III SA/Wa 1717/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A.K. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze Skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części, w której zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją nie zostało jeszcze uregulowane. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zarówno na gruncie prywatnym, jak i zawodowym. Ustosunkowując się do powyższego Skarżąca wskazała na swój stan zdrowotny (leczenie hormonalne niepłodności finansowane ze środków własnych Skarżącej) oraz na jej dobre imię i karierę zawodową. Skarżąca podkreśliła również, że nie uzyskała od T. Spółki Akcyjnej zapłaty środków, które mogłaby przeznaczyć na zapłatę zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji dotychczasowa egzekucja prowadzona była ze zgromadzonych na rachunkach bankowych oszczędności Skarżącej, przy pozostawieniu jej jedynie minimalnych środków na utrzymanie. W opinii Skarżącej, z uwagi na to, że nie posiada ruchomości przedstawiających istotną wartość, zaś posiadane przez nią działki są trudno zbywalne jako położone w niekorzystnych lokalizacjach, dalsza egzekucja zobowiązania objętego zaskarżoną decyzją będzie prowadzona z wynagrodzenia za pracę. W uzupełnieniu przedmiotowego wniosku, zawartego w piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r., Skarżąca wskazała, że na dzień złożenia wniosku Organ egzekucyjny ściągnął od Skarżącej kwotę wynoszącą ok. 141 000 zł, natomiast kwota pozostała do zapłaty (należność główna wraz z narastającymi odsetkami) wynosi ok. 287 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwana: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). W niniejszej sprawie Skarżąca wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, tj. kwotę 255 228 zł należności głównej wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego, fakt, iż Skarżąca, według jej oświadczenia, jest w trakcie leczenia hormonalnego oraz że wskutek dotychczasowej egzekucji zostały zajęte wszystkie oszczędności Skarżącej, zaś dalsza egzekucja zobowiązania podatkowego będzie możliwa z wynagrodzenia za pracę Skarżącej. Powyższe okoliczności wynikają z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą, w tym m.in. z wyciągów z rachunków bankowych. Sąd podzielił stanowisko Skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu w wyniku przerwania leczenia z powodu braku wystarczających środków na jego kontynuowanie. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.