III SA/Wa 1722/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, , po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną jako wniesioną z uchybieniem terminu postanawia: 1) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym: tytułem opłaty - kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), 2) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. D. tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków kwotę 60,00 zł (słownie: sześćdziesiąt złotych). Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. III SA/Wa 1722/13 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącemu S. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie na pełnomocnika Skarżącego został wyznaczony radca prawny W. D. Następnie na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. pełnomocnik Skarżącego - r. pr. W. D. wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz o zwrot kwoty 60 zł, uiszczonej przez Skarżącego za odpis zupełny księgi wieczystej. Jednocześnie oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. W. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł, w tym: tytułem opłaty - kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) oraz odmówił zwrotu wydatków w kwocie 60 zł uiszczonej za odpis zupełny księgi wieczystej. Pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. pełnomocnik Skarżącego złożył sprzeciw od powyższego postanowienia w zakresie odmowy zwrotu wydatków w kwocie 60 zł. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w zakresie pkt 2 sentencji. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, iż opłata za odpis zupełny z księgi wieczystej, który został złożony na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. została uiszczona w całości przez pełnomocnika. Zaznaczył, iż okoliczność poniesienia ww. opłaty przez pełnomocnika wynika z samej treści ww. odpisu zupełnego z księgi wieczystej. Do sprzeciwu załączył kopię dowodu opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.",, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Powyższe oznacza, że złożony przez pełnomocnika Skarżącego wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a. rozpoznawany jest przez Sąd według zasad określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490), które określa stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną jako wniesioną z uchybieniem terminu. Wpis sądowy ma charakter wpisu stałego i jego wysokość została określona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Stosownie do treści przepisu § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Decydując o kwocie wynagrodzenia Sąd miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem, oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego – r.pr. W. D. przeglądał akta sprawy w dniu 27 marca 2014 r. oraz uczestniczył w rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. Dlatego koszty w sprawie zostały przyznane jak w pkt 1 sentencji. Referendarz sądowy nie przyznał natomiast pełnomocnikowi zwrotu wydatków w kwocie 60 zł. Stosownie do treści przepisu § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują (...) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. W ocenie Sądu wydatek poniesiony przez pełnomocnika Skarżącego na uzyskanie odpisu zupełnego księgi wieczystej w kwocie 60 zł, należy uznać za niezbędny, bowiem Sąd na rozprawie uwzględnił wniosek dowodowy dotyczący dowodu z odpisu zupełnego księgi wieczystej. Ponadto spełnione zostały pozostałe dwie przesłanki wynikające z przepisu § 15 ww. rozporządzenia, tj. wydatek ten został udokumentowany oraz poniesiony przez radcę prawnego, co wynika z akt sprawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.