III SA/Wa 1761/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 26.11.2014 r po rozpoznaniu wniosku rpr G. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi O. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] .05. 2013 r Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia przyznać pełnomocnikowi O.K. – rpr G. K. - kwotę 120,- zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 27,60,- zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) łącznie kwotę 147,60,- zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) Referendarz sądowy, postanowieniem z 9.9. 2013 r. (karta 71 akt) przyznał O.K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 16.10.2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr G.K.. Rpr G. K. pismem z 28.10.2013r, poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Nadto stawił się na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r i zwrócił się o przyznanie kosztów postępowania oświadczając, że "opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części". Postanowieniem z 26.02.2014 r zostało przyznane pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w kwocie 295, 20 zł warz z należnym podatkiem tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu za reprezentowanie strony przed Sadem I instancji Pełnomocnik z urzędu, pismem z 4.05.2014 r wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, w której również zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania i wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz ze stosownym oświadczeniem. Następnie, pismem z 1.09.2014 r, pełnomocnik z urzędu, wykonując wolę skarżącej, cofnął skargę kasacyjną, co znalazło wyraz w postanowieniu NSA z 20.10.2014 r II FSK 20.10.14. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie albo wniesienie skargi kasacyjnej.. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w e wniesieniu skargi kasacyjnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej (art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw z art. 193 u.p.p.s.a.) nie powoduje skutku konieczności uznania o braku wykonania pracy pełnomocnika z urzędu i braku podstaw do przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 u.p.p.s.a.), ponieważ pełnomocnik jest zobowiązany uwzględniać w sposobie prowadzenia sporu – wolę osoby, którą reprezentuje, a z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia nie wynika, by przesłankami przyznania lub odmowy wynagrodzenia były inne okoliczności niż "sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". Skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona w sprawie, czego dowodem jest postanowienie NSA z 20.10.2014 r II FSK 2098/14. Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy – uchybienie terminu do wniesienia odwołania – w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotem sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji, zasądzenie wynagrodzenia postanowieniem z 26.02.2014, reprezentowanie przy sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej (nie wspominając o wniosku o wstrzymanie wykonania) oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 poz 490, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 120,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług w kwocie 27,60 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.