III SA/Wa 1769/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności oraz pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. pozostawił bez rozpatrzenia, jako niedopuszczalne, odwołanie M. D. - podającej, że działa jako pełnomocnik J. K. -od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. określił J. K. zobowiązania w podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji M. D. złożyła w imieniu J. K. odwołanie. Z pełnomocnictwa załączonego do akt sprawy wynikało, że zakres umocowania pełnomocnika nie obejmował czynności w postępowaniu odwoławczym przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy wezwał M. D. do uzupełnienia odwołania o pełnomocnictwo do reprezentowania J. K. w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. M. D. odebrała wezwanie osobiście, braków jednak nie uzupełniła. W związku z faktem, że odwołanie, zdaniem organu, nie pochodziło od strony postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził jego niedopuszczalność. W skardze na powyższe postanowienie, sporządzonej osobiście przez J. K., skarżący wniósł o jego uchylenie. Orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów: - art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - powoływanej dalej jako "ord. pod." - poprzez świadome działanie mające na celu nierozpoznanie odwołania, - art. 122 ord. pod. poprzez świadome zaniechanie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz - art. 220 ord. pod. poprzez ograniczenie prawa strony do złożenia odwołania. W uzasadnieniu skargi J. K. wskazał, że w [...] Urzędzie Skarbowym w R. oraz w Izbie Skarbowej złożył pełnomocnictwo ogólne do dokonywania przez M. D. wszelkich czynności w jego imieniu przed organem podatkowym pierwszej instancji w postępowaniach podatkowych i egzekucyjnych oraz do reprezentowania jego osoby w toku postępowań odwoławczych - przed wszelkimi organami. Skarżący wskazał, że z wezwania organu odwoławczego nie wynikało, jakoby organ kwestionował złożone uprzednio pełnomocnictwo. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie J. K. poinformował organ, że stosowne pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy oraz, że M. D. jako doradca podatkowy może sama uwierzytelniać udzielone sobie pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że przedmiotem sprawy było postępowanie odwoławcze od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2005 r. w przedmiocie określenia J. K. zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za miesiące listopad 2004 r. - czerwiec 2005 r. Pełnomocnictwo natomiast dotyczyło postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Pismo wyjaśniające skarżącego przesłane do organu w odpowiedzi na wezwanie wpłynęło z kolei do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zarówno po terminie określonym w wezwaniu jak i po wydaniu przez organ odwoławczy postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół prawidłowości ustaleń organu odwoławczego dotyczących umocowania p. M. D. do złożenia w imieniu Skarżącego odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2005r. znak [...]. Stosownie bowiem do postanowień art. 220 § 1 ord. pod. to stronie służy odwołanie od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji. Zatem odwołanie złożone przez osobę trzecią nie mającą umocowania do działania w imieniu strony nie wywołuje oczekiwanych skutków prawnych. Na wstępie zaznaczyć należy, iż Sąd administracyjny oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia administracyjnego rozpatruje sprawę na podstawie akt sprawy, to jest materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania oraz według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zakres jego rozstrzygnięcia wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.; - dalej " P.p.s.a."). Z akt sprawy wynika zaś, że od decyzji z dnia [...] grudnia 2005r. znak [...] doręczonej M. D. oraz stronie w dniu 18 stycznia 2005r. w terminie do złożenia odwołania złożono jedynie odwołanie podpisane przez p. M. D. podającą się za pełnomocnika strony. Istotnie Skarżący udzielił M. D. pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Jednakże, wbrew temu co twierdzi Skarżący, o ile pełnomocnictwo do działania w jego imieniu przed Urzędem Skarbowym w R. miało charakter szeroki i obejmowało reprezentowanie osoby i firmy Skarżącego w postępowaniu kontrolnym - poprzez udostępnienie dokumentów, udzielanie wyjaśnień, podpisywanie i odbiór protokołów z kontroli oraz w postępowaniu podatkowym i egzekucyjnym, to umocowanie do działania w postępowaniach odwoławczych ograniczył on do postępowań odwoławczych od decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku (dowód kopia pełnomocnictwa - k. 44 akt podatkowych). Prawidłowe zatem było ustalenie organu odwoławczego, że podpisana pod odwołaniem, podająca się za pełnomocnika J. K. -M. D., nie była prawidłowo umocowana do złożenia odwołania od innej decyzji niż podana w pełnomocnictwie. Organ odwoławczy wypełnił także obowiązek określony w art. 169 § 1 w zw. z art. 137 § 3 ord.pod. i wezwał osobę podpisaną pod podaniem (odwołaniem) do złożenia pełnomocnictwa. Poinformował o terminie do uzupełnienia braku oraz pouczył o skutkach bezczynności (dowód - wezwanie doręczone w dniu 10.03. 2006r.). Z akt sprawy wynika, że dopiero pismem datowanym 21 marca 2006r., a nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 marca 2006r. (data stempla pocztowego), Skarżący potwierdził umocowanie p. M. D. do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2005r. znak [...]. Zdaniem Sądu, z uwagi na przekroczenie zarówno terminu do złożenia odwołania przez Skarżącego jak i terminu do uzupełnienia braków pisma złożonego przez M. D., stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że w terminie do złożenia odwołania złożyła je jedynie osoba niemająca umocowania do działania uzasadnione jest zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 121 i 122 ord. pod. należało zatem uznać za nieusprawiedliwione. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 220 ord.pod. Odwołanie jak wynika z w/w przepisu przysługuje stronie, złożenie zatem pisma zatytułowanego - odwołanie przez osobę, która nie jest ani stroną, ani nie posiada umocowania do działania jako pełnomocnik nie wywołuje skutków prawnych związanych z wniesieniem odwołania. Nie narusza art. 220 ord.pod. stwierdzenie przez organ odwoławczy (stosownie do art. 228 § 1 pkt. 1 ord.pod.) jego niedopuszczalność. Nie znosi konsekwencji bezczynności - po wezwaniu do potwierdzenia umocowania do wniesienia odwołania w sprawie znak [...] - wnoszącego odwołanie doradcy podatkowego błędne przeświadczenie p. M. D. i Skarżącego o treści udzielonego wcześniej pełnomocnictwa. Osoba podpisana pod odwołaniem została bowiem prawidłowo wezwana do uzupełnienia braku pisma i skutkach jego nieuzupełnienia. Z treści wezwania jasno wynika, że organ poinformował wnoszącego o rodzaju braku pisma i sposobie jego usunięcia. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie nie narusza zatem wynikającej z art. 121 § 1 zasady zaufania do organów podatkowych. Z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.