III SA/Wa 1776/13
PostanowienieWSA w Warszawie2014-03-12
Skład orzekający: Lucyna Kaligowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wynagrodzenie adwokata ustanowionego z urzędu za nieopłaconą pomoc prawną w sprawie dotyczącej ustalenia zobowiązania pieniężnego powinno być ustalone według stawki dla spraw o należności pieniężne, a następnie podwyższone o podatek VAT?Ratio decidendi
Wynagrodzenie adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie zobowiązania pieniężnego, powinno być ustalone według stawki właściwej dla spraw o należności pieniężne, a następnie powiększone o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Stawka ta wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Stan faktyczny
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego. Sąd oddalił skargę i postanowił przyznać adwokatowi wynagrodzenie wraz z podatkiem VAT.Rozstrzygnięcie
Przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 738 zł, w tym 600 zł tytułem opłaty i 138 zł tytułem 23% podatku od towarów i usług.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym: tytułem opłaty kwotę 600 zł (sześćset złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 138 zł (sto trzydzieści osiem złotych)
Postanowieniem z 7 sierpnia 2013 r. zwolniono Skarżącego J.M. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczona została A. H. . Ta na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Oświadczyła jednocześnie, że wynagrodzenie to nie zostało jej zapłacone ani w całości ani też w części. Wyrokiem z 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, stawiennictwa na rozprawie oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 600 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna, gdyż zaskarżoną do Sądu decyzją wymierzono Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 1.715 zł. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło