierdzając również, że wniosek o wydanie interpelacji indywidualnej nie zawierał braków formalnych. 6. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Kwestią sporną w sprawie jest zasadność odmowy wydania interpretacji indywidualnej. DKIS w obu wydanych w sprawie postanowieniach uznał, że należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie VAT, przede wszystkim z tego względu, że Spółka, opisując czynności techniczne, oczekuje potwierdzenia ich poprawności. Zdaniem DKIS wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, co jest niedopuszczalne. Zdaniem Spółki skarżącej w sprawie należało wydać interpretację indywidualną, gdyż do zagadnienia opisanego we wniosku odnosząc się wskazane przez nią przepisy u.p.t.u. i wątpliwości Spółki może rozwiązać interpretacja indywidualna. 3. Sąd w sporze przyznał rację DKIS, a nie Spółce skarżącej. Zdaniem Sądu prawidłowe było wskazanie przez DKIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, po odwołaniu się do treści art. 165a § 1 O.p. i przepisów Rozdziału Ia O.p., że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej (zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji) zachodzą w szczególności, gdy przedmiotem wniosku jest: - interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; - zagadnienie unormowane przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, - przepis, który nie reguluje wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy. DKIS prawidłowo ocenił, że sprawie zachodziła trzecia z ww. okoliczności – Spółka opisała we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej zagadnienie, które jakkolwiek unormowane przepisami prawa podatkowego, jednak jego rozwiązania indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Intencją Spółki, wprost wyrażoną we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej jest bowiem potwierdzenie rozliczeń matematycznych (podanych w konkretnych przykładach), a tego rodzaju kompetencji nie przewidział ustawodawca. Instytucji interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego dotyczą przepisy: art. 14b i nast. O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., na wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 3 pkt 1 O.p. przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p. przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów: międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Pojęcie "ustawa dotycząca podatków" obejmuje ustawy podatkowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 O.p., a także wszelkie inne ustawy, których treścią są sprawy podatkowe. W pojęciu tym zatem mieszczą się także ustawy, które wprawdzie generalnie dotyczą innej materii niż podatkowa, ale regulują również problematykę podatkową. Tak rozumiane ustawy dotyczące podatków są uzupełniane przepisami wykonawczymi i razem z nimi tworzą kategorię "przepisów prawa podatkowego". Przepis art. 108a u.p.t.u. dotyczy sposobu regulowania płatności. Spełnia on zatem kryteria z art. 3 pkt 1 O.p. i może, co do zasady, podlegać interpretacji przez organ podatkowy. Sąd podziela jednak stanowisko DKIS, że w kontekście zadanego przez Spółkę pytania będącego przedmiotem wniosku oraz zagadnienia poruszonego w analizowanej sprawie - sposobu dokonywania płatności w systemie podzielonej płatności w związku z otrzymaną fakturą odpowiednio pomniejszoną o potrącenie – należało uznać, że wątpliwości Spółki nie dotyczyły rozumienia konkretnych przepisów prawa, lecz odniesienia się przez DKIS do konkretnych – podanych w przykładach - wyliczeń matematycznych. Tym samym DKIS, uznając, że zaszła potrzeba do wydania interpretacji indywidualnej, zamiast wykładni przepisów prawa podatkowego, zobowiązany byłby ocenić prawidłowość wyliczeń matematycznych, stanowiących element stanu faktycznego sprawy. Tym samym żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej w okolicznościach nakreślonych przez Spółkę we wniosku nie odnosiło się do wykładni przepisów podatkowych rzutujących na prawidłowe rozliczenie, lecz dotyczyło prawidłowości samego rozliczenia. Rację ma więc DKIS, że rozstrzyganie kwestii technicznych nie powinno mieć miejsca w drodze interpretacji indywidualnych. W konsekwencji, samo wskazanie przepisu prawa podatkowego nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Interpretacje indywidualne nie służą bowiem do weryfikacji prawidłowości rozliczeń VAT jako takich, bo te powinny być - z woli ustawodawcy - badane na przykład w postępowaniu podatkowym lub w toku kontroli podatkowej czy tez w ramach czynności sprawdzających. DKIS, oceniając, czy dany przepis prawa podatkowego może podlegać interpretacji indywidualnej, powinien mieć ponadto na względzie elementy wynikające z charakteru omawianej instytucji, a zwłaszcza kwestię zastosowania się wnioskodawcy do tego przepisu i w konsekwencji możliwość uzyskania ochrony prawnej gwarantowanej przepisami O.p. w związku z zastosowaniem się do tego przepisu. Ustawodawca przypisuje bowiem szczególne znaczenie gwarancyjnej (ochronnej) funkcji instytucji interpretacji indywidualnej. Warto też wskazać, że z przepisów Rozdziału Ia O.p., jak również poglądów wyrażanych w orzecznictwie wynika, że zakresem instytucji interpretacji indywidualnych podatkowych objęte są jedynie przepisy materialnego prawa podatkowego, odnoszące się do powstania obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego dotyczącego konkretnego podatku. Przedmiotem interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p. nie mogą więc być zagadnienia, których nie regulują przepisy materialnego prawa podatkowego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, aby mógł być rozpatrzony powinien więc dotyczyć wyłącznie prawa i obowiązki z zakresu materialnego prawa podatkowego, a nie przepisów stricte procesowych. W sprawie przedmiotem wniosku były de facto konkretne wyliczenia w zakresie płatności VAT w systemie podzielonej płatności, gdy wartość brutto faktury zostaje pomniejszona o wartość potrąceń. Spółka w kontekście przedstawionych przykładów we własnym stanowisku wskazuje sposób dokonania potrącenia i w związku z tym podaje jaką kwotę należy wpisać w przelewie po potrąceniu. Intencją Spółki było więc nie uzyskanie wykładni przepisu prawa, lecz zbadanie czy stan faktyczny sprawy, który, co do zasady, jest ustalany w toku postępowania podatkowego, jest akceptowalny w świetle obowiązujących norm prawa podatkowe. Spółka skarżąca oczekiwała więc stwierdzenia czy opisane przez nią czynności techniczne są poprawne. Tym samym, wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie wymagałoby w istocie oceny (zinterpretowania) prawidłowości przyjętych przez Spółkę rozwiązań, a więc stanu faktycznego sprawy. W świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. przepis prawa, a nie stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa podatkowego interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, a nie postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku na przykład kontroli podatkowej, postępowania podatkowego. Organ wydający interpretacje nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do przepisów materialnego prawa podatkowego jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego opisu. Organ wydający interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych do kompetencji innego organu w innym trybie (w postępowaniu kontrolnym, podatkowym, które prowadzi się w oparciu o konkretne dokumenty). Z przepisów art. 14k § 3, art. 14l, art. 14m § 2, 3 i 4, art. 14n i art. 14p O.p. (stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji) nie wynika ochrona prawna, gdy przedmiotem zapytania są zagadnienia, których nie regulują przepisy materialnego prawa podatkowego (co ma miejsce w analizowanym przypadku). W konsekwencji żądanie wydania przez Spółkę interpretacji indywidualnej w zakresie wyznaczonym treścią pytania i stanowiska przedstawionego w złożonym wniosku, wykraczało, jak prawidłowo wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu, poza zakres przedmiotowy interpretacji, o której mowa w art. 14b O.p. DKIS nie mógł więc wydać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w żądanym przez Spółkę zakresie. Prawidłowa była więc odmowa wszczęcia postępowania w sprawie, gdyż wydanie interpretacji wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) nie przepisu prawa podatkowego, lecz stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w sprawie należało zastosować art. 165a § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. Zgodnie z art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ nie dopuścił się więc naruszenia art. 165a § 1 O.p. przez jego bezpodstawne zastosowanie, co miałoby w konsekwencji doprowadzić do naruszenia art. 14b § 1 O.p. DKIS, po analizy formalnoprawnej ww. wniosku Spółki zasadnie stwierdził, że wydanie interpretacji uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Spółki wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące DKIS w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. 4. W konsekwencji, nie było podstaw wezwania Spółki o uzupełnienie braków formalnych złożonego wniosku, a tym samym oczywiście bezzasadne były zarzuty skargi o naruszeniu art. 169 § 1 O.p. Sąd, odnosząc się do przywołanego przez Spółkę wyroku z 22 stycznia 2016r. sygn. akt II FSK 2819/19, zauważa, że jakkolwiek ww. orzeczenie dotyczyło możliwości wydania interpretacji indywidualnej, tym niemniej nie dotyczyło sposobu regulowania płatności, więc nie mogło być brane pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Sądu niezasadne były w realiach sprawy zarzuty dotyczące naruszenia przez DKIS art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę praworządności oraz zaufania do organów podatkowych. Okoliczności sprawy wskazują, że DKIS działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, które wskazał w podstawie prawnej wydanych w sprawie postanowień. DKIS wyjaśnił też, po analizie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oraz mając na względzie przepisy art. 14b - art. 14h O.p., że nie był władny do dokonania interpretacji wskazanych przez Stronę przepisów w zakreślonym pytaniem i stanowiskiem zakresie. Tym samym nie sposób uznać, że naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). W sposób należyty DKIS podał bowiem przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżone i poprzedzające je postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a O.p. w związku z art. 14h O.p.). Podano więc konkretny przepis prawa, umożliwiając Spółce podjęcie działań, mających zaskarżenie ww. postanowień. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.).