III SA/Wa 1743/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, , po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. Skarżący J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.- skargę na "decyzję I Urzędu Skarbowego", zarzucając, iż w decyzji tej dokonano błędnego wyliczenia kwoty zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r., odmówiono Skarżącemu umorzenia zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Od doręczonej mu w dniu 23 czerwca 2004 r. decyzji organu II instancji Skarżący nie wniósł żadnego środka zaskarżenia. Składając zatem pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. skargę na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Skarżący uchybił terminowi do jej wniesienia. Z tego też powodu, zdaniem organu, skarga ta powinna być odrzucona. Pismem z dnia 6 czerwca 2006 r. Sąd wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca to wezwanie była awizowana. Zgodnie zaś z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego okresu, na jaki pismo zostało złożone w urzędzie pocztowym (doręczenie zastępcze). W tym miejscu należy wyjaśnić, że wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05 (Dz.U. Nr 38, poz. 268) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 73 p.p.s.a. w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego opublikowany został w Dzienniku Ustaw z dnia 7 marca 2006 r. i z tą też datą art. 73 p.p.s.a. we wskazanym wyżej zakresie utracił moc obowiązującą. Oznacza to, że w kwestii terminu odbioru przesyłki awizowanej zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). Zgodnie bowiem z odesłaniem zawartym w art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Przepisy rozporządzenia przewidują natomiast - w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi - obowiązek dwukrotnego jego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie do § 9 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki w terminie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (7 dni - przyp. Sądu), pocztowa placówka oddawcza sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi. Dokonanie powtórnego zawiadomienia zaznacza się na przesyłce adnotacją "awizowano powtórnie dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i podpisem. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi awizowano po raz pierwszy w dniu 12 czerwca 2006 r. i złożono w placówce pocztowej W.. Przyczynę jej niedoręczenia określono jako "Lokal zamknięty". W dniu 20 czerwca 2006 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie odesłano Sądowi z adnotacją: "Zwrot nie podjęto w terminie". Uznać zatem należy, że doręczenie wyżej wymienionego wezwania nastąpiło w dniu 27 czerwca 2006 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 4 lipca 2006 r. (wtorek). Skarżący jednakże nie uczynił zadość temu wezwaniu, a przez to nie uzupełnił braków formalnych skargi. Z tej przyczyny skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Sąd zważył jednocześnie, iż jeśliby przyjąć, że przedmiotem skargi jest decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2004 r. odmawiająca umorzenia zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej, co zdaje się sugerować Skarżący podnosząc, że wnosi skargę na "decyzję I Urzędu Skarbowego", to skarga ta podlegałaby odrzuceniu także z innego względu. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i § 4 cytowanego wyżej artykułu). Wskazana jako przedmiot skargi decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2004 r. jest decyzją wydaną w I instancji. Od decyzji tej Skarżącemu służyło prawo wniesienia odwołania w trybie i terminie wskazanym w pouczeniu. Z akt sprawy wynika, że z uprawnienia tego Skarżący skorzystał. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. - doręczoną Skarżącemu w dniu 23 czerwca 2004 r. - Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta jest ostateczna i to właśnie na tę decyzję przysługiwało Skarżącemu prawo wniesienia skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia, o czym zresztą Skarżącego pouczono. W świetle powyższego wniesienie przez Skarżącego skargi na decyzję wydaną w I instancji uznać należy za niedopuszczalne. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.