III SA/Wa 1746/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi "S." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz "S." S.A. z siedzibą w W. kwotę 351 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezydent Miasta S. W. (dalej zwany: "Prezydent") decyzją z [...] listopada 2010r. określił S. S.A. W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. (dalej zwana: "Spółką") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006 r. w wysokości 57.526 zł., wskazując płatności miesięcznych rat podatkowych. W podstawie prawnej wskazano m.in. art. 6 ust. 9 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613, dalej zwana: "u.p.o.l."), art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, zwana dalej: "O.p."). Do opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej pow. 33.334 m² grunty pozostałe - pow. 45,[..] m²; grunty pozostałe - pow. 51,42 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - pow. 242,58 m² budowle o wartości 1.532.019 zł. Prezydent przyjął, że od stycznia do grudnia 2006 r. Spółka była użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynków i budowli położonych w W. w Dzielnicy U. Podniósł, że w deklaracji podatkowej Spółka wykazała nieprawidłową powierzchnię gruntów i nie wskazała budynków i budowli. Prezydent w celu ustalenia stanu własności, stanu posiadania i podstaw opodatkowania przeprowadzono kontrolę podatkową w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2009 r., zakończoną 24 lutego 2010 r., a następnie postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006r. Spółka - w związku z wezwaniem z 15 czerwca 2010 r. do dostarczenia odpisu z ksiąg wieczystych bądź kopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem świadczących, iż Spółka nie jest wpisana w księgach wieczystych jako współużytkownik wieczysty działek o nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [..] – odpowiedziała, że w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych posadowionych na ww. działkach nie jest właścicielem żadnej nieruchomości lokalowej z przynależnym do niej udziałem w prawie wieczystego użytkowania gruntu pod budynkiem. Prezydent wskazał, że przedmiotem działalności Spółki jest, na podstawie KRS [...] listopada 2009 r. działalność w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych oraz wykonywanie robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Spółka jest więc przedsiębiorcą i zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wszystkie nieruchomości będące własnością przedsiębiorcy należy traktować jako grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z wyrokiem WSA w Białymstoku z 30 maja 2006r. sygn. akt I SA/Bk 95/06 "sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza, za wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą". Spółka zgodnie z aktami notarialnymi z [...] stycznia 1992 r. i z [..]marca 1993 r. oraz z odpisem z księgi wieczystej [...] z [...] lipca 2008r. (załącznik do protokołu z kontroli podatkowej) Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi działka nr [...] z obrębu 085 o powierzchni 33.334 m², położona w W. przy ul. [...] i ul. [...] Na podstawie decyzji Prezydenta z [...] grudnia 2006r. (załącznik do protokołu z kontroli podatkowej) zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] dokonano podziału działki nr [...] z obrębu [...] o obszarze 33.356 m² na [...] działek (od nr [...]do nr [...]. Zgodnie z informacjami uproszczonymi z ewidencji gruntów na 22.01.2010 r. (załącznik do protokołu z kontroli podatkowej) Spółka jest również współużytkownikiem wieczystym działek nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [..]. Spółka, mimo wezwania z 15.06.2010r. do dostarczenia odpisu z ksiąg wieczystych bądź jego kopii potwierdzającego, iż nie jest wpisana w księgach wieczystych jako współużytkownik wieczysty ww. działek, nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby, iż dane te są nieprawdziwe, choć zakwestionowała zapisy w ewidencji w piśmie z 30.06.2010r. Z informacji z Delegatury Biura Geodezji i Katastru dla U. (notatka służbowa z 8.04.2010r.), zgodnej z rejestrem gruntów, budynków i lokali wynikają udziały posiadane przez Spółka. Podstawę wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm., dalej zwana: "u.p.g.k.") stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego z art. 194 O.p. i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Prezydent nie może więc pominąć tych danych w postępowaniu podatkowym i za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjął powierzchnię 33.356 m², od gruntów pozostałych: 45,[..] m² i 51,42 m². Zgodnie z informacjami uproszczonymi z ewidencji gruntów na [...] stycznia 2010r. i informacjami z rejestru lokali na [...] października 2010r. Spółka jest też właścicielem lokali niemieszkalnych, więc należało w tym przypadku zastosować stawkę podatku, jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. (por. wyroki: NSA z 23 marca 2009 r. sygn. akt Il FSK [..]88/07; WSA w W. z 23 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 2010/08, 23 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Bk 407/07): - nr U1 (pomieszczenie wodomierza i węzła cieplnego przy ul. [...], o powierzchni użytkowej 16,8 m² [...] - nr U1 (pomieszczenie wodomierza i węzła cieplnego przy ul. [...], o powierzchni użytkowej [..],3m² [...] - nr U1 przy ul. [...] 26 o powierzchni użytkowej 11 m² [...] - nr [...] przy ul. [...] [...], o powierzchni użytkowej 68,24 m² [...] - nr U1 (pomieszczenie wodomierza i węzła cieplnego) przy ul. [...] [...], o powierzchni użytkowej 12,30 m² [...]; - nr U1 przy ul. [...], o powierzchni użytkowej 13,20 m² [...]; - nr U1 przy ul. [...], o powierzchni użytkowej 68,94 m² [...]; - nr U1 (pomieszczenie wodomierza i węzła cieplnego) przy ul.[...], o powierzchni użytkowej 12,80 m² [...] - nr U1 (pomieszczenie wodomierza i węzła cieplnego) przy ul. [...], o powierzchni użytkowej 12,50 m² [...] - nr U1 przy ul. [...], o powierzchni użytkowej 12,50 m² [...]. Prezydent w odniesieniu do budowli przyjął, że Spółka powinna zapłacić 2% podatek od nieruchomości od następujących budowli: dwóch szlabanów z fotokomórką (każdy o wartości 3.511,06 zł), czterech szlabanów MAC 400 (każdy o wartości 3.522,84 zł), czterech szlabanów G4000 (dwa o wartości 5.920zł, dwa o wartości 4460 zł), dwóch zbiorników olejowych dwupłaszczyznowych (każdy o wartości 2871,86 zł), osiedlowej sieci wodociągowej (wartość 41.521,29 zł), dróg, chodników, trawników (wartość 982.278,20zł), osiedlowej kanalizacji deszczowej (wartość 17.331,31zł), osiedlowej kanalizacji sanitarnej (wartość 21.894,59zł), osiedlowej sieci cieplnej (wartość 233.089,66zł), rurociągu wody miejskiej (wartość 59.891,70 zł), ogrodzenia osiedla (wartość 128.395,13 zł). 2. Spółka w odwołaniu zarzuciła ww. decyzji naruszenie: a) art. 121 § 1, art. 122 O.p.; b) art. 6, art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 u.p.o.l. w sposób rażący przez zastosowania błędnej stawki podatkowej do działki nr [...] o pow. 33.334 m², która jest terenem wewnątrzosiedlowym, bezpośrednio związanym z 36 budynkami mieszkalnymi, służy ich obsłudze i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych; c) art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali; rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: przez dowolną i swobodną interpretację "infrastruktury technicznej", "osiedla" (sieć wodociągowa, kanalizacyjna, cieplna, chodniki, trawniki) nie będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, a ewidencjonowanej jako "obce środki trwałe" nieamortyzowane pozostające w "depozycie ewidencyjnym" zakwalifikowanej – w zaskarżonej decyzji jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka wskazała, iż nie jest właścicielem żadnego lokalu w budynkach położonych na działkach [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] i nie może być użytkownikiem wieczystym tych gruntów. Na potwierdzenie tej okoliczności załączyła aktualne odpisy z ksiąg wieczystych działek nr [...][...][...][...][...][...][...][...]. Podniosła, iż budynki i budowle na działce nr [...] nie były jej własnością i nie były przez nią użytkowane. Wybudowała je Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa P. którą zlikwidowano w 1993r. Naniesienia związane z infrastrukturą techniczną osiedla pozostały więc od 1992r. na stanie ewidencyjnym Spółki - "obce środki trwałe", nie amortyzowane i nie używane w działalności gospodarczej. Spółka nie zarządzała wybudowanym osiedlem, ani nie prowadziła działalności eksploatacyjnej z wykorzystaniem ww. urządzeń. W 2008r. wykreślono z ewidencji środków trwałych obce środki trwałe stanowiące urządzenia infrastruktury technicznej osiedla jako nie służące działalności gospodarczej, ani nie wybudowane ze środków Spółki. Wymienione w decyzji Prezydenta budowle wiążą się z funkcją mieszkaniową, bo służą przede wszystkim do obsługi budynków mieszkalnych, nie są więc wyłącznie związane z działalnością gospodarczą. Należało więc częściowo zaliczyć wartości tych budowli jako obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (ułamek lub procent a nie całą wartość). Spółka zakwestionowała też prawidłowość zaliczenia: szlabanów, dróg, chodników i trawników do budowli wskazując, iż u.p.o.l. nie wymienia tych obiektów w definicji budowli. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane: "SKO") decyzją z [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu SKO po zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy, wyjaśniło, że [...] listopada 2012r. przeprowadziło rozprawę administracyjną, w trakcie której Spółka wyjaśniła, że Sąd uznał oświadczenie o zrzeczeniu się użytkowania wieczystego tylko w odniesieniu do działek nr ew. [...],[...],[...]; zbiorniki olejowe wymienione w decyzji Prezydenta były plastikowe, nie miały fundamentów i miały być wykorzystane do innej inwestycji; zbiorniki i szlabany są położone na innej nieruchomości poza działką opodatkowaną; ogrodzenie osiedla jest usytuowane na gruncie m.st. Warszawy. Spółka potwierdziła, iż na działce nr [...] istniały i istnieją budowle wymienione w decyzji a ich wartość odpowiada tej z ewidencji środków trwałych na 31 grudnia 2000r., lecz powinna wynosić "0", z uwagi na całkowite zamortyzowanie. Wskazała, że SPEC i MPWiK nie przejęły sieci cieplnej i wodociągowej. Oświadczyła, iż nie jest właścicielem lokali i współużytkownikiem wieczystym gruntu związanego z tymi lokalami; opodatkowane lokale stanowią współwłasność wszystkich mieszkańców. Prezydent wskazał, iż zbiorniki figurują w ewidencji środków trwałych; wyjaśnił, że nie jest mu wiadome, kiedy ujawniono zmiany w ewidencji gruntów odnośnie podzielonej działki nr [...]. Strona i Prezydent potwierdzili, że działki nr [...] i [...] (figurujące w ewidencji gruntów) zbyto w 2004 r., nie byli jednak w stanie udzielić informacji, co do zbycia i nabycia działek w 2005 r., 2006 r., 2007 r. o nr: [...], [...][...][...][...][...][...][...], w 2008r. działek o nr: [...][...][...][...][...], w 2010r. działki nr [...]. SKO odwołało się również do treści przepisów: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 1a ust. 1 pkt 1-3, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. W odniesieniu do opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej SKO wyjaśniło, że jako podstawę ich opodatkowania przyjęło lokale niemieszkalne i związane z nimi udziały w gruncie, które na podstawie akt sprawy są wyodrębnione i stanowią własność Spółki – znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy – łącznie 348,17 m². Prezydent przyjął do opodatkowania łączną powierzchnię ww. lokali – 242,58 m². Zdaniem SKO Prezydent pominął lokale nr [...],[...],[...],[...], opodatkował zaś lokal [..], który nie figurował w ewidencji gruntów i budynków jako będący we współużytkowaniu wieczystym Spółki w 2006r.; nie przedstawił też wypisów z kartoteki budynków i lokali na 1 stycznia 2005 r., 1 stycznia 2006 r., 1 stycznia 2007 r., lecz wypis z kartoteki niektórych lokali sporządzony na 2010 r. SKO wzięło więc pod rozwagę ewidencje gruntów na 1 stycznia danego roku podatkowego oraz wypisy z kartoteki lokali lub księgę wieczystą, w której jako właściciel figuruje Spółka. SKO odnosząc się do opodatkowania gruntów wskazało, że działka nr [...], podobnie jak działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] sklasyfikowane są jako tereny mieszkaniowe, jedynie działki nr [..] i [..] sklasyfikowane są jako tereny zurbanizowane. Wyjaśniło, że Prezydent ustalił stan faktyczny na podstawie informacji z ewidencji gruntów i kartoteki budynków sporządzonych na 2010r. SKO uzupełniło materiał dowodowy o wypisy z archiwalnej ewidencji gruntów dla działek będących w użytkowaniu wieczystym lub współużytkowaniu wieczystym Spółki – według stanu na 1 stycznia 2005 r., 1 stycznia 2006 r., 1 stycznia 2007 r., ale dwukrotna prośba o przekazanie wypisów z kartoteki budynków i lokali stanowiących własność Spółki - według stanu rejestru na 1 stycznia danego roku podatkowego zakończyła się przekazaniem przez Prezydenta jedynie danych w formie opisowej (pisma z 13 października 2001r. i 23 marca 2012r.). Zdaniem SKO w obecnym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, iż decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych mają, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej zwana: "u.p.g.k."), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu na podstawie danych wynikające z ewidencji gruntów wskazują art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. SKO stwierdziło, że postępowanie wyjaśniające wykazało, iż część zapisów w ewidencji gruntów jest niezgodnych z rzeczywistym stanem prawnym (działki nr [...] i [...] figurują w ewidencji jako będące w użytkowaniu wieczystym Spółki w latach 2005-2008, gdy Spółka zbyła ww. prawo w 2004r., co potwierdza także Prezydent). Zdaniem SKO, mimo iż stan faktyczny budzi pewne wątpliwości, bezcelowe byłoby uchylenie sprawy i przekazanie do ponownego rozpoznania Prezydentowi, bo postępowanie wyjaśniające wykazało, iż nie ma innych dowodów poza tymi będącymi w posiadaniu SKO. Do opodatkowania należało przyjąć tylko te lokale, co do których nie ma wątpliwości, iż stanowiły własność Spółki, a udziały gruncie, co do których Spółka była użytkownikiem wieczystym. W postępowaniu wykazano, że Spółka była właścicielem lokali i użytkownikiem wieczystym gruntów związanych z ww. lokalami - działki nr: [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[..]. Zdaniem SKO opodatkowaniu nie powinny podlegać ww. lokale i związane z nimi grunty – działki [...],[...] (inni właściciele), [...],[...],[...] (brak księgi wieczystej, Spółka zaprzecza, że jest właścicielem, a Prezydent nie udowodnił, że Spółka nim jest). Opodatkowaniem nie mogą być objęte lokale na działkach nr [...] i [...], gdyż brak dowodów, że Spółka była ich właścicielem, a Prezydent nie przedstawił wypisu z kartoteki lokali - wskazując, iż nie jest możliwe wydanie wypisów według stanu archiwalnego - zawarł jedynie dane w formie opisowej - pismo z 13 października 2011r. w którym brak jakiekolwiek danych odnośnie ww. nieruchomości i które dotyczy lat 2008 - 2010. SKO w odniesieniu do działki nr [..] stwierdziło, że z aktów notarialnych z [...] lipca 2008r. wynika, że Spółka nabyła lokal mieszkalny i niemieszkalny, zaś z aktu notarialnego z [...] lutego 2009r. wynika, że Spółka zbyła ww. lokal mieszkalny. SKO, odnosząc się do kserokopii ksiąg wieczystych, potwierdzających zdaniem Spółki, iż nie jest ona użytkownikiem wieczystym działek nr [...][...][...][...][...][...][...][...] zauważyło, iż są to księgi wieczyste nieruchomości gruntowej i wynika z nich, że w budynkach znajdujących się na ww. działkach zostały wyodrębnione lokale, dla których założono odrębne księgi wieczyste. Argument Spółki, że pomieszczenia te (np. węzłów cieplnych, wodomierzy) stanowią współwłasność wszystkich mieszkańców nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż lokale niemieszkalne przyjęte do opodatkowania przez SKO stanowią własność Spółki. Fakt, iż w księgach wieczystych Spółka nie figuruje jako użytkownik wieczysty nie przesądza, iż nie jest współużytkownikiem wieczystym, skoro w budynku wzniesionym na gruncie wyodrębniono własność lokali. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż Spółka jest właścicielem lokali i opodatkowanych przez SKO udziałów w gruncie. Nie budzi więc wątpliwości, iż w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości opodatkowane powinny być działki nr [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ,o łącznej powierzchni 44,48 m². SKO stwierdziło, że zgodnie z definicją normatywną zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. grunty, budynki i budowie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjątkiem są budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. W definicji nie ma warunku wykorzystania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę. Spółka posiada status przedsiębiorcy (odpis z KRS) oraz prowadzi działalność gospodarczą, więc udziały w gruncie związane z lokalami mieszkalnymi oraz działka nr [...] podlegają opodatkowaniu z zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. SKO, odnosząc się do opodatkowanie budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stwierdziło, że drogi, zbiorniki i sieci uzbrojenia terenu stanowią budowle, gdyż zaklasyfikowano je do takich obiektów w art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlana (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 11[..] ze zm., dalej zwane: "u.P.b"), do której odsyła u.p.o.l. Chodniki i trawniki Prezydent określił, jako budowle, bo Spółka ewidencjonowała drogi w ewidencji środków trwałych pod pozycją "drogi, chodniki, trawniki". Szlaban też jest budowlą, bo nie jest budynkiem i nie może zostać zaliczony do obiektów małej architektury; jego rozmiary mogłyby pozwolić na zaliczenie go do obiektów niewielkich, ale wyliczenie to wskazuje na cel, jakiemu ma służyć jego użytkowanie: rekreacja codzienna i utrzymanie porządku. Szlaban swymi funkcjami nie odpowiada takim obiektom, jak piaskownice, huśtawki lub śmietniki. SKO przyjęło, że ogrodzenie terenu osiedla znajduje się na terenie działek (nr 2, 17, 19), które nie są w użytkowaniu wieczystym Spółki i położone są w liniach rozgraniczających dróg gminnych. Ogrodzenie i szlabany są budowlą będącą własnością Spółki, wykazywaną w ewidencji środków trwałych, ale grunt, na którym posadowione są ww. budowle nie jest w posiadaniu Spółki. SKO podzieliło zarzut Spółki dotyczący opodatkowania zbiorników olejowych i wyłączyło je z opodatkowania, gdyż w aktach brak jest opisu zbiorników, a na tym etapie postępowania nie jest możliwe ustalenie czy mogą być uznane za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. Spółka na rozprawie administracyjnej wyjaśniła, iż zbiorniki były plastikowe, nie miały fundamentów, miały być wykorzystane do innej inwestycji. SKO stwierdziło, że zgodnie z definicją normatywną zawartą w u.p.o.l. grunty, budynki i budowie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjątkiem są budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. W definicji nie ma warunku wykorzystania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę. Spółka posiada status przedsiębiorcy (odpis z KRS) i jako użytkownik wieczysty gruntu jest podatnikiem podatku od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), a od budynków i budowli na tych gruntach, jako ich właściciel (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). SKO ustaliło wartość budowli w oparciu o ewidencję środków trwałych prowadzoną przez Spółkę (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Nie uznało zarzutu, że skoro ww. budowle są związane z funkcją mieszkaniową, organ podatkowy powinien wyliczyć procentowo, w jakiej części są one związane z działalnością gospodarczą i wskazało, że taką możliwość należałoby dopuścić, gdyby budowle były położone na gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi, ale w sprawie budowle posadowione są na działce nie związanej z budynkami mieszkalnymi i podlegają opodatkowaniu. Zdaniem SKO, choć Prezydent zaniżył wysokość zobowiązania podatkowego, co stanowi naruszenie prawa, jednakże nie może to skutkować uchyleniem decyzji. Do opodatkowania należało przyjąć: grunty związane z działalnością gospodarczą (44,48 m² x 0.68 zł. = 30.24 zł), grunty związane z działalnością gospodarczą - 22.667,12 zł (33.334,00 m² x 0,68); budynki związane z działalnością gospodarczą - 6.026,82 zł (348,17 m² x 17,31); budowle związane z działalnością gospodarczą - 30.525,50 zł (1.526.275,28zł x 2%), łącznie w zaokrągleniu - 59.250 zł. W chwili obecnej nie jest możliwe określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2007r. w wysokości wyżej niż określona w decyzji podatkowej, zobowiązanie to w tej części uległo przedawnieniu. Barierę czasową do wydania i doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania jest termin przewidziany w art. 70 § 1 O.p. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucają decyzji SKO naruszenie: 1) art. 6 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 u.p.o.l., art. 3 u.w.l. oraz § 3 ust. 22 oraz § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), przez: dowolną interpretację definicji "gruntu wokół budynku mieszkalnego" jako gruntu nie związanego z tym budynkiem, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż pod danym pojęciem należy rozumieć grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób jego zakwalifikowania w ewidencji gruntów budynków; przez dowolną interpretację definicji "części wspólnych budynku stanowiących pomieszczenia wodomierzy i węzłów cieplnych", służących do użytku mieszkańców, jako pomieszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co doprowadziło do ustalenia nieprawidłowej stawki podatku; przez dowolną interpretację infrastruktury technicznej osiedla (sieć wodociągowa, kanalizacyjna, cieplna, chodniki, trawniki) nie będącej w posiadaniu przedsiębiorcy a tylko ewidencjonowanej jako "obce środki trwałe", nieamortyzowane, pozostające w "depozycie ewidencyjnym" i zakwalifikowanie jej jako budowli związanej z działalnością gospodarczą; 2) art. 127 O.p., bo SKO orzekło o opodatkowaniu nowych przedmiotów, które nie były objęte decyzją Prezydenta (lokali na działkach nr [...] i [...] a także wadliwie uwzględniło lokal na działce [...] - gdyby nie to zobowiązanie byłoby mniejsze o 1.828 zł (6.026,82 - 4.199,06) i wynosiłoby 55.420 zł, nie jak w decyzji Prezydenta - 55.526 zł; 3) art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez wydanie decyzji bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 4) art. 120 w związku z art. 121 i art. 122 O.p. przez nierozważenie i brak w uzasadnieniu decyzji oceny wszystkich istotnych aspektów sprawy, a także dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych; 5) art. [...]7 O.p. przez niezebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; 6) art. 191 O.p. przez bezpodstawne wyprowadzenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosków z niego niepłynących, co doprowadziło do uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów; 7) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. - błędne zastosowaniu, gdy istniały przesłanki do zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. - uchylenia decyzji Prezydenta i umorzenia postępowania w sprawie. W ocenie Spółki skoro w dacie decyzji SKO nastąpiło przedawnienie części zobowiązania, nie można było orzekać w zakresie przedawnionej części, a tak się stało odnośnie pominiętych przez Prezydenta lokali. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie lokali stanowiących przedmiot opodatkowania jest wewnętrznie sprzeczne. SKO wymienia lokale przyjęte do opodatkowania przez Prezydenta, a w następnym zdaniu stawia zarzut, że pominął lokale [...] i [...], chociaż przed chwilą wymienił je jako uwzględnione przy opodatkowaniu. SKO manipuluje też prawem, stwierdzając "fakt, że w przedstawionych księgach wieczystych spółka nie figuruje jako użytkownik wieczysty nie przesądza, iż nie jest współużytkownikiem wieczystym skoro w budynku wzniesionym na gruncie wyodrębniono własność lokali. Stanowi to rażące naruszenie art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwana: "u.g.n."), według, którego wpis do księgi wieczystej użytkowania wieczystego ma charakter konstytutywny (bez wpisu nie ma użytkowania). Nie jest również możliwe ustanowienie odrębnej własności lokalu bez określenia udziału w gruncie (art. 7 ust 2, art. 8 ust. 1 pkt 2 i art 10 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali - Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej zwana: "u.w.l." oraz art. 58 § 1 k.c.). W zakresie działki nr [...] SKO w całości zakwalifikował ją jako związaną z działalnością gospodarczą, bo wynika to z definicji legalnej. Działka ta ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystana na działalność gospodarczą, jest terenem związanym z budynkami mieszkaniowym, na którym zlokalizowane są drogi dojazdowe do budynków, tereny zielone wokół budynków i pod powierzchnią gruntów sieci dostarczające media do budynków. Skoro podatnik podnosi argument, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych - organ podatkowy powinien ustalić te okoliczności, aby nie doszło do zastosowania wyższej stawki podatkowej 0,62 zł/m²zamiast 0,20 zł/ m². Wobec gruntów pozostałych na działkach nr[...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] z obrębu [...]też przyjęto nieprawidłową powierzchnię i kwalifikację. Spółka nie jest właścicielem lokalu mieszkalnego w budynkach położonych na tych działkach, a tylko z lokalem mieszkalnym lub użytkowym może być związany udział w gruncie pod budynkiem i w takiej samej części udział w częściach wspólnych budynku. W zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjęto nieprawidłowo powierzchnię części wspólnych (wodomierzy i węzłów cieplnych) służących wszystkim mieszkańcom, jako powierzchnię którą Skarżąca rzekomo wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej. SKO wadliwie rozumie definicję legalną z art. 1 ust 1 pkt 3 u.p.o.l., co budynków i budowli - związania przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga bowiem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 u.P.b., a jeżeli nie, czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Mieszkania w budynkach przekazano członkom Spółdzielni, a naniesienia związane z infrastrukturą techniczną osiedla (osiedlowa sieć cieplna sieć kanalizacji sanitarnej i deszczowej, sieć wodociągowa, drogi, oświetlenie, ogrodzenia i inne) pozostały od 1992r. na stanie ewidencyjnym Spółki jako "obce środki trwałe", nie amortyzowane i nie używane w jej działalności gospodarczej, bo nie zarządzała osiedlem i nie prowadziła działalności eksploatacyjnej z wykorzystaniem tych urządzeń. SKO akcentując, że budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy, co przesądza o ich związaniu z działalnością gospodarczą, nie wyjaśniło na czym władztwo składające się na posiadanie mogłyby polegać. Spółka jako "posiadacz" w celu prowadzenia własnej działalności gospodarczej nie może odciąć ciepła, zakręcić wody do mieszkańców 36 budynków wielomieszkaniowych lub zamknąć szlabanów - drogi dostępu do budynków; rozebrać ogrodzenia, które nie stoi na "jej" gruncie. Spółka nie może dysponować "posiadanymi" budowlami, ze względów technicznych, bez konsekwencji dla ich rzeczywistych użytkowników (mieszkańców osiedla). Skoro Spółka nie prowadzi eksploatacji ww. urządzeń, nie może zaliczyć ich amortyzacji w koszty działalności. Bezpodstawnie naliczona wysokość zobowiązania wynika z dowolnej interpretacji i uznania terenu wewnątrzosiedlowego o powierzchni 33.334 m² jako gruntu nie związanego z 36 budynkami położonymi na zamkniętym urbanistycznie i architektonicznie obszarze, na którym wybudowano naniesienia "infrastruktury technicznej osiedla" stanowiące własność mieszkańców (osiedlowa sieć cieplna, sieć kanalizacji sanitarnej i deszczowej, sieć wodociągowa, rurociąg wody miejskiej, drogi, trawniki i chodniki, ogrodzenie zamkniętego osiedla). 5. Na rozprawie administracyjnej przed SKO spółka i pełnomocnik Prezydenta W. oświadczyli, że Sąd uznał oświadczenie o zrzeczeniu się użytkowania wieczystego tylko w odniesieniu do działek nr ew. [...], [...], [...]. Spółka oświadczyła, że zbiorniki olejowe wymienione w decyzji były plastikowe, nie miały fundamentów i miały być wykorzystane dla innej inwestycji ponadto ww. zbiorniki i szlabany położone były na terenie innej nieruchomości poza opodatkowaną działką. Również ogrodzenie osiedla jest usytuowane na gruncie Miasta. Pełnomocnik Prezydenta W. wskazał, iż zbiorniki figurują w ewidencji środków trwałych. Spółka określiła że wartość pozostałych budowli na dzień 31 grudnia 2000 r. na wynoszącą "0" z uwagi na całkowite zamortyzowanie wartości. Ponadto oświadczyła, że SPEC jak też MPWiK nie przejęły sieci cieplnej i wodociągowej do swego przedsiębiorstwa. Pełnomocnik Prezydenta m. st. Warszawy oświadczył, że nie jest mu wiadome kiedy ujawniono zmiany w ewidencji gruntów odnośnie podzielonej działki nr [...], Spółka i pełnomocnik Prezydenta W. potwierdzili, że działki [...] i [...] (figurujące w ewidencji jako będące w użytkowaniu wieczystym spółki) zostały zbyte w 2004 r. Spółka oświadczyła, iż nie jest właścicielem lokali i współużytkownikiem wieczystym gruntu związanego z tymi lokalami - wymienionych w decyzji, pomieszczenia te opodatkowane jako lokale stanowią współwłasność wszystkich mieszkańców - twierdzenie to dotyczy wszystkich lokali. 6. SKO decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Od decyzji SKO z dnia [...] maja 2013 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (nazywanego dalej: "WSA"), w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1807/13 uchylił decyzję SKO z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu WSA wskazał, że SKO nie wyjaśniło dwóch najistotniejszych kwestii odnoszących się do gruntów, co do których uznało, że powinny być opodatkowane wyższą stawką podatkową. SKO nie wyjaśniło jak należy rozumieć sformułowanie "grunty związane z budynkami mieszkalnymi" w sytuacji, gdy znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Nie rozważyło również czy skarżąca spółka była użytkownikiem wieczystym tych gruntów, tylko z tego względu, że na podstawie aktów notarialnych z [...] stycznia 1992r. i z [...] marca 1993 i odpisu z księgi wieczystej z [...].07.2008r. [...] nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 33.334 m2. Zagadnienia te - w ocenie Sądu - implikowały zarówno opodatkowanie podatkiem od nieruchomości zarówno budynków, jak również budowli znajdujących się na ww. gruncie, a przede wszystkim samego gruntu. Z odpisu zupełnego z księgi wieczystej wg stanu na dzień 8 września 2014 r. nr [...] działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...], nieruchomość znajdowała się w użytkowaniu wieczystym. Użytkowania wieczystego dotyczą wpisy nr [...] i [...]. W podrubryce 2.4.5. jako użytkownika wieczystego ujawniono S. Spółka Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. We wnioskach i podstawach wpisów w księdze wieczystej pod nr [...] wskazano - akt notarialny Repertorium [...] z dnia [...].03.1993 r. "umowa zniesienia współwłasności". Pod nr 8 widnieje Akt notarialny z dnia 05.12.1994 r. - tytuł aktu - akt ustanowienia użytkowania wieczystego - dane o wniosku [...] Pod numerem 27 widnieje - akt notarialny Repertorium [...] z dnia 19.10.2009 r. - "Oświadczenie o zrzeczeniu się użytkowania wieczystego" - dane o wniosku [...]. Z zestawienia rubryk - danych o wnioskach i chwil wpisów wynikało, że wniosek [...] - dotyczący ustanowienia użytkowania wieczystego wpłynął do Sądu w dniu [...] grudnia 1994 roku (chwila wpisu – dnia 19 stycznia 1995 roku). Wniosek - [...]- dotyczący zrzeczenia się użytkowania wieczystego oraz wykreślenia użytkowania wieczystego z księgi wieczystej został złożony w dniu 21 października 2009 r. (chwila wpisu 24 lutego 2010 r.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy - wymaga wpisu w księdze wieczystej. Wpis w księdze wieczystej ma charakter konstytutywny zarówno dla ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, jak i dla jego przeniesienia. Wpis do księgi wieczystej ma moc wsteczną od daty złożenia wniosku o wpis o czym stanowi art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych w hipotece (Dz. U. z 2013r. poz. 707), użytkowanie wieczyste powstaje dopiero po dokonaniu wpisu, lecz od dnia złożenia wniosku (uchwała SN z dnia 21 maja 2002 r., III CZP 29/02). Z powyższego wynika, że Spółka była użytkownikiem wieczystym działki nr [...] w okresie od dnia [...] grudnia 1994 r. do dnia 21 października 2009 r. Odnosząc się do kwestii stawki właściwej dla opodatkowania działki nr [...], Sąd wskazał, że SKO nie rozważyło materiału dowodowego pod kątem "związania" gruntu z budynkami mieszkalnymi. Spółka w toku postępowania podatkowego twierdziła konsekwentnie, że grunty (działka nr [...]), znajdują się wewnątrz osiedla mieszkalnego i wykorzystywane są na potrzeby mieszkańców (36 budynków), grunty te służą ponadto obsłudze tych budynków. Zdaniem Sądu "przy rozpatrywaniu kwestii "związania" gruntu z budynkami mieszkalnymi organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę związek tegoż gruntu z realizacją potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkujących osiedle. We wskazaniach dla SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zalecił wzięcie pod uwagę poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. (sygn. akt II FSK 933/11), że przez grunty związane z budynkami mieszkalnymi należy rozumieć nie tylko grunty, na których taki obiekt budowlany został posadowiony, ale również grunty doń przylegające, zapewniające właściwe korzystanie z tego budynku, niezbędną obsługę budynku oraz jego mieszkańców, w tym w zakresie odpowiedniego skomunikowania, zabezpieczenia porządku, rekreacji (np. place dla dzieci) oraz zaspokojenia innych niezbędnych potrzeb związanych z korzystaniem z powierzchni mieszkaniowej budynku. Sąd stwierdził ponadto, że poczynienie prawidłowych ustaleń oraz dokonanie rozważań przez SKO, na podstawie danych znajdujących się w aktach sprawy w zakresie "związania", bądź nie, gruntów z budynkami mieszkalnymi pozwoli organowi podatkowemu na prawidłowe zakwalifikowanie budowli do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sąd zauważył, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który obowiązuje od 1 stycznia 2003r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części, ale wyłącznie te, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie każda zatem budowla, ale tylko "związana z prowadzeniem działalności gospodarczej" podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ustalenie zatem przez organ podatkowy, że grunt, na którym znajdują się budowle (takie jak np, trawniki, chodniki, drogi wewnątrzosiedlowe, szlabany) jest związany z budynkami mieszkalnymi - służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych - powoduje, że budowle, położone na gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi, nie będą mogły być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, według stawek przewidzianych dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba, że SKO wykaże, że skarżąca Spółka czerpie pożytki z ww. gruntów, takie, które czerpałby każdy przedsiębiorca zarządzający nieruchomością na zasadach rynkowych. Odnosząc się do opodatkowanych w zaskarżonej decyzji lokali niemieszkalnych i związanych z tymi lokalami udziałami w gruncie zdaniem Sądu najistotniejsze jest wykazanie czy skarżąca Spółka była właścicielem ww. lokali poprzez wskazanie konkretnych ksiąg wieczystych w których jako właściciel figuruje Spółka. Sąd wskazał ponadto, że w przypadku, gdy dochodzi do oddania nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste bądź do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego w drodze umowy , konieczne jest dokonanie wpisu w księdze wieczystej, aby powstało prawo użytkowania wieczystego gruntu (art. 27 u.g.n.), niewystarczające jest jedynie zweryfikowanie przez organ podatkowych danych z ewidencji gruntów, szczególnie gdy podatnik wskazuje, że nie jest użytkownikiem wieczystym gruntu. W takim przypadku organ podatkowy powinien również zweryfikować zapisy zawarte w księgach wieczystych. Nie mogą być podstawą do ustaleń w kwestii własności lokali i udziałów w gruncie dane z kartoteki budynków i lokali, dane z ewidencji gruntów, z kartoteki budynków i lokali, które zostały sporządzone w okresie późniejszym niż okres, którego dotyczy zaskarżona decyzja. podatkowym dokumentów źródłowych stanowiących podstawę wpisu do ewidencji. Nie mogą być także brane pod uwagę, dane w formie opisowej. 8. SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i określiło w stosunku do spółki wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 8.763,00 zł. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że przy piśmie z dnia 16 września 2014 r. organ podatkowy uzupełnił akta sprawy o odpisy zupełne z ksiąg wieczystych: - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul.[...] lok. [...] o pow. 68,24 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono – S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerami 1 i 4. Pod numerem 1 (wpis) widnieje - umowa przeniesienia użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - akt notarialny z dnia [...] sierpnia 1992 r. - Repertorium [...] - dane o wniosku [...] - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 12 lutego 1993 r.). Pod numerem 4 (wykreślenie) widnieje - umowa sprzedaży - akt notarialny z dnia [...] maja 2009 r. - Repertorium [...] - dane o wniosku [...] - chwila wpływu 27 maja 2009 r. (chwila wpisu 31 lipca 2009 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 70/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr 191 o pow. 242 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] - w dziale dotyczącym własności ujawniono – S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerami 1 . Pod numerem l (wpis) widnieje - umowa przeniesienia użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - akt notarialny z dnia 3 sierpnia 1992 r. - Repertorium [...] - dane o wniosku [...] - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 4 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 79/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr [..] o pow. 234 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] - pomieszczenie wodomierza - 8,10 m2, pomieszczenie węzła cieplnego o pow. 6,20 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono – S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 31/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr [...], - [...]- lokal niemieszkalny położony przy ul, [...] pow. 16,80 m2 - pomieszczenie wodomierza, pomieszczenie węzła cieplnego - w dziale dotyczącym własności ujawniono – S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem [...]. Pod numerem 3 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - dane o wniosku [...] - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 4 lutego1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 20/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr [...] o pow. 277 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] pow. 58,79 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono – S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 1. Pod numerem 1 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - dane o wniosku [...] - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 10 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 77/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego – księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr 198 o pow. 234 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] - pow. 59,30 - w dziale dotyczącym własności ujawniono - S. Spółkę Akcyjna W. inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 1. Pod numerem 1 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - dane o wniosku DZ.KW./A/00005172/92/ - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 26 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 88/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr [...] o pow. 253 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] - pow. 12,50 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono – S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 1. Pod numerem 1 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 4 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 58/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] obejmująca działkę ew. nr 201 o pow. 232 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...]., pow. 12,50 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono - S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 1. Pod numerem 1 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 10 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 75/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr 205 o pow. 233 m2, - WA2M/00139703/2 - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...][...] pow. 12,30 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono - S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 1. Pod numerem 1 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 4 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 66/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] obejmująca działkę ew. nr .194 o pow. 240 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] pow. 12,80 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono - S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 2. Pod numerem 2 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 25 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 17/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr 203 o pow. 235 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...] pow. 68,94 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono - S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 1. Pod numerem l (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 10 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 57/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...]- obejmująca działkę ew. nr 197 o pow. 242 m2, - [...] - lokal niemieszkalny położony przy ul. [...], pow. 13,20 m2 - w dziale dotyczącym własności ujawniono - S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. - wpisy dotyczące Spółki oznaczono numerem 2. Pod numerem 2 (wpis) widnieje - umowa o przeniesieniu użytkowania wieczystego części gruntu oraz własności lokalu - chwila wpływu 13 sierpnia 1992 r. (chwila wpisu 12 lutego 1993 r.). W dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością - wskazano 17/1000 - wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego - księga wieczysta [...] - obejmująca działkę ew. nr [...] o pow. 246 m2. Z zupełnych odpisów z ksiąg wieczystych sporządzonych na dzień 8 września 20[..] r. wynikało, że spółka w roku 2006 była właścicielem lokali niemieszkalnych opisanych powyżej wraz z udziałami w użytkowaniu wieczystym gruntu. W księgach wieczystych nieruchomości gruntowych opodatkowanych w decyzji - w rubryce dotyczącej użytkownika wieczystego widnieją wpisy : WA2M/00135646/6 - brak wpisu, [...] - Spółdzielnia Mieszkaniowa N., [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] - Spółdzielnia Budowlano - Lokatorsko – Własnościowa P. Z powyższego spółka wywodziła, że nie była użytkownikiem wieczystym opodatkowanych w decyzji gruntów. Każda z ww. ksiąg wieczystych nieruchomości gruntowej zawierała wpis dotyczący wyodrębnienia w budynku lokali i odesłanie do księgi wieczystej nieruchomości lokalowej. SKO podało, że w rozpatrywanej sprawie księgi wieczyste nieruchomości lokalowych, w których jako właściciela ujawniono S. Spółkę Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych w W. wyraźnie wskazywały w dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego oraz odesłanie do numeru księgi wieczystej nieruchomości gruntowej. Również księgi wieczyste nieruchomości gruntowych zawierały odesłanie do nieruchomości lokalowych, w których jako właściciel wskazana była spółka i w których zawarto zapis odnośnie wielkości udziału Spółki w użytkowaniu wieczystym gruntu. Tym samym nieuzasadnione było zarówno - twierdzenie spółki, że nie jest właścicielem lokali wymienionych - w decyzji jak i użytkownikiem wieczystym wymienionych w decyzji gruntów. Ponadto w myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013r. poz. 707) w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Jedynym sposobem wzruszenia domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., w myśl którego prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym jest powództwo o uzgodnienie stanu prawnego nieruchomości oparte na art. 10 u.k.w.h. Organ podatkowy w postępowaniu dotyczącym określenia wymiaru podatku od nieruchomości nie ma żadnych podstaw do pomijania danych zawartych w księdze wieczystej czy też kompetencji do orzekania że wpisy te są błędne. Jeżeli Spółka uważa, że nie jest właścicielem lokali wymienionych w decyzji powinna wszcząć postępowanie określone w art. 10 ust. 1 u.k.w.h. Ponadto nieuzasadnione było twierdzenie spółki, że to organ powinien wezwać Wspólnoty Mieszkaniowe do uregulowania stanu prawnego lokali których właścicielem jest spółka. Organ administracyjny nic ma żadnych kompetencji by regulować stosunki właścicielskie na nieruchomości, należy to bowiem do dziedziny prawa cywilnego i to na spółce jako właścicielu i przedsiębiorcy ciąży obowiązek uregulowania kwestii związanych z jej stanem własności. SKO, biorąc pod uwagę pogląd WSA wyrażony w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r., uznało, że działka nr [...] stanowi grunt związany z budynkami mieszkalnymi a zatem podlega z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów pozostałych. o której mowa w art. 5 ust. 1 lit c u.p.o.l. Wskazało również, że budowle znajdujące się na ww. gruncie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto, SKO stwierdziło, że organ podatkowy nie powinien weryfikować danych jedynie z ewidencji gruntów, ale również powinien przeanalizować zapisy zawarte w księgach wieczystych. W wyniku postępowania SKO orzekło, że lokale niemieszkalne położone na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] są lokalami wyodrębnionymi niemieszkalnymi i stanowią własność spółki, odrzucając stanowisko skarżącej, że są to części wspólne budynków. Jak wskazano powyżej z ksiąg wieczystych lokali, aktów notarialnych i kartotek lokali wynika, że są to wyodrębnione lokale z którymi związane są udziały w użytkowaniu wieczystym gruntu. W związku z tym można je zaliczyć do podstawy opodatkowania w łącznej wysokości 360,67 m2. SKO podało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia. W deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej w dniu 10 stycznia 2006 r. S. Spółka Akcyjna W. Inwestorów Mieszkaniowych wykazała, że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. do opodatkowania - 13.968,63 m2 (grunty pozostałe). Organ podatkowy w toku postępowania ustalił, że udziały spółki w działkach [...], 198 wynikają z błędnie sporządzonych aktów notarialnych (są zawyżone) do opodatkowania przyjęto zatem udziały wynikające z ewidencji gruntów w myśl zasady, że wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika, pozostałe udziały wynikają z ksiąg wieczystych nieruchomości. Tak więc do opodatkowania przyjęto, że : - działka nr [...] sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B) o pow. 33.334,00 m2, - w udziale 17/1000 - działka [...] o pow. 253 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 4,30 m2), - w udziale 20/1000 - działka [...] o pow. 277 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 5,54 m2), - w udziale 31/1000 - działka [...] o pow. 246 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 7,62 m2), - w udziale 17/1000 - działka [...] o pow. 234 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 3,97 m2), - w udziale 13/1000 - działka [...] o pow. 242 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 3,[..] m2), - w udziale 12/1000 - działka [...] o pow. 240 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 2,88 m2), - w udziale 17/1000 - działka [...] o pow. 246 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 4,[..] m2), - w udziale 10/1000 - działka [...] o pow. 242 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 2,42 m2), - w udziale 17/1000 działka [...] o pow. 234 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 3,97 m2), - w udziale 58/1000 - działka [...] o pow. 232 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 13,46 m2), - w udziale 17/1000 - działka [...] o pow. 235 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 3,99 m2), - w udziale [...]/1000 - działka [...] o pow. 233 m2 (powierzchnia do opodatkowania - 4,19 m2), łącznie powierzchnia: 59,66 m2. Za podstawę opodatkowania SKO przyjęło powierzchnię 59,66 m2. W postepowaniu dokonano również korekty udziałów spółki w działkach [..]0 i 198, uznając za podstawę opodatkowania powierzchnię 59,66 m2. 9. W skardze z dnia 26 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2015 r. spółka wniosła o jej uchylenie w całości w związku z błędnym określeniem w stosunku do skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., wynikającym przede wszystkim z - niezgodnego ze stanem faktycznym - przypisania skarżącej 3 (trzech) lokali niemieszkalnych, których powierzchnie przyjęte zostały do opodatkowania w zakresie tzw. "budynków pozostałych", mimo że lokale te zostały zbyte w roku 1998 r. i nie stanowiły majątku spółki. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: - art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz § 3 ust. 22 oraz § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75. poz. 690, z późn. zm.), poprzez błędne określenie w stosunku do skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., wynikające z nieprawidłowego i niezgodnego ze stanem faktycznym przypisania spółce 3 (trzech) lokali niemieszkalnych, których powierzchnie przyjęte zostały do opodatkowania w zakresie kategorii "budynków pozostałych", mimo że lokale te zostały zbyte w roku 1998 r. i nie stanowiły majątku skarżącej spółki. II. przepisów postępowania, , które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez wydanie decyzji bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 120 w związku z art. 121 i w związku z art. 122 O.p. poprzez nierozważenie i brak w uzasadnieniu decyzji oceny wszystkich istotnych aspektów sprawy, a także dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych; - art. 187 O.p. poprzez niezebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; - art. 191 O.p. poprzez bezpodstawne wyprowadzenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosków z niego niepłynących, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów. Ponadto, skarżąca podniosła w uzasadnieniu, że SKO pominęło istotne dla sprawy dowody przedłożone w odwołaniu przez skarżącą. W zakresie budynków, które w zaskarżonej decyzji zostały określone jako budynki pozostałe o powierzchni 360,67 m2, przyjęto powierzchnie do opodatkowania niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ zaliczono do tej powierzchni 3 (trzy) lokale niemieszkalne, które nie stanowiły majątku skarżącej Spółki, ponieważ zostały one sprzedane przez skarżącą w 1998 roku. Do skargi załączone zostały odpisy zwykłe z ksiąg wieczystych dla następujących lokali: - lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. 58,79 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [...] o pow. 234 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 24 kwietnia 1998 r. są : A., W. i W.L. Tymczasem SKO oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...], gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-O tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, iż "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do [...] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 58,79 m2 na wniosek [...] z dnia [...].05.1998 r. oraz na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania na użytkowanie wieczyste części gruntu z dnia 24.04.1998 r." Skarżąca wskazała, że od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej która uiszcza stosowne podatki. - lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. 68,94 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [...] o pow. 242 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] , która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 12.05.1998r. jest M. B. Tymczasem SKO oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...], gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-0 tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, że "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do KW [...] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 68,94 m2 na wniosek AL.3642/98z dnia 3.06.1998 r. oraz na podstawie umowy sprzedaży z dnia 12.05.1998 r.". Skarżąca podniosła, że od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej która uiszcza stosowne podatki. - lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. 59,30 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [..] o pow. 253 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [..], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 9 czerwca 1998 r. jest H. i A. B. Tymczasem SKO oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [..] prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...] , gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-0 tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, iż "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do KW [..] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 59,30 m2 na wniosek [...] z dnia 29.07.1998 r. oraz na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części gruntu z dnia 9 czerwca1998 r." Zdaniem skarżącej, od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej która uiszcza stosowne podatki. Skarżąca wskazała, że prawidłową powierzchnią lokali niemieszkalnych, jaka powinna być przyjęta do opodatkowania, jest powierzchnia 173,64 m2 wynikająca z pomniejszenia przyjętej powierzchni 360,67 m2, którą należy pomniejszyć o 187,03 m2. W opinii skarżącej, objęte wyliczeniem budynki pozostałe stanowią części wspólne budynków w postaci wodomierzy i węzłów cieplnych, których współwłaścicielami są właściciele lokali usytuowanych w tych budynkach. Ustawa o własności lokali w art. 3 ust. 2 definiuje nieruchomość wspólną jako grunt oraz cześć budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Definicji tej odpowiadają pomieszczenia w których zlokalizowane są wodomierze i węzły cieplne całego budynku. Pomieszczenia te były przynależne do lokali oznaczonych nr [...] usytuowanych w przyziemiach budynków i były to lokale niemieszkalne dla których prowadzone były oddzielne księgi wieczyste. Zaistniały jednakże przypadki, w których sprzedawano lokal w przyziemiu nr [...] zakładając dla niego nową księgę wieczystą i w takiej sytuacji pozostałe pomieszczenie węzła cieplnego i wodomierza pozostawało w starej księdze wieczystej. W przypadku 3 ww. lokali, pomieszczenia wodomierzy i węzłów cieplnych odłączono od lokali niemieszkalnych nr [...] usytuowanych w przyziemiach budynków mieszkalnych, które nabywcy adaptowali dla swoich potrzeb. Macierzyste księgi wieczyste prowadzone dla tych lokali przed ich odłączeniem zawierały wzmianki zarówno o terminie transakcji jak i wskazywały numery nowych ksiąg wieczystych założonych dla odłączanych lokali nr [...]. Stosowne dane i zestawienia zawarte były w treści skargi. Skarżąca przywołała zasady ogólne postępowania podatkowego: pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art 121 O.p.), działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania (art. art. 121 § 2 O.p.) oraz wyjaśniania stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 124 O.p.). Zarzuciła także uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów zgodnie z art. 123 O.p. oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, zgodnie z art. 210 § 4 O.p. Zdaniem skarżącej SKO uchybiło wszystkim wskazanym zasadom przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. 10. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu, skarżąca nie wskazała nowych okoliczności, które mogłyby przesądzić o zmianie stanowiska SKO. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. W skardze znajdują się zarzuty naruszenia art. 120, 121, 122, 187 i 190 O.p. 4. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna. 5. Skarżąca podniosła w uzasadnieniu, że SKO pominęło istotne dla sprawy dowody przedłożone przez nią w odwołaniu. W zakresie budynków, które w zaskarżonej decyzji zostały określone jako budynki pozostałe o powierzchni 360,67 m2, przyjęto powierzchnie do opodatkowania niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ zaliczono do tej powierzchni trzy lokale niemieszkalne, które nie stanowiły majątku skarżącej Spółki, ponieważ zostały one sprzedane przez skarżącą w 1998 roku. Do skargi załączone zostały odpisy zwykłe z ksiąg wieczystych dla następujących lokali, które potwierdzają stawiane zarzuty. Pierwszy opis dotyczy lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. 58,79 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [...] o pow. 234 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 24 kwietnia 1998 r. są : Al., W. i W.L.. Z akt wynika, że SKO w skarżonej decyzji oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla całego budynku przy ul. .[...], gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-O tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, iż "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do KW [...] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 58,79 m2 na wniosek [...] z dnia 5.05.1998 r. oraz na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania na użytkowanie wieczyste części gruntu z dnia 24.04.1998 r.". Z dokumentów powyższych wynika, że od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej, która uiszcza stosowne podatki. Kolejny zarzut dotyczy lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. 68,94 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [...] o pow. 242 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 12 maja 1998 r. jest M. B. Z akt wynika, że SKO w skarżonej decyzji oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla całego budynku przy ul., gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-0 tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, że "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do KW [...] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 68,94 m2 na wniosek [...] z dnia 3.06.1998 r. oraz na podstawie umowy sprzedaży z dnia 12.05.1998 r. Z akt wynika, że od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej która uiszcza stosowne podatki. Kolejny trafny zarzut dotyczy lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. " [...] o pow. 59,30 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [..] o pow. 253 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 9 czerwca1998 r. jest H. i A. B. . Z akt wynika, że SKO w skarżonej decyzji oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [..] prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...], gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-0 tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, iż "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do [..] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 59,30 m2 na wniosek [...] z dnia 29 lipca1998 r. oraz na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części gruntu z dnia 9 czerwca1998 r. Od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej która uiszcza stosowne podatki. Powyższe oznacza, że prawidłową powierzchnią lokali niemieszkalnych, jaka powinna być przyjęta do opodatkowania, jest powierzchnia 173,64 m2 wynikająca z pomniejszenia przyjętej powierzchni 360,67 m2, którą należy pomniejszyć o 187,03 m2. Sąd podziela ocenę skarżącej, że objęte wyliczeniem budynki pozostałe stanowią części wspólne budynków w postaci wodomierzy i węzłów cieplnych, których współwłaścicielami są właściciele lokali usytuowanych w tych budynkach. Ustawa o własności lokali w art. 3 ust. 2 definiuje nieruchomość wspólną jako grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Definicji tej odpowiadają pomieszczenia w których zlokalizowane są wodomierze i węzły cieplne całego budynku. Pomieszczenia te były przynależne do lokali oznaczonych nr [...] usytuowanych w przyziemiach budynków i były to lokale niemieszkalne dla których prowadzone były oddzielne księgi wieczyste. Zaistniały jednakże przypadki, w których sprzedawano lokal w przyziemiu nr [...] zakładając dla niego nową księgę wieczystą i w takiej sytuacji pozostałe pomieszczenie węzła cieplnego i wodomierza pozostawało w starej księdze wieczystej. W przypadku trzech ww. lokali, pomieszczenia wodomierzy i węzłów cieplnych odłączono od lokali niemieszkalnych nr [...] usytuowanych w przyziemiach budynków mieszkalnych, które nabywcy adaptowali dla swoich potrzeb. Macierzyste księgi wieczyste prowadzone dla tych lokali przed ich odłączeniem zawierały wzmianki zarówno o terminie transakcji jak i wskazywały numery nowych ksiąg wieczystych założonych dla odłączanych lokali nr [...]. Stosowne dane i zestawienia zawarte zostały w treści skargi i udokumentowane. Powyższych zmian i niuansów zapisów w księgach wieczystych, organ w zaskarżonej decyzji nie zauważył. 7. Zasadne okazały się więc zarzuty skarżącej w zakresie przepisów O.p. normujących postępowanie dowodowe. W ocenie Sądu ustalanie podatku od nieruchomości powinno być oparte na wnikliwym sprawdzeniu ksiąg wieczystych oraz na danych z kartoteki budynków i lokali w łącznym powiązaniu ze sobą zawartych tam zapisów. Zdaniem Sądu inne działanie organu nie stanowi o rozpatrzeniu stanu sprawy w sposób zgodny zarówno z zasadą zaufania do organu podatkowego, w tym przede wszystkim do organu podatkowego drugiej instancji (art. 121 § 1 O.p.), jak również z regułą prawdy obiektywnej, która wypływa z treści art. 122 i art. [..]7 § 1 O.p., która powinna doprowadzić do prawidłowego zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 6 i 7a u.p.o.l. w dacie ich obowiązywania. Organ powinien dla wypełnienia zasady prawdy obiektywnej i zasady zaufania do organów podatkowych, które wynikają z wyżej wskazanych przepisów, poddać analizie dokumenty źródłowe, a więc przede wszystkim księgi wieczyste, które stanowiły lub mogły stanowić podstawę do dokonania wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podziela pogląd SKO, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co do zasady, mają znaczenie przy wymiarze podatku od nieruchomości, na mocy art. 21 u.p.g.k. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że dane te powinny istnieć w ewidencji gruntów oraz w kartotece budynków i lokali w dacie powstania obowiązku podatkowego jak i mieć oparcie w księgach wieczystych. Nie uwzględnienie danych z ksiąg wieczystych, nie może rodzić negatywnych konsekwencji podatkowych dla podatnika, bez weryfikacji w postępowaniu podatkowym dokumentów źródłowych stanowiących podstawę wpisu do ewidencji. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie wskazuje, że SKO powinno, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dokonać samodzielnych ustaleń faktycznych w kwestii informacji dotyczących poszczególnych przedmiotów opodatkowania znajdujących się na ww. działkach i dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do poszczególnych przedmiotów opodatkowania: lokali niemieszkalnych. Dopiero po uwzględnieniu powyższych wskazań Sądu dojdzie do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem norm z art. 122 i art. [..]7 § 1 O.p. i możliwe będzie wypowiedzenie się, co do poszczególnych przepisów u.p.o.l. dających podstawę prawną do opodatkowania poszczególnych składników majątkowych skarżącej Spółki. Sąd wskazuje również, że organ podatkowy wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi powinien w toku postępowania podatkowego dążyć do wyjaśnienia stanu sprawy, a rodzących się wątpliwości nie powinien rozpatrywać na niekorzyść podatnika (art. 122, art. [..]0, art. [..]1 i art. 191 O.p.). Rolą organu podatkowego drugiej instancji jest również wykazanie wszelkich okoliczności istotnych z punktu widzenia opodatkowania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tak aby w sposób najpełniejszy zrealizować zasadę przekonywania podatnika do prawidłowości rozstrzygnięcia zapadłego przed organem podatkowym (art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 1 i 4 O.p). Decyzja winna więc odzwierciedlać proces subsumcji prawa (materialnego lub procesowego) w postępowaniu odwoławczym. Jest to niezwykle ważne, ponieważ z decyzji właśnie (a więc również i decyzji odwoławczej) strona uzyskuje wiedzę o swojej sytuacji prawnej w zakresie prawa materialnego i procesowego i decyzję tę poddaje kontroli - własnej lub (i) innego właściwego organu państwowego w adekwatnym postępowaniu prawnym. Właściwe uzasadnienie decyzji (jako jej immanentnego składnika) jest więc istotne, dla strony, jak i dla organu, który decyzję tę ma wykonywać lub kontrolować. Naruszenie powyższych unormowań prawnych nie może budzić zaufania do organu podatkowego drugiej instancji. Zdaniem Sąd wskazane wadliwości proceduralne doprowadziły do ustalenia nieprawidłowej stawki podatku od nieruchomości w odniesieniu do skarżącej Spółki, co zaważyło również na nieprawidłowym ustaleniu wysokości podatku od nieruchomości. Poprzednio rozpoznając sprawę WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1808/13, wskazywał, że rolą organu podatkowego, a nie Sądu, jest czynienie ustaleń faktycznych, które mają pozwolić na prawidłowe przyjęcie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli. Braki w tym zakresie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ, które raz jeszcze powodują konieczność zwrotu sprawy SKO celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i ponownego wydania decyzji, wskazują dodatkowo na naruszenie przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, ustalając wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2006 rok powinien uwzględnić wskazaną w skardze zmianę własności trzech lokali niemieszkalnych przypisany spółce przez SKO, które w 1998 r. zostały zbyte zamienione w lokale mieszkalne i stanowią własność osoby trzecich, które uiszczają stosowne podatki. 8. Mając więc na względzie istotne wady, którymi obarczone było postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że bez ich usunięcia i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy ustosunkowywanie się przez Sąd do pozostałych argumentów skargi, mających charakter merytoryczny byłoby na obecnym etapie postępowania przedwczesne. W toku ponownego postępowania organ winien wziąć pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do postępowania dowodowego wyrażone w niniejszym wyroku. 9. W tym stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł na mocy art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.