III SA/Wa 1786/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz D. A. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy C. decyzją z [...] stycznia 2012r. ustalił D. A. (zwanej dalej jako: "Strona", "Skarżąca") oraz W.B. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012r. w kwocie 337,00 zł. Za podstawę opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął stanowiące współwłasność ( po 1/4 części): - użytki rolne o pow. [...] ha. fizycznych, co stanowi 2.4910 ha przeliczeniowych - wg stawki 105 zł/ha gruntów przeliczeniowych , - budynek mieszkalny o pow. [...] m² - wg stawki 0,60 zł/m² " lasy o pow. [...] ha - wg stawki 41,0696 zł/ha W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż wysokość podatku ustalona została na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zarzuciła bezprawne wykorzystanie przez organ podatkowy dokumentacji nie mającej żadnej mocy prawnej tj. operatu geodezyjnego [...] z dnia [...] marca 2008r., który posłużył do naliczenia podatku w tej decyzji. Skarżąca podniosła, iż dokumentacja wykonana po roku 2000 do chwili obecnej nie ma żadnej mocy prawnej ze względu na wszystkie jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego. Wskazuje również, iż stosowna dokumentacja znajduje się w Starostwie Powiatowym Wydział Geodezji i Kartografii, a ostatni wyrok wydany w sprawie klasyfikacji gruntów uprawomocni się 10 marca 2012r. Zdaniem Strony, ostatnia wiążącą decyzja w tej sprawie wydana została w latach dziewięćdziesiątych, na mocy której był naliczany podatek do 2007r., w związku z tym domagała się naliczenia podatku za 2012r. wg ostatniej prawomocnej decyzji tj. 1.6475 ha przeliczeniowego oraz przywrócenia zapisów klasyfikacji gruntów z przed 2000r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2012r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż wymiar łącznego zobowiązania wynikający ze skarżonej decyzją organu pierwszej instancji został dokonany w oparciu o obowiązującą ewidencję gruntów, natomiast organ podatkowy nie może zmieniać danych z ewidencji ani wszczynać procedury zmiany w ewidencji, nie może też pomijać danych wynikających z ewidencji. W decyzji wskazano również, iż podniesiona w odwołaniu sprawa uchylenia obecnej klasyfikacji gruntów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, natomiast w przypadku dokonania zmian klasyfikacji gruntów organ podatkowy pierwszej instancji dokona korekty wymiaru zobowiązań podatkowych. Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę z 15 maja 2012r., w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa a w szczególności art. 7 k.p.a i art. 15 k.p.a poprzez: 1) niewypełnienie obowiązku zebrania w sprawie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 2) nieprzeprowadzenie merytorycznego rozpoznania sprawy w sytuacji powzięcia wiadomości o wyroku WSA w Warszawie uchylającego decyzję w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów będących współwłasnością skarżącej, 3) oparcie ustaleń na klasyfikacji gruntów wykonanej na podstawie mapy geodezyjnej sporządzonej w wyniku modernizacji , która nie uzyskała mocy prawnej, co skutkowało błędnym obliczeniem hektara przeliczeniowego, 4) wzięcie za podstawę decyzji uchylonej klasyfikacji gruntów i wymierzenie podatku gruntowego przyjmując hektar przeliczeniowy w wysokości 2.9835 ha przeliczeniowego. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca podniosła, iż w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji została podniesiona okoliczność zaskarżenia do WSA decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. w przedmiocie klasyfikacji gruntów na działkach będących współwłasnością Skarżącej. Po uzyskaniu informacji o toczącym się postępowaniu przed WSA - zakończonym wyrokiem z dnia 9 lutego 2012r. - zdaniem Skarżącej organ winien na zasadzie dwuinstancyjności na nowo merytorycznie rozpatrzyć sprawę i przeprowadzić postępowanie dowodowe z uwzględnieniem wskazanego wyżej wyroku. Podkreśliła, iż decyzja zatwierdzająca operat opisowy - kartograficzny modernizacji istniejącej ewidencji gruntów i budynków obrębu C. została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006r., a następnie uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego, dlatego oparcie się na tych mapach przez organy administracyjne obu instancji skutkuje błędami w klasyfikacji. Skarżąca stwierdziła, iż organ drugiej instancji powinien odnieść się do zarzutu zawartego w odwołaniu w kontekście uchylonej wyrokiem WSA z 9 lutego 2012r. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który utrzymał w mocy decyzję Starosty m. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o gleboznawczej klasyfikacji zmienionych użytków gruntowych w działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] , [...] , [...] , [...] , [...] . W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja, dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. Istota sporu między stronami sprowadza się do tego czy uruchomione przez Skarżącą postępowanie dotyczące zmodernizowanego operatu opisowo-kartograficznego obrębu C. oraz ustaleń klasyfikacyjnych, jak również wskazane przez nią decyzje i wyroki w tej sprawie są wiążące dla organu ustalającego wymiar zobowiązania podatkowego. W ocenie organu, ponieważ "organ prowadzący ewidencję gruntów do tej pory nie poinformował organu podatkowego o zmianach dokonanych w tym przedmiocie", ustalenia te nie są wiążące i jedynie w przypadku "prawomocnej klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów, organ podatkowy dokona stosownej korekty zobowiązań podatkowych. Pogląd powyższy organ opiera na uznaniu, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2005r Nr 8, poz. 60 ze zm.) i w związku z tym "nie mają podstaw do pomijania danych wynikających z ewidencji gruntów (...)", zaś podatnik kwestionujący prawidłowość takich danych "(...) powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (...)". Stanowisko powyższe, aczkolwiek co do zasady - na gruncie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – prawidłowe, to jednak w realiach niniejszej sprawy nie może być przez Sąd zaakceptowane. Już na wstępie zaznaczyć bowiem trzeba, że wyrażając powyższą tezę oraz mając na uwadze stan faktyczny sprawy, organ popada w swoistego rodzaju wewnętrzną sprzeczność, gdyż potwierdza w uzasadnieniu swojej decyzji, iż Skarżąca "uruchomiła postępowanie w zakresie zmiany operatu opisowo-kartograficznego obrębu C. objętej podatkiem nieruchomości". Potwierdzeniem tego, w opinii Skarżącej są w szczególności, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2012r., uchylający decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] sierpnia 2011r. o gleboznawczej klasyfikacji zmienionych użytków gruntowych w działkach oznaczonych nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , a więc działek, których są współwłaścicielami Skarżąca oraz W. B. . Już choćby z powyższego wynika, że zarzut Skarżącej, iż organ "nie wypełnił obowiązku zebrania w sprawie całego materiału dowodowego" zwłaszcza w sytuacji powzięcia wiadomości o wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzję w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów będących współwłasnością Skarżącej, co skutkowało (w ocenie Skarżącej) "błędnym obliczeniem hektara przeliczeniowego" jest zasadny i stanowi naruszenie zarówno zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 O.p., nakazującej podejmowania przez organy wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak i zasady zaufania, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którą postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W dalszym więc postępowaniu SKO odniesie się do wskazanych przez Skarżącą dowodów i dokumentów oraz, na tym tle, dokona analizy czy - w szczególności -uprawnione jest stanowisko Skarżącej, iż podstawą wymiaru spornego podatku winny być mapy dotychczasowe, tj. sprzed niedokończonej modernizacji. Niezależnie od powyższego, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl ust. 5 art. 3 tej ustawy jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że Skarżąca i W. B. są współwłaścicielami gruntów o łącznej powierzchni [...] ha fizycznych (przed zmianą [...] ). Decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] stycznia 2012r. nie wyjaśnia natomiast powyższej kwestii w zakresie podatku od nieruchomości budynku mieszkalnego. W związku z tym, po wyjaśnieniu także tej kwestii, w przypadku odpowiedzi twierdzącej, postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika z art. 152 tej ustawy procesowej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.