III SA/Wa 1787/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 czerwca 2024 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.383.2024.2.MN w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. W dniu 10 kwietnia 2024 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "organ interpretacyjny" lub "Dyrektor KIS") wpłynął wniosek K. (dalej jako: "skarżąca", lub "izba", lub "strona") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowym od osób fizycznych. We wniosku skarżąca wskazała, że jest jednostką organizacyjną samorządu zawodowego fizjoterapeutów, posiadającą osobowość prawną. Posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych (podatek CIT) w Polsce. Funkcjonuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2023 r. poz. 1213) (ustawa o zawodzie fizjoterapeuty). Nie jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego (w tym także nie jest wpisana w Rejestrze Stowarzyszeń Krajowego Rejestru Sądowego). Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest K. z siedzibą w W. Samorząd zawodowy fizjoterapeutów reprezentuje osoby wykonujące zawód fizjoterapeuty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tego zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Przynależność fizjoterapeutów do samorządu jest obowiązkowa. Skarżąca zrzesza fizjoterapeutów w samorządzie zawodowym fizjoterapeutów. Każdy fizjoterapeuta zrzeszony w samorządzie zawodowym fizjoterapeutów zobowiązany jest do uiszczania comiesięcznie składek członkowskich. Skarżąca wskazała, że w dniu 14 listopada 2023 r. podjęła uchwałę nr [...] (uchwała), z której wynika, że w ramach opłaconej składki członkowskiej przez fizjoterapeutów, każdy fizjoterapeuta ma prawo skorzystania z ubezpieczenia OC na warunkach wynegocjowanych przez P.. Prawo do korzystania z ubezpieczenia OC obejmuje fizjoterapeutów, którzy: 1. podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu OC na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. poz. 866 i z 2023 r. poz. 1930) - jako ubezpieczenie obowiązkowe na warunkach określonych w tym rozporządzeniu albo 2. nie podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu OC - jako dobrowolne ubezpieczenie OC na warunkach analogicznych jak w rozporządzeniu, o którym mowa w pkt 1. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. Skarżąca przekazuje za fizjoterapeutę składkę na ubezpieczenie OC (będzie ubezpieczającym i płatnikiem składki, składka na ubezpieczenie OC jest w ramach opłacanej składki członkowskiej), natomiast fizjoterapeuta logując się poprzez portal fizjoterapeuty wypełnia kwestionariusz i zgłasza się do ubezpieczenia do TU. We wniosku wyjaśniono również, że 26 lutego 2024 r. skarżąca otrzymała interpretację z 23 lutego 2024 r. nr: 0114- KDIP3-2.4011.1100.2023.3.MN, w której organ wskazał, że u fizjoterapeutów objętych ochroną ubezpieczeniową powstanie przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. Momentem powstania przychodu dla osób objętych ochroną jest moment poniesienia przez skarżącą ciężaru opłacenia składki. W przypadku świadczeń stanowiących przychody z innych źródeł, zastosowanie znajdzie powyższy artykuł, zgodnie z którym jeżeli Skarżąca wypłaca należności wynikające z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie jest zobowiązana do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Ma jedynie obowiązek sporządzić informację PIT-11 i przekazać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, który jest właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Strona podała, że składka na ubezpieczenie OC od konkretnego fizjoterapeuty wynosi 1,83 zł miesięcznie. Podkreśliła również, że gdyby po jej stronie powstawał obowiązek pobrania zaliczki, to z uwagi na treść art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej nie powstałby obowiązek pobrania zaliczki, bowiem podatek PIT liczony od wartości składki OC wynosiłby 0,22 zł, a zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej kwoty podatku wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się. W oparciu o powyższy stan faktyczny strona skarżąca sformułowała następujące pytanie: Czy w sytuacji, gdy po jej stronie powstaje obowiązek sporządzenia informacji PIT-11, to w przypadku gdy miesięcznie pobierana zaliczka na podatek PIT wynosiłaby 0 zł, to skarżąca zobowiązana jest do sporządzenia PIT-11? Zdaniem skarżącej nie jest ona w takiej sytuacji zobowiązana do sporządzenia PIT-11. Skarżąca podkreśliła, że nie jest zobligowana żadnymi przepisami prawa do ponoszenia za fizjoterapeutów wydatków na ubezpieczenie ich od odpowiedzialności cywilnej za wyrządzone szkody. Dodatkowa umowa ubezpieczeniowa będzie wskazywać konkretnego fizjoterapeutę, którego dotyczy i nie będzie stanowić trwałej przeszkody do uznania tego świadczenia za przychód i ustalenia wysokości przychodu przypadającego na konkretną osobę. Oznacza to, że będzie można ustalić wysokość przychodu uzyskanego przez daną osobę (fizjoterapeutę). Tym samym, objęcie polisą ubezpieczeniową konkretnych fizjoterapeutów skutkuje po ich stronie powstaniem przychodu z nieodpłatnych świadczeń. Przychód ten powinien zostać zaliczony do źródła przychodów - inne źródła, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Strona argumentowała, że nie będzie więc występowała w tej sytuacji jako płatnik i nie będzie zobowiązana do naliczenia i pobrania zaliczki na podatek PIT od przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez fizjoterapeutów. Ciążyć będzie jednak na niej, co do zasady, obowiązek informacyjny, tj. sporządzenia i przekazania informacji PIT-11, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT. Ustawa o podatku PIT nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących zaokrąglania. Z tego względu w tym zakresie należy stosować przepisy ogólne zawarte w ordynacji podatkowej. W świetle tego, gdy kwota obliczonego podatku od uzyskiwanego przychodu jest niższa niż 50 groszy, płatnik - zgodnie z zasadami zaokrąglania przewidzianymi w art. 63 Ordynacji podatkowej - nie jest zobowiązany do pobrania tego podatku (podatek nie występuje). W ocenie skarżącej, gdyby po jej stronie powstawał obowiązek pobrania zaliczki to z uwagi na treść art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej nie powstałby obowiązek pobrania zaliczki bowiem podatek PIT liczony od wartości składki OC wynosiłby 0,22 zł, co oznacza że kwotę podatku wynoszącą 0,22 zł (tj. mniejszą niż 50 groszy) pomija się. Jednocześnie oznacza to, że w tej sytuacji, gdy podatek PIT nie występuje, skarżąca musiałby sporządzać "zerowy" PIT-11 (informację roczną o pobranych zaliczkach na podatek PIT). Zdaniem strony skarżącej, w sytuacji, kiedy nie wystąpiłyby zaliczki na podatek PIT od wypłacanych nieodpłatnych świadczeń, po jej stronie nie będzie ciążył obowiązek sporządzenia informacji PIT-11. Bez znaczenia w tej sytuacji jest to, że w skali roku podatkowego kwota składki na ubezpieczenie OC wynosi 22 zł, a podatek PIT od tej kwoty wynosi 2,64 zł. W interpretacji wydanej w dniu 10 czerwca 2024 r. organ interpretacyjny uznał za nieprawidłowe stanowisko strony skarżącej przedstawione we wniosku. W uzasadnieniu stanowiska organ interpretacyjny wskazał, że podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o PIT jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku. W świetle art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Dyrektor KIS przypomniał okoliczności przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wyjaśnił, że wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia "nieodpłatnego świadczenia" zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym. Zgodnie z nim nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymuje bez obowiązku świadczenia wzajemnego rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych). Organ interpretacyjny odwołał się do uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 i stwierdził, że termin "nieodpłatne świadczenie" ma "szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego (wyrażonym m. in. w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13), ukształtowane w procesie stanowienia prawa rozumienie przepisu może odbiegać od literalnego brzmienia, jeżeli określony, ustalony w praktyce, sposób rozumienia treści normatywnej utrwalił się, a zwłaszcza znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzeczeniach Sądu Najwyższego lub NSA. W takim przypadku należy uznać, że przepis ma taką właśnie treść, jaką odnalazły w nim te najwyższe instancje sądowe. Organ interpretacyjny zauważył, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do pracowników. Jednakże zawarte w nim wskazania - odnoszące się do pracowników - mogą stanowić wskazówkę przy ustalaniu ewentualnego przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń dla osób niebędących pracownikami. W dalszej części interpretacji, Dyrektor KIS scharakteryzował umowę ubezpieczenia. Stwierdził, że opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia. Z treści przywołanego przez Stronę artykułu 83 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty wynika, że działalność samorządu KIF jest finansowana ze składek członkowskich, z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków lub z działalności gospodarczej. Sfinansowanie przez stronę skarżącą składki ubezpieczenia OC stanowi nieodpłatne świadczenie dla fizjoterapeutów, gdyż składka ta pokrywana jest ze środków pieniężnych należących do Izby (Państwa), a więc z majątku Izby. W przeciwnym wypadku koszt składki musiałby pokryć fizjoterapeuta z własnych pieniędzy. Tym samym fizjoterapeuci uzyskują konkretne przysporzenie majątkowe kosztem majątku innego podmiotu (czyli Izby). U fizjoterapeutów objętych ochroną ubezpieczeniową powstanie przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. Momentem powstania przychodu dla osób objętych ochroną jest moment poniesienia przez stronę ciężaru opłacenia składki. Zdaniem organu interpretacyjnego, w przedstawionej sytuacji - skoro fizjoterapeuta z tytułu opłaconej składki na ubezpieczenie OC uzyskuje przychód z innych źródeł - to stosownie do art. 42a ustawy o PIT po stronie skarżącej ciąży jedynie obowiązek informacyjny, tj. obowiązek wystawienia informacji PIT-11 o wysokości uzyskanego przychodu przez fizjoterapeutę. Na powyższy obowiązek nie ma wpływu wysokość miesięcznej zaliczki z tego tytułu. Art. 63 § 1 ordynacji podatkowej, dotyczący ustalenia wysokości podatku – stwierdził Dyrektor KIS. Pismem z dnia 9 lipca 2024 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie w całości. W skardze zawarto również wniosek o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca zarzuciła wydanie jej z naruszeniem art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zd. pierwsze i art. 14c § 2 ordynacji podatkowej i art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zd. drugie ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 2a, art. 11 ust. 2b, art. 20 ust. 1 ustawy o PIT poprzez naruszenie: 1) art. 63 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 42a ustawy o PIT- przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania - polegającą na uznaniu, że skarżąca ma obowiązek wystawienia informacji PIT-11 o wysokości uzyskanego przychodu przez fizjoterapeutę, w przypadku gdy miesięcznie pobierana zaliczka na podatek PIT wynosiłaby 0 zł w sytuacji gdy skarżąca wskazywała, że gdyby po stronie Skarżącej powstawał obowiązek pobrania zaliczki na podatek PIT, to z uwagi na treść art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej nie powstałby obowiązek pobrania zaliczki, albowiem podatek PIT liczony od wartości składki OC wynosiłby 0,22 zł, co oznacza że kwotę podatku wynoszącą 0,22 zł (tj. mniejszą niż 50 groszy) pomija się; jednocześnie oznacza to, że w tej sytuacji gdy podatek PIT nie występuje skarżąca musiałaby sporządzać "zerowy" PIT-11. Zatem zdaniem skarżącej, w sytuacji, kiedy nie wystąpiłaby zaliczka na podatek PIT od wypłacanych nieodpłatnych świadczeń, na skarżącej nie będzie ciążył obowiązek sporządzenia informacji PIT-11. Bez znaczenia w tej sytuacji jest to, że w skali roku podatkowego kwota składki na ubezpieczenie OC wynosi 22 zł, a podatek PIT od tej kwoty wynosi 2,64 zł; 2) art. 14b § 1, § 2 oraz art. 14c § 2 ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwą ocenę co do zastosowania i wskazanie, że po stronie skarżącej powstaje obowiązek wystawienia informacji PIT-11 o wysokości uzyskanego przychodu przez fizjoterapeutę, w przypadku gdy miesięcznie pobierana zaliczka na podatek PIT wynosiłaby O zł, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przez Dyrektora KIS w interpretacji art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 14c § 2 ordynacji podatkowej oraz błędnego niezastosowania art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zd. pierwsze i zd. drugie Ordynacji podatkowej przez uznanie stanowiska skarżącej w zakresie braku powstania obowiązku wystawienia informacji PIT-11 o wysokości uzyskanego przychodu przez fizjoterapeutę, w przypadku gdy miesięcznie pobierana zaliczka na podatek PIT wynosiłaby 0 zł, przedstawionego we wniosku za nieprawidłowe, podczas gdy w zdarzeniu przyszłym analizowanym w Interpretacji, stanowisko skarżącej przedstawione we Wniosku, w tym wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 2a, art. 11 ust. 2b i art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, należało uznać za prawidłowe w całości; W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej jako: ppsa), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015). Kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej we wskazanych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że interpretacja ta – wbrew stanowisku skarżącej – odpowiada prawu. Przedmiot sporu w sprawie niniejszej koncentruje się wokół kwestii, czy - w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdy zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych wynosiłaby zero - skarżąca (jako płatnik) jest obowiązana sporządzić informację PIT-11. W ocenie strony skarżącej, w sytuacji gdy miesięcznie pobierana zaliczka wynosiłaby 0 zł, to nie jest ona zobowiązana do sporządzenia informacji PIT-11. W tym zakresie skarżąca odwołała się m. in. do art. 63 § 1 ordynacji podatkowej odnoszącego się do reguł zaokrąglania m. in. podstawy opodatkowania, czy kwot podatku. W ocenie skarżącej izby, w sytuacji gdy nie występuje podatek PIT, nie ma również obowiązku sporządzenia informacji PIT-11, gdyż ta jest informacją o pobranych zaliczkach. Odmiennego zdania jest organ interpretacyjny. Jego zdaniem po stronie skarżącej izby – w okolicznościach przedstawionych we wniosku – powstaje obowiązek informacji, tj. obowiązek wystawienia informacji PIT-11 o wysokości przychodu uzyskanego przez fizjoterapeutę. W ocenie Dyrektora KIS na ten obowiązek nie ma wpływu wysokość miesięcznej zaliczki, a przepis art. 63 § 1 ordynacji podatkowej nie ma w sprawie zastosowania. W ocenie sądu, rację w tym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu. Zaznaczyć przy tym należy, że w sprawie nie ma sporu co do tego, że w związku ze sfinansowaniem przez skarżącą składki z tytułu ubezpieczenia fizjoterapeutów w zakresie ubezpieczenia OC, po ich stronie powstanie przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. Przypominając ramy prawne rozpoznania niniejszej sprawy – w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Okoliczności przedstawione w we wniosku wskazują jednoznacznie na to, że skarżąca izba jest podmiotem dokonującym wypłaty należności lub świadczeń, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie ustawy o PIT. Jak to zostało już zaznaczone – w sprawie nie ma sporu co do tego, że takim świadczeniem (nieodpłatnym) jest poniesienie przez skarżącą kosztu ubezpieczenia fizjoterapeutów z tytułu odpowiedzialności OC. Niesporne też jest, że przedmiotowe świadczenie stanowi – po stronie fizjoterapeutów – przychód z innych źródeł, którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. W konsekwencji powyższego – co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z treści art. 42a ust. 1 ustawy o PIT – skarżąca jest obowiązana do sporządzenia informacji o wysokości przychodu (danego fizjoterapeuty). Powołany przepis stanowi bowiem jednoznacznie, że wymienione w nim podmioty "które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT (...) są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów". Sporządzoną informację są także obowiązane przesłać podatkowi i właściwemu urzędowi skarbowemu. Wypełnienie powyższego obowiązku informacyjnego nie jest w żadnym stopniu powiązane z kwestią opodatkowania wypłaconego świadczenia, czy pobranej w związku z tym zaliczki na podatek dochodowy. Bez znaczenia – dla wypełnienia obowiązku informacyjnego pozostaje zatem także zagadnienie samej wysokości ewentualnej zaliczki i związanej z tym kwestii jej wyliczenia przy zastosowaniu reguł zaokrąglania wskazanych w ordynacji podatkowej. Stąd w pełni trafne jest stanowisko organu interpretacyjnego, w myśl którego przepis art. 63 § 1 ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten stanowi bowiem, że odstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. W ocenie sądu, prawidłowość stanowiska organu interpretacyjnego znajduje potwierdzenie również w samej treści formularza informacji PIT-11. W jego wstępnej części zostało wskazane, że składającymi informację PIT-11 są płatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych, a także niebędący płatnikami: rolnicy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej. Skoro zatem obowiązek złożenia informacji ciąży także na podmiotach nie będących płatnikami, to – jak wcześniej powiedziano – zagadnienie pobranego podatku (czy jego podatku) pozostaje poza wpływem na wypełnienie obowiązku informacyjnego. Z dalszej części formularza informacji PIT-11 wynika jednoznacznie, że kwestia opodatkowania uzyskanego przez podatnika przychodu – a ściślej – pobranej z tego tytułu zaliczki – jest tylko jedną z wielu danych ujawnianych w części E informacji PIT-11, obok wysokości uzyskanego przychodu, kosztów jego uzyskania, czy też dochodu. Jeżeli zatem istnieją przyczyny dla których zaliczka na podatek dochodowy nie została pobrana, podmiot sporządzający informację PIT-11 w stosownej rubryce odnoszącej się do pobranych zaliczek winien wpisać "0". Taką sytuacją mogą być wskazane przez skarżącą zasady zaokrąglania wynikające z art. 63 § 1 ordynacji podatkowej. Jeśli zatem, w związku z ich zastosowaniem, skarżąca nie będzie pobierać zaliczek na podatek dochodowy, w informacji PIT-11 wpisze "zerową" pobrana zaliczkę na podatek dochodowy i wskaże pozostałe dane (np. uzyskany przez podatnika przychód). W żadnym razie nie podstaw do uznania, że w takiej sytuacji na skarżącej w ogóle nie będzie ciążył obowiązek sporządzenia informacji PIT-11 i przesłania jej, stosownie do treści art. 42a ust. 1 ustawy o PIT. Jak trafnie wskazał organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę, skoro z tytułu opłaconej prze skarżącą składki na ubezpieczenie OC fizjoterapeuci uzyskują przychód z innych źródeł, to właśnie ten przychód skarżąca jest obowiązana wykazać w informacji PIT-11. Raz jeszcze należy podkreślić, że sporna informacja PIT-11 nie jest tylko i wyłącznie informacją o pobranych zaliczkach. Dlatego nie jest prawidłowe stanowisko skarżącej, że informacja PIT-11 jest to informacja roczna o pobranych zaliczkach. Poza wskazanymi już okolicznościami, tezie takiej przeczy też sam "tytuł" informacji PIT-11. Stanowi on, że PIT -11 jest to informacja o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy. W ocenie sądu, w świetle przedstawionej wyżej argumentacji, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, Dyrektor KIS nie naruszył przepisów ustawy o PIT, ani też przepisów ordynacji podatkowej wskazanych w zarzutach skargi. W szczególności o naruszeniu przepisów art. 14b i art. 14c ordynacji podatkowej nie świadczy wyrażenie stanowiska w sprawie odmiennego niż przedstawione przez stronę skarżącą. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, sąd oddalił skargę – uznając ją całkowicie bezzasadną – o czym orzekł w sentencji wyroku.