III SA/Wa 1748/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant p.o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi "S. " S.A. W. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz "S. " S.A. W. z siedzibą w W. kwotę 985 zł (słownie dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Prezydent W. określił S. S.A. W. Inwestorów Mieszkaniowych z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka", "Skarżąca"), wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 80.517 zł. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło powyższą decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent W. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 83.675 zł. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. SKO uchyliło decyzję Prezydenta z dnia [...] listopada 2010 r. w całości i określiło Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 32.807 zł. SKO podkreśliło na wstępie, że w dniu 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnymi wyrokami o sygn. akt III SA/Wa 1806/13, III SA/Wa 1807/13 i III SA/Wa 1808/13 uchylił decyzje SKO z dnia [...] maja 2013 r., dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za przedmiotową nieruchomość za lata 2005 - 2007. Sąd w powołanych wyrokach przesądził kwestię opodatkowania budynków, gruntów i budowli stanowiących własność Spółki, zatem powyższe wyroki należało odpowiednio zastosować w niniejszej sprawie. SKO wskazało dalej, że z odpisu zupełnego z księgi wieczystej według stanu na dzień 8 września 2014 r. nr [...] działki ewidencyjnej [...] z obrębu 085 wynika, że nieruchomość znajdowała się w użytkowaniu wieczystym. Użytkowania wieczystego dotyczą wpisy nr 7 i 27. W podrubryce 2.4.5. jako użytkownika wieczystego ujawniono Skarżącą. We wnioskach i podstawach wpisów w księdze wieczystej pod nr 7 wskazano - akt notarialny Repertorium [...] z dnia 19 marca 1993 r. "umowa zniesienia współwłasności". Pod nr 8 widnieje: Akt notarialny z dnia [...] grudnia 1994 r. - tytuł aktu - akt ustanowienia użytkowania wieczystego - dane o wniosku [...] Pod numerem 27 widnieje: akt notarialny Repertorium [...] z dnia 19 października 2009 r. - "Oświadczenie o zrzeczeniu się użytkowania wieczystego" - dane o wniosku [...]. Według SKO z zestawienia rubryk - danych o wnioskach i chwil wpisów wynika, iż wniosek [...] - dotyczący ustanowienia użytkowania wieczystego wpłynął do sądu w dniu 14 grudnia 1994 r. (chwila wpisu – 19 stycznia 1995r.). Wniosek - [...] - dotyczący zrzeczenia się użytkowania wieczystego oraz wykreślenia użytkowania wieczystego z księgi wieczystej został złożony w dniu 21 października 2009 r. (chwila wpisu 24 lutego 2010r.). Z powyższego wynika, iż Spółka była użytkownikiem wieczystym działki nr [...] w okresie od dnia 14 grudnia 1994 r. do dnia 21 października 2009 r., z tym, że działki [...] do listopada 2008 r. SKO stwierdziło następnie, że z uwagi na fakt, iż w toku postępowania podatkowego nie stwierdzono, aby na przedmiotowej nieruchomości Spółka prowadziła działalność gospodarczą, a Spółka w toku postępowania konsekwentnie twierdziła, iż ww. grunt służy jedynie obsłudze budynku oraz jego mieszkańców, na ww. działce znajdują się także urządzenia infrastruktury technicznej osiedla, trakty pieszo-jezdne oznaczone symbolem dr, tereny zielone, zadrzewione i zakrzewione, domowe węzły cieplne, należy uznać, że działka nr 18 stanowi grunt związany z budynkami mieszkalnymi, a zatem podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit c u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., tj. stawki właściwej dla gruntów pozostałych. SKO wskazało dalej, że ustalenie przez organ podatkowy, że grunt, na którym znajdują się budowle (takie jak np. trawniki, chodniki, drogi wewnątrzosiedlowe, szlabany) jest związany z budynkami mieszkalnymi - służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych - powoduje, że budowle, położone na gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi, nie będą mogły być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, według stawek przewidzianych dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej chyba, że zostanie wykazane, że Skarżąca czerpie pożytki z ww. gruntów. Chodzi o takie pożytki, które czerpałby każdy przedsiębiorca zarządzający nieruchomością na zasadach rynkowych. Z uwagi zaś na fakt, że w piśmie z dnia 30 października 2014 r. Spółka potwierdziła, iż wszystkie opodatkowane w decyzjach podatkowych budowle zlokalizowane są na gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi stanowiących działki utworzone w wyniku podziału dz. nr [...] (działki od nr ew. [...] do nr [...]) i budowle i grunty nigdy nie były wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej, a ich przeznaczenie wiąże się wyłącznie z realizacją potrzeb mieszkaniowych, to budowle znajdujące się na ww. gruncie nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. SKO wskazało ponadto, że z zupełnych odpisów z ksiąg wieczystych sporządzonych na dzień 8 września 2014 r. wynika, iż Spółka w 2008 r. była właścicielem lokali niemieszkalnych wraz z udziałami w użytkowaniu wieczystym gruntu. W rozpatrywanej sprawie księgi wieczyste nieruchomości lokalowych, w których jako właściciela ujawniono Spółkę, wyraźnie wskazywały (w dziale dotyczącym spisu praw związanych z własnością) wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego oraz odesłanie do numeru księgi wieczystej nieruchomości gruntowej. Również księgi wieczyste nieruchomości gruntowych zawierały odesłanie do nieruchomości lokalowych, w których jako właściciel wskazana jest Spółka i w których zawarto zapis odnośnie wielkości udziału Spółki w użytkowaniu wieczystym gruntu. Tym samym - w ocenie SKO -nieuzasadnione było zarówno twierdzenie Spółki, że nie jest właścicielem lokali wymienionych w decyzji ani użytkownikiem wieczystym wymienionych w decyzji gruntów. Nieuzasadnione było także twierdzenie, iż są to części wspólne budynków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji SKO, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 6 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 u.p.o.l., art. 3 u.w.l. oraz § 3 ust. 22 oraz § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne określenie w stosunku do Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., wynikające z nieprawidłowego i niezgodnego ze stanem faktycznym przypisania Skarżącej 3 lokali niemieszkalnych, których powierzchnie przyjęte zostały do opodatkowania w zakresie tzw. "budynków pozostałych", mimo że lokale te zostały zbyte w roku 1998 r. i nie stanowiły majątku Spółki, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 121 § 1 i art. 122 O.p., poprzez wydanie decyzji bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, b) art. 120 w związku z art. 121 i w związku z art. 122 O.p., poprzez nierozważenie i brak w uzasadnieniu decyzji oceny wszystkich istotnych aspektów sprawy, a także dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, c) art. 187 O.p., poprzez niezebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, d) art. 191 O.p., poprzez bezpodstawne wyprowadzenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosków z niego niepłynących, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd ma obowiązek zbadać legalność działań organu oraz całokształt aspektów prawnych stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. W skardze znajdują się zarzuty naruszenia art. 120, 121, 122, 187 i 190 O.p. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, że SKO pominęło istotne dla sprawy dowody, przedłożone przez nią w odwołaniu. W zakresie budynków, które w zaskarżonej decyzji zostały określone jako budynki pozostałe o powierzchni 360,67 m2, przyjęto powierzchnie do opodatkowania niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ zaliczono do tej powierzchni trzy lokale niemieszkalne, które nie stanowiły majątku skarżącej Spółki, ponieważ zostały one sprzedane przez skarżącą w 1998 roku. Do skargi załączone zostały odpisy zwykłe z ksiąg wieczystych dla lokali, które potwierdzają stawiane przez Spółkę zarzuty. Pierwszy opis dotyczy lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. 58,79 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [...] o pow. 234 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 24 kwietnia 1998r. są : A., W. i W. L.. Natomiast SKO w zaskarżonej decyzji oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...]. Analizując tę księgę należało stwierdzić, że jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-O tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, iż "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do [...] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 58,79 m2 na wniosek [...] z dnia 5.05.1998 r. oraz na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania na użytkowanie wieczyste części gruntu z dnia 24.04.1998 r.". Zatem z księgi wieczystej wynika, że od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej, która uiszcza stosowne podatki. Zatem kwalifikacja stanu prawnego (własności) tego lokalu w zaskarżonej decyzji była błędna. Kolejny zarzut skargi dotyczy lokalu niemieszkalnego, położonego przy ul. [...] o pow. 68,94 m2 w budynku usytuowanym na działce nr 197 o pow. 242 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] , która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 12 maja 1998 r. jest M.B.. Natomiast SKO w zaskarżonej decyzji oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...], gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-0 tej księgi w komentarzu do migracji jest precyzyjne stwierdzenie, że "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do KW [...] lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 68,94 m2 na wniosek [...] z dnia 3.06.1998 r. oraz na podstawie umowy sprzedaży z dnia 12.05.1998 r.". Z księgi wieczystej wynika zatem, że od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej, która uiszcza stosowne podatki. Błędne było zatem przypisanie przez SKO własności tego lokalu Spółce. Kolejny trafny zarzut dotyczy lokalu niemieszkalnego, położonego przy ul. [...] o pow. 59,30 m2 w budynku usytuowanym na działce nr [...] o pow. 253 m2. Dla lokalu prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], która wykazuje że właścicielem tego lokalu od 9 czerwca1998 r. jest H. i A.B. SKO w zaskarżonej decyzji oparło kwalifikację lokali przyjętych do opodatkowania na treści macierzystej księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla całego budynku przy ul. [...] gdzie jakkolwiek w Dziale II księgi figuruje nazwa skarżącej, to w Dziale I-0 tej księgi w komentarzu do migracji jest stwierdzenie, iż "z budynku wielomieszkaniowego na nieruchomości w tej księdze opisanej odłączono i przeniesiono do [...], lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 59,30 m2 na wniosek [...] z dnia 29 lipca1998 r. oraz na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części gruntu z dnia 9 czerwca1998 r. Zatem od 1998 roku lokal niemieszkalny przypisany spółce przez SKO jest własnością osoby trzeciej która uiszcza stosowne podatki. Powyższe oznacza, że SKO nieprawidłowo określiło powierzchnię lokali niemieszkalnych, która powinna być przyjęta do opodatkowania. Przyjęta przez SKO powierzchnia 360,67 m2, jest zawyżona i powinna zostać pomniejszona o powierzchnie lokali, stanowiących własność innych podmiotów Sąd podziela ocenę Skarżącej, że objęte wyliczeniem budynki pozostałe stanowią części wspólne budynków w postaci wodomierzy i węzłów cieplnych, których współwłaścicielami są właściciele lokali usytuowanych w tych budynkach. Ustawa o własności lokali w art. 3 ust. 2 definiuje nieruchomość wspólną jako grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Definicji tej odpowiadają pomieszczenia, w których zlokalizowane są wodomierze i węzły cieplne całego budynku. Pomieszczenia te były przynależne do lokali oznaczonych nr [...] usytuowanych w przyziemiach budynków i były to lokale niemieszkalne dla których prowadzone były oddzielne księgi wieczyste. Zaistniały jednakże przypadki, w których sprzedawano lokal w przyziemiu nr [...] zakładając dla niego nową księgę wieczystą i w takiej sytuacji pomieszczenie węzła cieplnego i wodomierza pozostawało w starej księdze wieczystej. W przypadku trzech ww. lokali, pomieszczenia wodomierzy i węzłów cieplnych odłączono od lokali niemieszkalnych nr [...] usytuowanych w przyziemiach budynków mieszkalnych, które nabywcy adaptowali dla swoich potrzeb. Macierzyste księgi wieczyste prowadzone dla tych lokali przed ich odłączeniem zawierały wzmianki zarówno o terminie transakcji jak i wskazywały numery nowych ksiąg wieczystych, założonych dla odłączanych lokali nr [...]. Stosowne dane i zestawienia zawarte zostały w treści skargi i udokumentowane. Ponieważ powyższych zmian i wpisów w księgach wieczystych, organ w zaskarżonej decyzji nie zauważył, zasadne okazały się zarzuty skarżącej w zakresie przepisów O.p. normujących postępowanie dowodowe. Ustalanie wysokości podatku od nieruchomości powinno być poprzedzone wnikliwym sprawdzeniem ksiąg wieczystych oraz danych z kartoteki budynków i lokali w łącznym powiązaniu ze sobą zawartych tam wpisów. Zdaniem Sądu, działanie organu w sprawie niniejszej spowodowało nierozpatrzenie stanu sprawy w sposób zgodny zarówno z zasadą zaufania do organu podatkowego, w tym przede wszystkim do organu podatkowego drugiej instancji (art. 121 § 1 O.p.), jak również z regułą prawdy obiektywnej, wynikającej z treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Ostatnia z wymienionych zasad powinna doprowadzić do prawidłowego zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 6 i 7a u.p.o.l. w dacie ich obowiązywania. Organ powinien dla wypełnienia zasady prawdy obiektywnej i zasady zaufania do organów podatkowych, które wynikają z wyżej wskazanych przepisów, poddać analizie dokumenty źródłowe, a więc przede wszystkim księgi wieczyste, które stanowiły lub mogły stanowić podstawę do dokonania wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podziela pogląd SKO, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co do zasady, mają znaczenie przy wymiarze podatku od nieruchomości, na mocy art. 21 u.p.g.k. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że dane te powinny istnieć w ewidencji gruntów oraz w kartotece budynków i lokali w dacie powstania obowiązku podatkowego jak i mieć oparcie w księgach wieczystych. Nie uwzględnienie przez organ danych z ksiąg wieczystych, nie może rodzić negatywnych konsekwencji podatkowych dla podatnika, jeżeli w postępowaniu podatkowym nie przeprowadzono weryfikacji dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę wpisu do ewidencji. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie wskazuje, że SKO powinno, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dokonać samodzielnych ustaleń faktycznych w kwestii stanu prawnego (własności) poszczególnych przedmiotów opodatkowania znajdujących się na ww. działkach i dać temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do poszczególnych przedmiotów opodatkowania: lokali niemieszkalnych. Dopiero po uwzględnieniu powyższych wskazań Sądu dojdzie do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem norm z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. i możliwe będzie wypowiedzenie się, co do poszczególnych przepisów u.p.o.l. dających podstawę prawną do opodatkowania poszczególnych składników majątkowych skarżącej Spółki. Sąd wskazuje również, że organ podatkowy wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi powinien w toku postępowania podatkowego dążyć do wyjaśnienia stanu sprawy, a rodzących się wątpliwości nie powinien rozpatrywać na niekorzyść podatnika (art. 122, art. 180, art. 181 i art. 191 O.p.). Rolą organu podatkowego drugiej instancji jest również wykazanie wszelkich okoliczności istotnych z punktu widzenia opodatkowania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji tak, aby w sposób najpełniejszy zrealizować zasadę przekonywania podatnika do prawidłowości rozstrzygnięcia zapadłego przed organem podatkowym (art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 1 i 4 O.p). Decyzja winna więc odzwierciedlać proces subsumcji prawa (materialnego lub procesowego) w postępowaniu odwoławczym. Jest to niezwykle ważne, ponieważ z decyzji właśnie (a więc również i decyzji odwoławczej) strona uzyskuje wiedzę o swojej sytuacji prawnej w zakresie prawa materialnego i procesowego i decyzję tę poddaje kontroli - własnej lub (i) innego właściwego organu państwowego w adekwatnym postępowaniu prawnym. Właściwe uzasadnienie decyzji (jako jej immanentnego składnika) jest więc istotne, dla strony, jak i dla organu, który decyzję tę ma wykonywać lub kontrolować. Naruszenie powyższych unormowań prawnych nie może budzić zaufania do organu podatkowego drugiej instancji. Zdaniem Sądu, wskazane w uzasadnieniu niniejszego wyroku wadliwości procesowe doprowadziły do ustalenia nieprawidłowej stawki podatku od nieruchomości w odniesieniu do skarżącej Spółki, co zaważyło również na nieprawidłowym ustaleniu wysokości podatku od nieruchomości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, ustalając wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2008 rok, powinien uwzględnić dane, wynikające z ksiąg wieczystych, biorąc pod uwagę również wyodrębnienia, zaznaczone w treści tych ksiąg. Analiza ksiąg wieczystych nie może być pobieżna, bo zawarte w nich są informacje, pominięte przez organy w treści zaskarżonej decyzji, istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności organy zignorowały wskazane w skardze zmiany własności trzech lokali niemieszkalnych. Zostały one bowiem w 1998 r. zbyte, przekształcone w lokale mieszkalne i stanowią własność osób trzecich, uiszczających stosowne podatki. Informacje te organy mogły z łatwością uzyskać, gdyby prawidłowo i dogłębnie przeanalizowały księgi wieczyste. Mając więc na względzie istotne wady, którymi obarczone było postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że bez ich usunięcia i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy ustosunkowywanie się przez Sąd do pozostałych argumentów skargi, mających charakter merytoryczny byłoby na obecnym etapie postępowania przedwczesne. W toku ponownego postępowania organ winien wziąć pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do postępowania dowodowego, wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W tym stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł na mocy art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.