III SA/Wa 1745/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Instytutu R. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, ze zm.) oraz art. 228 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez I., zwany dalej "Skarżącym". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja będąca przedmiotem odwołania została doręczona Skarżącemu w dniu 22 maja 2007 r., co wynikało z potwierdzenia odbioru. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem dnia 5 czerwca 2007 r. Skarżący wniósł odwołanie po upływie ustawowego terminu, to jest w dniu 3 lipca 2007 r., o czym zaświadcza data stempla pocztowego na liście poleconym. Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżący nie złożył. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia. Utrzymywał, iż ustalenia organu nie są zgodne ze stanem faktycznym. Przyznał, że decyzję otrzymał w dniu 22 maja 2007 r., jednak odwołanie datowane 29 maj 2007 r. nie zostało, jak twierdził organ, wniesione dnia 3 lipca 2007 r., lecz dnia 4 czerwca 2007 r. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym Warszawa 87, na dowód czego złożył kserokopię karty z pocztowej książki nadawczej. Skarżący podniósł, iż nie są mu znane przyczyny opatrzenia koperty niewłaściwym datownikiem, jedynie z doniesień prasowych może domniemywać, że nastąpiło to z powodu trwającego w tym czasie strajku pocztowców. Utrzymywał, że pracownicy poczty przesyłkę przyjętą w dniu 4 czerwca opatrzyli błędną datą. Wyjaśnił, iż nie wnosił o przywrócenie odwołania, ponieważ odwołanie zostało wniesione w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Organ podkreślił, że z daty stempla pocztowego na kopercie, w której nadano odwołanie, wynikało, iż zostało ono wniesione w dniu 3 lipca 2007 r., a więc z uchybieniem terminu. Argumentacji Skarżącego odnośnie braku winy w uchybieniu terminowi organ nie miał możliwości rozpatrywać z urzędu, gdyż konieczny jest w takiej sytuacji wniosek zainteresowanego o przywrócenie terminu. Takiego wniosku Skarżący nie składał. Jednocześnie organ wskazał, że za dowód wysłania w określonym terminie odwołania należy uznać stempel pocztowy znajdujący się na kopercie listu poleconego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie może być uwzględniona. W niniejszej sprawie Minister Pracy i Polityki Społecznej zaskarżonym postanowieniem stwierdził, że Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z uchybieniem terminu. Ustalił bowiem na podstawie potwierdzenia odbioru, iż decyzję, od której zostało wniesione odwołanie Skarżący odebrał w dniu 22 maja 2007 r., natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym dnia 3 lipca 2007 r., taka data nadania odwołania wynika bowiem ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której odwołanie wpłynęło do Ministerstwa. Jak wynika z powyższego, organ odwoławczy stan faktyczny sprawy ustalił na podstawie dowodów, które są przyjmowane za wiarygodne i wystarczające do stwierdzenia, czy odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. O dacie złożenia pisma w placówce pocztowej zaświadcza stempel tej placówki zamieszczony na kopercie. W niniejszej sprawie stempel na kopercie, w której znajdowało się odwołanie zaświadczał o złożeniu przesyłki w dniu 3 lipca 2007 r., zatem Minister Pracy i Polityki Społecznej nie mógł przyjąć innej daty złożenia odwołania w urzędzie pocztowym. Z zestawienia dat, tj. daty odbioru decyzji i daty nadania odwołania w urzędzie pocztowym, bezsprzecznie wynika, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia (art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej) i w tej sytuacji organ odwoławczy miał obowiązek, stosownie do dyspozycji zawartej w art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i wbrew zarzutom skargi stan faktyczny został ustalony prawidłowo, dokonano też prawidłowej subsumcji. Wprawdzie w podstawie prawnej tego postanowienia błędnie wskazano pkt 1 art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej, przepis ten w sprawie nie miał bowiem zastosowania, ale wobec przywołania również pkt 2 tego przepisu, który jest właściwy w mniejszej sprawie, błąd ten należy uznać za niemający wpływu na wynik sprawy. Nie może być przyczyną uchylenia przez Sąd prawidłowo wydanego postanowienia, jak chce tego Skarżący - dowód, który został ujawniony już po doręczeniu tego postanowienia. Sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami. Ta zasada wynika z postanowień art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a", ab initio, zgodnie z którym "sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy". W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się zatem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy właściwe w sprawie organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Istotne są jeszcze i inne konsekwencje, wynikające zarówno z treści przytoczonego fragmentu art. 133 § 1 p.p.s.a., jak i z zakresu i konstrukcji kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie te, że ocena o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem jest dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności. Reguła ta sprawia, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodu z dokumentu została uregulowana w art. 106 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu dowód z dokumentu może być przeprowadzony przez sąd jedynie wówczas, gdy zaistnieje konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednak przepis ten nie służy ani zwalczaniu ustaleń faktycznych przyjętych przez organ, a kwestionowanych przez stronę, ani też dokonywaniu przez sąd ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją, tudzież postanowieniem. Natomiast ujawnienie nowego dowodu po wydaniu ostatecznego postanowienia, co miało miejsce w rozpoznanej sprawie, może stanowić podstawę wznowienia postępowania, czyli wzruszenia tego aktu administracyjnego w trybie nadzwyczajnym. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Mocą art. 219 Ordynacji podatkowej przepis ten znajduje zastosowanie do postanowień, o których mowa w art. 228 § 1 tej ustawy. Z tych względów zarzuty skargi i zawartą w niej argumentację należało uznać za nie zasługujące na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.