III SA/Wa 1713/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Płusa, , po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2003 r. postanawia -przywrócić termin do wniesienia skargi- Decyzją z dnia [...]maja 2007 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną przez D. M. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2003 r. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca decyzję organu drugiej instancji była dwukrotnie awizowana w dniach 15 i 22 maja 2007 r. i nie podjęta przez adresata. Doręczenie uznano za dokonane w dniu 29 maja 2007 r. Termin do wniesienia skargi na decyzję upływał zatem w dniu 28 czerwca 2007 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 25 lipca 2007 r. podpisanego z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej przez Kierownika Oddziału Podatku Dochodowego i skierowanego do Skarżącego wynika, że na skutek rozmowy telefonicznej mającej miejsce w dniu 25 lipca 2007 r., została wysłana na adres Skarżącego kopia powyższej decyzji oraz kserokopia koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na którym odnotowano dwukrotne awizowanie przesyłki. W piśmie z dnia 30 lipca 2007 r., wniesionym do Sądu osobiście tego samego dnia, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu do określenia wartości przedmiotu sporu w sprawie oznaczonej sygn. III SA/Wa 1294/07(dotyczącej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.) pełnomocnik Skarżącego – jego żona B. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. W piśmie tym sformułowane zostały również zarzuty odnośnie tej decyzji. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona podniosła, że nie otrzymała awiza dotyczącego przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. dotyczącej 2003 r. i nie wiedziała o fakcie wydania decyzji. Również na poczcie nie poinformowano o liście poleconym. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącego podniosła, iż nie było powodu, dla którego Skarżący miałby uchylać się od odebrania z poczty przesyłki. Takie zachowanie byłoby bowiem dla niego niekorzystne, gdyż uniemożliwiłoby skuteczne zaskarżenie decyzji. Nadto Skarżący odebrał przesyłkę z decyzją zapadłą w tym samym dniu, w analogicznej sprawie, a dotyczącej poszczególnych miesięcy 2004 r. Pełnomocnik Skarżącego nadesłała do Sądu za pośrednictwem organu odwoławczego jeszcze dwa pisma: z dnia 2 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 31 sierpnia 2007 r., określone jako skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2003 r. Na wezwanie Sądu Skarżący uiścił w terminie wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z cytowanego przepisu wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy zatem ocenić, czy wniosek złożono w ustawowym 7- dniowym terminie od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd uznał, iż przyczyna ta ustała w dniu 25 lipca 2007 r., kiedy to miała miejsce rozmowa telefoniczna z pracownikiem organu drugiej instancji. W tymże dniu niewątpliwie Skarżący powziął wiadomość o fakcie wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r. określającej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2003 r. oraz o fakcie, iż przesyłka zawierająca tę decyzję była dwukrotnie awizowana. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu upływał więc w dniu 1 sierpnia 2007 r. Wobec powyższego uznać należało, że wniosek o przywrócenie terminu zawarty w piśmie z dnia 30 lipca 2007r. złożono w terminie. Jednocześnie zdaniem Sądu istniały podstawy, aby pismo to potraktować jako skargę na powyższą decyzję, natomiast kolejne pisma pełnomocnika Skarżącego, tj. z dnia 2 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 31 sierpnia 2007 r., jako uzupełnienia tej skargi. Tym samym spełniony został również wymóg określony w art. 87 § 4 p.p.s.a., polegający na równoczesnym z wnioskiem dokonaniu czynności, której nie dokonano w terminie, czyli złożeniu skargi. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, należy wskazać, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przy czym przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Z przedstawionej przez Skarżącego argumentacji wynika, iż rzeczywiście nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Zachowanie Skarżącego w uchybieniu terminu podlega ocenie w ramach konkretnych okoliczności, które wskazuje on jako swoje usprawiedliwienie w przekroczeniu terminu, przy jednoczesnym uwzględnieniu całokształtu okoliczności towarzyszących temu przekroczeniu. W ocenie Sądu doręczenie decyzji w trybie zastępczym było skuteczne, jednakże okoliczność ta nie oznacza automatycznie, iż Skarżący w sposób zawiniony uchybił terminowi do wniesienia skargi. Według Skarżącego przyczyną, która spowodowała niezaskarżenie decyzji w terminie, było to, iż nie wiedział on o wejściu do obrotu prawnego przedmiotowej decyzji. Sąd dał wiarę twierdzeniom zawartym we wniosku, iż w istocie nie było powodu, dla którego Skarżący miałby uchylać się od odbioru decyzji. Zwłaszcza w świetle faktu, że decyzja dotycząca roku 2004, wydana przez organ w tym samym dniu, została przez Skarżącego odebrana. Nadto Skarżący dochował należytej staranności poprzez kierowane do poczty zapytania odnośnie przeznaczonych dla niego ewentualnych przesyłek poleconych. Reasumując stwierdzić należy, że dopełnienie przez Skarżącego czynności w terminie było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, przeszkody obiektywnej i nie dającej się usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a polegającej na braku wiedzy o wydaniu i doręczeniu przedmiotowej decyzji. Wobec powyższego uznać należało, że Skarżący uprawdopodobnił, iż niedochowanie przez niego terminu do wniesienia skargi jest następstwem okoliczności od niego niezależnych. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, a także zostały dokonane czynności, które nie były wykonane w terminie. W takim stanie rzeczy, wobec zaistnienia podstaw do przywrócenia uchybionego terminu, należało termin ten przywrócić. Z tych też powodów Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.