III SA/Wa 1742/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie sprzeciwu i umorzenia postępowania w sprawie 1) oddala skargę w części dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., 2) odrzuca skargę w części dotyczącej: postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], upomnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] oraz bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.. Pismem z 10 lipca 2019 r. D. S. (zwany dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIAS") postanowienie z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie sprzeciwu i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. (dalej: "NUS", "organ pierwszej instancji") z uwagi na brak wpłaty na poczet zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-37 za 2017 r., zawiadomieniem z 26 listopada 2018 r. poinformował Skarżącego o zagrożeniu ujawnieniem ww. należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Zawiadomienie doręczone zostało 3 grudnia 2018 r. W dniu 5 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zawiadomienia, w którym powołał się na nieistnienie części należności, które zamierza ujawnić NUS. W uzasadnieniu sprzeciwu Strona wskazała, że w listopadzie 2018 r. otrzymała skorygowany z urzędu PIT-37 za 2017 r., w którym ustalono, że ze względu na oczywisty błąd rachunkowy, zamiast do zwrotu przez organ podatkowy [...] zł Strona ma do zapłaty należny podatek za 2017 r. w kwocie [...] zł. Skarżący zakwestionował okoliczność, iż organ podatkowy kiedykolwiek przekazał na jego rzecz kwotę nadpłaty wynikającą z pierwotnego zeznania PIT-37, wobec czego niesłusznie domaga się jej zwrotu. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. NUS odmówił uwzględnienia sprzeciwu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w celu ustalenia okoliczności dokonania przez organ zwrotu podatku na rzecz Strony wystąpiono z reklamacją do operatora pocztowego. W wyniku postępowania reklamacyjnego ustalono, że przekazu spornej kwoty, dokonano na rzecz Skarżącego w dniu 9 lipca 2018 r. Przekazane środki odebrała małżonka Strony. W dniu 28 lutego 2019 r. Strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 178 § 3, art. 187 oraz art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.") i analogicznych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "K.p.a."). W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podniósł, że organ podatkowy nie zebrał w sposób prawidłowy materiału dowodowego, przez co rozpatrzył go w sposób ograniczony, czym został naruszony przepis art. 187 O.p. oraz art. 7 K.p.a. i dalsze. Pomimo żądania Strony dotyczącego dowodu na odbiór kwoty przekazu naruszono art. 188 O.p., gdyż oparto się jedynie na informacji, a nie na dowodzie. DIAS postanowieniem z 10 czerwca 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że należność objęta zaskarżonym zawiadomieniem wygasła w skutek zapłaty w dniu 1 marca 2019 r., co powoduje, że w sprawie brak jest przedmiotu postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, skoro przestała istnieć należność, która mogła podlegać egzekucji administracyjnej i której istnienie miało zostać ujawnione w Rejestrze Należności Publicznoprawnych, to postępowanie wszczęte sprzeciwem Strony, stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył: postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2019 r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z [...] lutego 2019 r., Zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia 26 listopada 2018 r. oraz Upomnienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z 26 listopada 2018 r. w części dotyczącej zwrotu kwoty 113,00 zł (pozycja nr 2 na Upomnieniu). Skarżący sformułował żądanie uchylenia zaskarżonych postanowień i zawiadomienia w całości i zobowiązania organu podatkowego do ponownego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia podstawy żądania zwrotu kwoty podatku 113 zł. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 222 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do treści sprzeciwu i skargi w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie zasadności żądania zwrotu 113 zł; - art. 7 K.p.a. i art. 75 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na braku podjęcia przez NUS i DIAS czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez: zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu odebrania kwoty zwrotu 113 zł, które umożliwiłoby Skarżącemu i jego żonie stwierdzenie czy podpis osoby pobierającej jest zgodny oraz oparcie się na informacji pozyskanej od Poczty Polskiej, przy czym informacja ta nie może stanowić źródła dowodowego; - art. 35 K.p.a. poprzez przewlekłe oraz nieuzasadnione przedłużanie prowadzonego postępowania przez DIAS; - art. 73 § 2 K.p.a. i art. 7 i 10 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował Skarżący w toku postępowania, w tym o nieprzeprowadzenie dowodów będącego w dyspozycji Poczty Polskiej, tj. dokumentu, na którym widniałby podpis osoby pobierającej kwotę zwrotu; - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował Skarżący w toku postępowania, w tym o nieprzeprowadzenie dowodów będącego w dyspozycji Poczty Polskiej, tj. dokumentu, na którym widniałby podpis osoby pobierającej kwotę zwrotu; - naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie przez organy uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., co skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019, poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, czy istniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie ujawnienia zaległości podatkowych Skarżącego w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. 5. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec uiszczenia należności przestał istnieć przedmiot postępowania w sprawie ujawnienia ich w Rejestrze Należności Publicznoprawnych, a więc postępowanie w tej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Spór co do zasadności roszczenia organu o zapłatę należności, w tym istnienia nadpłaty nie może toczyć się w ramach postępowania w sprawie ujawnienia zaległości w Rejestrze Należności Publicznoprawnych co jednak nie oznacza, że Strona nie może podważać zasadności dokonanej wpłaty, lecz należałoby to uczynić w zupełnie innym trybie. Jeżeli Strona twierdzi, że zapłaty dokonała nienależnie może inicjować odrębne postępowanie w sprawie stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty podatku, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."). 6.1. Prawo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 18i § 1 pkt 1 u.p.e.a., przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie (art. 18i § 5). Przedmiotem postępowania w sprawie ujawnieniu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych jest należność, która musi istnieć, aby można było ją wpisać do Rejestru. Do Rejestru nie wpisuje się należności historycznych, wygasłych, nieistniejących. Wpłata zaległości prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania, o czym stanowi art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Nie ma znaczenia, czy w chwili wpłaty podatnik subiektywnie godzi się z istnieniem tego obowiązku, ma tu wątpliwości, czy może neguje zasadność wpłaty. Zapłata jest faktem i pociąga za sobą wygaśnięcie zobowiązania, bez względu na ewentualne wewnętrzne rozterki wpłacającego. Istnieje więc ścisły związek pomiędzy istnieniem należności, która podlega ujawnieniu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych a sprzeciwem od zagrożenia jej ujawnieniem. 6.2. Stosownie do art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 126 K.p.a. przepis ten ma zastosowanie również do postanowień. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji (postanowienia) rozstrzygającej ją co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania może być wywołana odpadnięciem przedmiotu postępowania administracyjnego. Mimo, że postępowanie miało przedmiot w momencie jego wszczęcia to nie może być kontynuowane, gdy "stało się" bezprzedmiotowe. Sprawy administracyjnej nie da się bowiem zakończyć merytorycznym rozstrzygnięciem. 7. 1. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wobec niespornego faktu zapłaty należności zagrożonej ujawnieniem nie ma już przedmiotu postępowania administracyjnego. Nie ma bowiem czego ujawniać w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Organ drugiej instancji nie mógł orzekać o ujawnieniu należności lub odmowie ujawnienia należności w Rejestrze. Takie rozstrzyganie byłoby fikcją, bowiem wiadomo, że należność już nie istnieje. Organ odwoławczy nie mógł więc orzec inaczej niż uczynił to w treści skarżonego postanowienia, uchylając postanowienie i umarzając postępowanie. Skarżącemu umyka tu zasadnicza kwestia. W skarżonym postanowieniu organ umorzył postępowanie w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych, bo tylko to było przedmiotem postępowania. Organ nie mógł już (w granicach sprawy ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych) wypowiadać się o żadnej innej sprawie, w tym o ewentualnym istnieniu nadpłaty podatku. Dotyczy tego końcowa treść postanowienia, gdzie organ odwoławczy "informuje jednocześnie, iż z uwagi na umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, nie dokonano merytorycznej oceny zarzutów zawartych w zażaleniu". To stanowisko organu znajduje oparcie w treści art. 18i § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w § 1 pkt 1, przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie. W postępowaniu wszczętym sprzeciwem organ obowiązany jest więc do merytorycznej wypowiedzi o przedmiocie należności pod warunkiem, że ona istnieje. 7.2. Tym samym wszystkie podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych K.p.a. są niezasadne. Organ odwoławczy nie mógł prowadzić postępowania dowodowego i badać istnienia należności zapłaconej, a więc obiektywnie już nieistniejącej. Postępowanie w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych nie może służyć do roztrząsania kwestii historycznych, istnienia w przeszłości należności. Postępowanie w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych ma jeden cel - ujawnić należność w rejestrze lub odmówić jej ujawnienia, zawsze jednak koncentruje się na teraźniejszości. Skoro organ w przedmiotowym postępowaniu nie mógł badać podnoszonych kwestii związanych z wątkiem zwrotu nadpłaty z zeznania, to nie mógł zawrzeć w postanowieniu uzasadnienia dotyczącego tych kwestii. Organ nie mógł też naruszyć przepisów O.p., bo w postępowaniu w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych przepisów tej ustawy się nie stosuje, a stosuje się, mocą art. 18t u.o.p.e.a., Kodeks postępowania administracyjnego. 8. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że organowi umknęła treść art. 18e u.o.p.e.a. określającego minimalną kwotę należności pieniężnych podlegającą ujawnieniu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Zgodnie z tym przepisem organ prowadzący rejestr ujawnia w rejestrze dane, o których mowa w art. 18b § 2, gdy łączna kwota należności pieniężnych wraz odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi nie mniej niż 5000 zł. Z akt sprawy nie wynika, aby ten limit został przekroczony. Nie będąc związanym zarzutami skargi Sąd stwierdza, że organ naruszył art. 18e u.o.p.e.a. nie stosując tego przepisu. To naruszenie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zastosowanie tego przepisu oznaczałoby, że w podstawie prawnej skarżonego postanowienia winien pojawić się także art. 18e u.o.p.e.a. Ten wytyk nie zmienia jednak oceny przez Sąd rozstrzygnięcia w sentencji zaskarżonego postanowienia. Postanowienie organu pierwszej instancji i tak należało uchylić, a postępowanie w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych i tak należało umorzyć, co miało miejsce. Zaznaczyć jednak należy, że nawet gdyby Skarżący nie zapłacił żądanej od niego należności to i tak należałoby postępowanie w niniejszej sprawie umorzyć jako bezprzedmiotowe, a to z uwagi na bagatelność należności. 9. 1. Treść skargi wskazuje, że Skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, że postępowanie w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych jest jedyną drogą procesową do polemizowania z organem o zasadności zapłaty zaległości z tytułu zwrotu nadpłaty wykazanej w zeznaniu podatkowym, której - jak twierdzi Strona – organ skutecznie mu nie zwrócił. Wbrew przekonaniu Strony, zapłata należności, której domagał się organ nie zamyka mu możliwości doprowadzenia sprawy zwrotu nadpłaty do merytorycznego zakończenia. Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 oraz § 2 O.p. zaległością podatkową jest nadpłata lub wykazana nienależnie lub w wysokości większej od należnej, ujęta w deklaracji podatkowej i uprzednio zwrócona przez organ podatkowy. Zgodnie z art. 72 § 2 pkt 2 O.p., na równi z nadpłatą traktuje się nienależnie zapłacone zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a O.p. Oznacza to, że podatnik, który zapłacił jako zaległość podatkową (nienależnie wykazaną i otrzymaną nadpłatę) może nadal podnosić roszczenie, że zapłata tego rodzaju zaległości nastąpiła nienależnie. Może argumentować swoje roszczenie poprzez wykazywanie, że zapłacona przez niego zaległość nie istniała, bo nadpłata, jakkolwiek wykazana w zeznaniu faktycznie nie została podatnikowi zwrócona. Art. 75 § 2 O.p. stanowi uprawnienie podatnika do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty, co wszczyna odrębne postępowanie (podatkowe) ukierunkowane merytorycznie na badanie istnienia zaległości oraz (ewentualnego) istnienia nadpłaty, jeżeli okazałoby się, że zaległości podatkowej nie było i podatnik dokonał wpłaty nienależnie. 9..2. Tę uwagę Sąd czyni jedynie, aby wyprowadzić Skarżącego z błędnego przekonania, że jego spór z organem w kwestii zwrotu nadpłaty z zeznania musi kanalizować się wyłącznie w postępowaniu w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Jak to wyżej wykazano, żądanie nadpłaty, bo do tego sprawdza się argumentacja skargi, nie może być jednak procedowane w postępowaniu w sprawie ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. To postępowanie nie może być traktowane jako swoista okazja do "rozciągnięcia" jego przedmiotu poza kwestię ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych i objęcie nim także kwestii istnienia nadpłaty podatku. 9.3. Poza granicami niniejszej sprawy leży ocena ewentualnego istnienia nadpłaty, a więc Sąd nie może odnosić się do argumentacji skargi dotyczącej tego, czy nadpłata z zeznania została faktycznie i skutecznie zwrócona przez organ podatkowy. 10.1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 10.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić. 11. Sąd odnotowuje, że w skardze postawiono zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przepisu art. 35 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i nieuzasadnione przedłużanie postępowania. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z art. 52 § 2 P.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie bezczynności lub przewlekłości skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną wobec niewyczerpania środka zaskarżenia, którym jest, w sprawie bezczynności lub przewlekłości, ponaglenie. Podstawą do takiego orzeczenia jest art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 P.p.s.a. 12. 1. Niezależnie od powyższego nie można uznać dopuszczalności skargi w przedmiocie bezczynności w zakresie postanowienia organu pierwszej instancji, zawiadomienia o zagrożeniu ujawnienia należności w Rejestrze oraz upomnienia organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. 12.2. Postanowienie organu pierwszej instancji nie jest postanowieniem ostatecznym, a nadto zostało uchylone zaskarżonym postanowieniem. Natomiast akty polegające na zawiadomieniu o zagrożeniu ujawnienia należności w Rejestrze Należności Publicznoprawnych oraz upomnieniu organu egzekucyjnego nie zostały poddane kognicji sądu administracyjnego. W związku z powyższym, skargę powyższym w zakresie należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jako niedopuszczalną, gdyż dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych.