III SA/Wa 1713/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Wójt Gminy P. decyzją z [...] lutego 2011 r. ustalił Skarżącemu - J.M. i G. B. (współwłaścicielom działki [...]) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2011, w wysokości 664 zł. Skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. ( SKO) odwołanie od ww. decyzji i wniósł o jej uchylenie. Stwierdził, że "zobowiązanie powstało w sprzeczności z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności - art. 64 Konstytucji RP - wyrok Sądu, sygn. akt. S.A./Gd 417/09." Ponadto powołując się na art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "K.p.a.") zarzucił organowi podatkowemu, że w uzasadnieniu decyzji nie zawarł informacji o decyzjach lub postanowieniach innych organów zmieniających użytek i granice nieruchomości, przed wydaniem decyzji o zobowiązaniu podatkowym. W jego ocenie zmiany w ewidencji gruntów zostały wprowadzone bez prawomocnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] kwietnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że przy wymiarze podatku Wójt Gminy zobowiązany był kierować się treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Według zawartych tam informacji Skarżący i G. B. są współwłaścicielami działki [...]. Działka do zmiany klasyfikacji użytków gruntowych stanowiła użytki rolne klasy V i VI. Po zmianie jest sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane - Bi. Grunt ww. działki do czasu zmiany jej klasyfikacji korzystał ze zwolnienia od podatku rolnego na podstawie art. 12 ustawy o podatku rolnym, natomiast obecnie, gdy nie jest już sklasyfikowany jako użytki rolne, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613, dalej "u.p.o.l."). Wprowadzone przez Starostwo Powiatowe w P. zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczą także klasyfikacji budynków znajdujących się na gruntach objętych weryfikacją użytków gruntowych. Ewidencja określa funkcję budynków jako "inne". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wymiar podatku został dokonany przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Gminy w P. z dnia 6 grudnia 2007 r. nr XII/75/2007. Do opodatkowania gruntu ma zastosowanie stawka w wysokości 0,30 zł/m², natomiast do budynków - stawka w wysokości 6,35 zł/m². Wymiar podatku wynika z następującego wyliczenia: grunt o pow. 1.325,00 m² x 0,30 zł/m² = 397,50 zł, budynki o pow. 42,00 m² x 6,35 zł/m² = 266,70 zł Po dodaniu tych kwot wysokość zobowiązania na rok 2010 wynosi 664,20 zł, a po zaokrągleniu do pełnych złotych, podatek do zapłaty wynosi 664 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożył J. M., który wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu odniósł się do wymiaru zobowiązania podatkowego na podstawie wprowadzonych przez Starostwo Powiatowe w P. zmian w ewidencji gruntów i budynków bez konfrontacji stanu przedstawionego w Zawiadomieniu o zmianach ze stanem faktycznym. Skarżący wyjaśnił, że w spadku otrzymał nieruchomość rolną zabudowaną. Zarzucił organom podatkowym naruszenie zasady czynnego udziału strony określonej w art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej "O.p."). W ocenie Skarżącego "Konsekwencją naruszenia praw strony, jest brak zupełności postępowania, wyrażony w art. 122, art. 192 oraz art. 187 § 1 O.p., wobec nie podjęcia działań mających na celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, a także wobec uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną, kiedy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w kwestii jakiejkolwiek zmiany kwalifikacji prawnej posiadanego gruntu." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i przedstawioną w niej argumentację. W piśmie z 19 grudnia 2011 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszej instancji, ewentualnie o ich uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił braki w uzasadnieniu decyzji. Podniósł, że jeszcze przed wydaniem decyzji ustalającej wymiar w podatku, kwestionował zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości. W takiej sytuacji organ podatkowy miał obowiązek zająć stanowisko odnośnie zarzutów podniesionych przez Skarżącego. Zdaniem Skarżącego przy wydawaniu decyzji został również naruszony art. 210 § 1 pkt 8) O.p. bowiem decyzja została podpisana jedynie na pierwszej stronie co nasuwa wątpliwości czy organ zapoznał się z treścią nie podpisanej strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Bezzasadny jest zarzut skargi, że zaskarżona decyzja nie została opatrzna podpisami osób upoważnionych z podaniem imion i nazwisk tych osób oraz stanowisko służbowych. Na wstępie zaskarżonej decyzji wymieniono w punktach 1-3 osoby będące członkami składu orzekającego SKO, który wydał zaskarżoną decyzję, z podaniem ich imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych. Na końcu decyzji w kolejnych punktach 1-3 zamieszczone zostały podpisy w tym pod pkt 3 podpis "M. D.", który odpowiadał wymienionemu na wstępie decyzji pod pkt 3 członkowi składu orzekającego M. D.. W ocenie Sądu okoliczności te pozwalają na stwierdzenie, że zamieszczone na końcu zaskarżonej decyzji podpisy są podpisami członków składu orzekającego organu drugiej instancji, który wydał zaskarżoną decyzję oraz, że podpisy te zostały złożone w takiej kolejności w jakiej członkowie ci wymienieni zostali na wstępie decyzji. Z tych względów Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 210 § 1 pkt 8 O.p. Zasadny jest zarzut dotyczący braku wyjaśnienia okoliczności związanych z wybudowaniem na nieruchomości, której dotyczy niniejsza sprawa budynków mieszkalnych przez T. B.. Okoliczność wybudowania tych domków przez inne osoby niż Skarżący potwierdza znajdujące się w aktach sprawy pismo Urzędu Gminy P. z dnia 3 maja 1978 r. (karta 3 akt administracyjnych), pismo Urzędu Wojewódzkiego w C. z dnia 25 marca 1978 r. (karata 4 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajdują się dwie deklaracje na podatek od nieruchomości dotyczące działki nr [...], złożone przez T. B. i Z. . (karty 5 i 6 akt Administracyjnych). Ponadto Sądowi wiadome jest z urzędu, że w postępowaniu sądowym sygn. akt III SA/Wa 1615/09, dotyczącym wydanej w stosunku do Skarżącego i G. B. decyzji na podatek od nieruchomości na rok 2009, stanowiącej działkę [...], położonej we wsi P. gmina P., G. B. oświadczyła, że od roku 1973 włada całą tą działką jak właściciel. Sąd mając na uwadze okoliczność, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym nieruchomości uznał, że w niniejszej sprawie należało wyjaśnić, czy przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w posiadaniu samoistnym innych osób niż Skarżący z wyłączeniem władania tą nieruchomością przez Skarżącego. Obowiązek zbadania przez Organ tej okoliczności jest zasadny z uwagi na wskazane powyżej okoliczności faktyczne potwierdzające, że oprócz Skarżącego przedmiotową nieruchomością władają inne osoby. Z tego względu Sąd uznał, że organ miał obowiązek zbadać czy władanie to ma wpływu na zakres obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, związanego z przedmiotową nieruchomością. W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił tej okoliczności czym naruszyła art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ w sprawie istnieją oparte na dowodach wątpliwości co do prawidłowości ustalenia zaskarżoną decyzją, że obowiązek podatkowy w podatku do ww. nieruchomości ciąży na Skarżącym. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do wskazanych powyżej okoliczności związanych z władaniem przedmiotową nieruchomością przez inne osoby, czym naruszył art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 1