III SA/Wa 1785/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] października 2012 r. ustalił S. T. (dalej - Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 20.104,00 zł z tytułu nabycia rzeczy i praw majątkowych po zmarłej w dniu 1 stycznia 2007 r. J. T. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. W dniu 29 lipca 2013 r. Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.o pismo zatytułowane "wniosek o wznowienie postępowania podatkowego od spadków i darowizn SP [...]", w którym wniósł o zwrot zapłaconego podatku po zmarłej w 2007 r. żonie J. T. W uzasadnieniu pisma wyjaśnił, iż nie dokonał złożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie wskazanym przez Ministra Finansów w okresie od 18.06.2013 r. do 18.07.2013 r., ponieważ przebywał w tym czasie w Chorwacji. Dodatkowo zaznaczył, iż do kraju wrócił dopiero w dniu 19.07.2013 r. o godz. 23.00. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W uzasadnieniu stwierdził, że uznał przedmiotowe pismo Skarżącego za wniosek o wznowienie postępowania. Podkreślił, iż wniosek ten został złożony po terminie, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) tj. po upływie miesiąca od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt P43/11. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a zwłaszcza z częścią jego uzasadnienia, w której jest mowa o zaufaniu obywatela do Państwa. Skarżący wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego nie odniósł się do okoliczności, w jakich doszło do uchybienia przez Stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bagatelizując fakt, iż w miesiącach "wiosenno - letnich" podatnik przebywał u siostry w Chorwacji i nie mógł złożyć wniosku o wznowienie postępowania w określonym terminie. W piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. Skarżący zaznaczył, iż przekazany przez niego wniosek o wznowienie postępowania zawierał również w swej treści prośbę o przywrócenie terminu w trybie art. 162, do której Naczelnik Urzędu Skarbowego nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym niniejszym pismem ponownie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania zawierał również w swej treści prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 162 O.p. wobec czego uznał, iż niezbędne było w pierwszej kolejności rozpatrzenie tego wniosku. W związku z tym uchylił decyzję organu podatkowego I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Skarżący złożył wniosek po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, o których mowa w art. 162 § 2 O.p.) Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym wskazał, że wiedzę o wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r. powziął z radia w dniu 23 lipca 2013 r. i w tym dniu udał się do Urzędu Skarbowego W., gdzie usłyszał, że jest za późno na złożenie wniosku, ponieważ upłynął już ustawowy 30 dniowy termin. Pomimo tej błędnej informacji, podatnik złożył w dniu 29 lipca 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu oraz wznowienie postępowania. Dlatego zdaniem Skarżącego nie nastąpiło uchybienie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ przyczyny uchybienia ustały w dniu 23 lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż kwestią sporną w sprawie jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego należy liczyć 7 dni na złożenie podania o przywrócenie terminu. Zdaniem Skarżącego dniem tym powinien być dzień 23 lipca 2013 r., kiedy to z radia dowiedział się o wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast organ podatkowy I instancji uznał, że podatnik nie ponosił winy w uchybieniu terminowi z uwagi na przebywanie za granicą, jednak w dniu powrotu do domu ustała przyczyna tego uchybienia, zatem podanie o przywrócenie terminu powinno być wniesione do dnia 26 lipca 2013 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż stanowisko odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił ocenę organu podatkowego I instancji, że zostało uprawdopodobnione, iż niezłożenie przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt P43/11 nastąpiło bez jego winy. Skarżący oświadczył bowiem, że w terminie obowiązującym na złożenie wniosku o wznowienie postępowania przebywał za granicą u swojej siostry, skąd wrócił w dniu 19 lipca 2013 r. o godz. 23. Jednak w ocenie Organu, w momencie powrotu Skarżącego do Polski ustała przyczyna uchybienia terminowi i stosownie do art. 162 § 2 O.p. w terminie 7 dni winien on był wnieść podanie o przywrócenie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania. Według Dyrektora Izby Skarbowej przyjmując nawet, że wiedzę o wyroku podatnik uzyskał dopiero w dniu 23 lipca 2014 r., to dbając o swoje interesy i dochowując należytej staranności, miał jeszcze 3 dni, aby takie podanie wnieść do organu podatkowego. Organ wyjaśnił, iż dochowanie należytej staranności w dotrzymywaniu terminów jest podstawowym warunkiem realizacji uprawnień procesowych. Natomiast należyta staranność oznacza zobiektywizowany wzorzec staranności ogólnie wymagany w stosunkach danego rodzaju. Zdaniem Organu dochowanie należytej staranności w przedmiotowej sprawie oznaczałoby, że podatnik w dniu powzięcia informacji o wyroku Trybunału Konstytucyjnego i o upływie miesięcznego terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, złoży podanie o przywrócenie tego terminu wraz z wnioskiem o wznowieniem. Tym bardziej, że brak winy podatnika w niedotrzymaniu terminu wymagało jedynie uprawdopodobnienia, a jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. SK 36/07, w którym orzeka o zgodności art. 241 § 2 pkt 2 O.p. w zakresie w jakim wprowadza 30-dniowy termin zawity do złożenia wniosku o wznowienie postępowania: "złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, nie wymaga od podatnika podjęcia skomplikowanych i czasochłonnych czynności. Rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji jest przesłanką oczywistą, której strona nie musi szczegółowo uzasadniać. Aby skutecznie zainicjować postępowanie wznowieniowe, zainteresowany musi jedynie powołać we wniosku konkretne rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego". Ponadto Trybunał przypomniał również, "że ogłaszanie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w odpowiednim organie urzędowym przewiduje Konstytucja (art. 190 ust. 2). Tworzy to domniemanie, że jego treść jest powszechnie znana, tzn. że każdy obywatel zna obowiązujące i dotyczące jego sytuacji i zachowań prawo i nie może powoływać się na jego nieznajomość dla uzasadnienia własnych działań albo zaniechań. Podważenie zasady ignorantia iuris nocet, a więc przyjęcie, że nieznajomość prawa tłumaczyć może określone działania bądź zaniechania, prowadziłoby do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej". Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż niespełnienie jednego z warunków określonych w art. 162 § 2 O.p. skutkuje koniecznością odmowy przez organ odwoławczy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 7, 8, 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2013 r. poz. 267 – określanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 134, 57 § 2 i 58 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu Skarżący zarzucił, iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, iż Skarżący powrócił do kraju w dniu 19 lipca 2013 r. w piątek o godz. 23.00. Skarżący dopiero od poniedziałku 22 lipca mógł podjąć jakiekolwiek działania i zgodnie z przyjętymi zasadami obliczania terminów dopiero od tego dnia, w jego przekonaniu powinno się zacząć liczyć bieg terminu, tym bardziej, że dopiero wówczas tzn. w poniedziałek 22 lipca 2013 r. powziął wiadomość o wyroku Trybunału Konstytucyjnego, którą potwierdził podczas wizyty w Urzędzie Skarbowym w dniu 23 lipca 2013 r. Od momentu powzięcia wiadomości i od momentu, kiedy było to rzeczywiście możliwe działania Skarżącego były niezwłoczne i mieściły się w 7 dniowym ustawowym terminie, nawet liczonym od dnia 22 lipca 2013 r. Zdaniem Skarżącego, gdyby działania funkcjonariusza Urzędu Skarbowego były należyte nie doszłoby w ogóle do sytuacji wątpliwej i przedmiotowy wniosek zostałby złożony odpowiednio wcześniej. Wskazał, iż w tym konkretnym przypadku nie tylko nie udzielono mi "niezbędnych wyjaśnień i informacji", ale wręcz wprowadzono stronę w błąd, wbrew zasadzie proklamowanej w art. 9 k.p.a. W rezultacie nie został spełniony należycie i wyczerpująco obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron postępowania a w szczególności obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Według Skarżącego z przytoczonych przez niego faktów i okoliczności, co najmniej takie uprawdopodobnienie powinno ewidentnie wynikać, a jednak organy podatkowe wysnuły całkowicie przeciwne wnioski prowadzące do załatwienia sprawy niezgodnie ze słusznym interesem obywatela a także interesem społecznym w rozumieniu wskazanym właśnie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r. Skarżący zarzucił, iż w prowadzonym postępowaniu doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Nie zostały podjęte, a przynajmniej zaniedbane zostały czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mające na względzie właśnie interes społeczny i słuszny interes obywatela, tym samym nie dochowane zostało "stanie na straży praworządności", przy tej okazji - zwłaszcza jeśli chodzi o nienależyte informacje przedstawiciela Urzędu Skarbowego - podważone zostało zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej, co wyrażają art. 7 i art. 8 k.p.a. Zdaniem Skarżącego efektem niedochowania zasad ogólnych k.p.a. jest niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 134 k.p.a. bez względu na art. 57 i 58 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.;, zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tylko stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). 2. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest legalność dokonanej przez organ odwoławczy odmowy przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie wymiaru podatku od spadku. Na wstępie podkreślić należy, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267 – określanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 134, 57 § 2 i 58 § 1 k.p.a. są bezzasadne, ponieważ wskazane przepisy nie były podstawą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. W postępowaniu podatkowanym zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże jako, że Sąd stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd rozpoznał niniejszą skargę z uwzględnieniem odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej. 3. Zgodnie z art. 162 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych (§ 4). Jak wynika z przytoczonych przepisów dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dniowym, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia konieczne jest zweryfikowanie zaistnienia w sprawie przesłanek przywrócenia terminu. Wskazać przy tym trzeba, że w sytuacji, gdy chociażby jedna z przesłanek w sprawie nie występuje, organ nie może przywrócić terminu. 4. Kwestia uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jest w niniejszej sprawie poza sporem; miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt P43/11. upłynął bowiem 18 lipca 2013 r., a Skarżący do tego dnia wniosku - o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku od spadku po zmarłej J. T. - nie złożył. 5. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku, jak wynika z poglądów orzecznictwa, można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu, osoba zainteresowana musi wskazywać na takie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu, dotyczące okresu, w którym miała być dokonana czynność procesowa. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Dla oceny, czy uchybienie powstało z winy podatnika, nie jest istotny zamiar z jakim on działał (wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r., I FSK 1582/09, LEX nr 602625). Nawet choroba nie jest samoistną okolicznością wystarczającą do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi, zalicza się natomiast nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., I SA 1072/00, LEX nr 55307). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu. Nie jest zatem wymagany dowód, lecz tylko środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, niedający pewności, lecz tylko wiarygodność - prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to przy tym środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Zgodzić się należy zatem z Dyrektorem IS, że Skarżący uprawdopodobnił, iż niezłożenie przez niego wniosku o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nastąpiło bez jego winy - gdyż Skarżący przebywał za granicą, skąd wrócił dopiero w dniu 19 lipca 2013 r. o godz. 23. 6. Spełnienie drugiej z przesłanek dotyczy złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W rozpoznawanym przypadku uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania spowodowane było długotrwałym wyjazdem Skarżącego poza granicę kraju; a zatem to była przyczyna niedotrzymania terminu. W związku z powyższym rację mają zarówno Naczelnik US jak i organ odwoławczy, że w momencie powrotu Skarżącego do Polski ustała przyczyna uchybienia terminowi i stosownie do art. 162 § 2 O.p., dla zachowania uprawnienia do żądania wznowienia postępowania, w terminie 7 dni następujących po dniu powrotu powinien on był wnieść podanie o przywrócenie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy ustaliły, że doszło do przekroczenia 7 dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, gdyż podanie o przywrócenie terminu powinno być wniesione do dnia 26 lipca 2013 r., a Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismo zatytułowane: "wniosek o wznowienie postępowania podatkowego od spadków i darowizn SP 2983/08" zawierające wniosek o przywrócenie terminu - dopiero 29 lipca 2013 r. 7. Niezasadna jest argumentacja Skarżącego, że dniem od którego należy liczyć 7 dniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu, powinien być dzień 23 lipca 2013 r., gdyż dopiero wtedy z radia dowiedział się o wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Termin rzeczywistego zapoznania się Skarżącego z ww. wyrokiem jest w tym przypadku bez znaczenia. Jak bowiem wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. SK 36/07 ogłaszanie orzeczeń TK w odpowiednim organie urzędowym przewiduje Konstytucja (art. 190 ust. 2). Tworzy to domniemanie, że jego treść jest powszechnie znana, tzn. że każdy obywatel zna obowiązujące i dotyczące jego sytuacji i zachowań prawo i nie może powoływać się na jego nieznajomość dla uzasadnienia własnych działań albo zaniechań. Podważenie zasady ignorantia iuris nocet, a więc przyjęcie, że nieznajomość prawa tłumaczyć może określone działania bądź zaniechania, prowadziłoby do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej." W opinii Sądu, w tych okolicznościach przywrócenie terminu nie było możliwe, organ odwoławczy był obowiązany odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, co też uczynił w zaskarżonym postanowieniu. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270;) skargę oddalił.