III SA/Wa 178/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. s.k.a. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący F. Sp. z o.o. s.k.a. z siedzibą w M. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. Wraz ze skargą Skarżąca pismem z 17 grudnia 2015 r. wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność budowlaną oraz deweloperską. Obecnie posiada majątek w postaci mniejszościowego udziału w nieruchomości gruntowej położonej w M. , w oparciu o który wraz z partnerem biznesowym Spółka realizuje proces inwestycyjny. Skarżąca posiada również tytuł prawny do nieruchomości położonej w K. . Na nieruchomościach zostały ustanowione hipoteki. Skarżąca wskazała, że nie posiada innego majątku, z którego mogłaby zaspokoić zaległość podatkową. Skarżąca wskazała, że podjęcie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych doprowadzi do przerwania procesu inwestycyjnego. Konsekwencją wskazanych czynności byłyby nieodwracalne skutki dla Spółki oraz jej partnera biznesowego. W wyniku czynności egzekucyjnych doszłoby do faktycznego zakończenia działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała, że nie jest możliwe uregulowanie zaległości podatkowej przez spółkę, ponieważ Spółka nie dysponuje środkami pieniężnymi wystarczającymi na pokrycie zaległości podatkowej. Spółka wskazała, że Konsekwencją niewstrzymania zaskarżonej decyzji będzie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, ponieważ nie będzie ona w stanie regulować swoich zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do unormowań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: " P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjmowało, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone. Bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zatem mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że Spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody. Należy w tym miejscu podkreślić, że zobowiązanie podatkowe jest ze swej istoty świadczeniem odwracalnym i w przypadku uiszczenia podatku nienależnego podlega zwrotowi wraz z odsetkami. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.