III SA/Wa 1788/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w Japonii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz I. z siedzibą w Japonii kwotę 5.617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – I. z siedzibą w Japonii, 30 czerwca 2009 r. złożyła wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w kwocie 138.747,79 zł. Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił Skarżącej dokonania wnioskowanego zwrotu. Wyjaśnił, że stosownie do § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 z późn zm.) – dalej: "rozporządzenie z 23 kwietnia 2004 r.", zwrot podatku w odniesieniu do podmiotów z terytorium państw trzecich przysługuje na zasadzie wzajemności. Zasada ta w stosunkach między Polską a Japonią nie obowiązuje, co wynikało z pisma z 25 lipca 2007 r. Dlatego też Naczelnik Urzędu Skarbowego nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska przedstawionego Skarżącej w postanowieniu wyznaczającym termin z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, aczkolwiek Skarżąca powołała się na pismo Ministerstwa Finansów z 24 października 2001 r., z którego wynikało, że Japonia znajduje się na liście państw stosujących zasadę wzajemności a ponadto podniosła, iż japońskie władze skarbowe dokonują zwrotu podatku konsumpcyjnego podatnikom z Polski. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie błędną interpretację § 3 pkt 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. oraz poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.; a także przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 122 i art. 187 § 1 przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 120 i art. 121 przez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i błędne stosowanie przepisów prawa; art. 210 § 1 pkt 4 i 6 przez niepowołanie właściwej podstawy prawnej oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Zdaniem Skarżącej dokument z 25 lipca 2007 r., na który powoływał się Naczelnik Urzędu Skarbowego ma charakter jedynie informacyjny i nie wskazuje źródła wiedzy Ministerstwa Finansów, od kiedy i w jakim zakresie zasada wzajemności przestała obowiązywać. Wcześniejsze wnioski podmiotów z Japonii były rozpatrywane merytorycznie. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie udzielił wyjaśnień w powyższym zakresie, naruszając tym samym art. 121 oraz 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej. Powołał się tylko na ogólne informacje uzyskane za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca uważała, że z naruszeniem art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie zbadano w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze zwrotem podatku. Skarżąca powołała się na otrzymane pocztą elektroniczną informacje, przedstawiciela Ambasady Japonii w Polsce, z których wynikało, iż władze japońskie zwracają polskim podatnikom zapłacony w Japonii podatek konsumpcyjny. Ambasada Japonii rozpoczęła rozmowy z polskim Ministerstwem Finansów o problemach związanych z obowiązywaniem zasady wzajemności. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że 30 września 2009 r. drogą elektroniczną otrzymała z Ambasady Polskiej w Japonii wyjaśnienia, że w maju 2007 r. na prośbę Ministerstwa Finansów zwróciła się ona do japońskiego Ministerstwa Finansów z prośbą o wyjaśnienie regulacji krajowych w zakresie zwrotu podatku konsumpcyjnego podmiotom zagranicznym. Ministerstwo Finansów w Japonii przygotowało notatkę, którą przekazano polskiemu Ministerstwu Finansów. Z informacji Ambasady Polskiej wynikało dalej, że zdaniem strony japońskiej przy obecnym stanie prawnym zasada wzajemności jest przez nią zachowana, jednakże w opinii polskiego Ministerstwa Finansów wyjaśnienia przekazane przez stronę japońską nie pozwalały na jednoznaczne stwierdzenie spełniania tej zasady. Zdaniem Skarżącej zwrot podatku od towarów i usług powinien być dokonany, ponieważ Japonia zwraca podmiotom z Polski podatek konsumpcyjny. Decyzją z [...] maja 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Wyjaśnił, iż termin "zasada wzajemności" użyty w rozporządzeniu z 23 kwietnia 2004 r. oznacza, że jeżeli polskim podmiotom gospodarczym, które nie są zarejestrowane dla potrzeb podatku od towarów i usług na terytorium państwa trzeciego, przysługiwać będzie od tego państwa trzeciego zwrot podatku z tytułu nabycia tam towarów i usług, to zgodnie z tą zasadą podmiotom pochodzącym z tego państwa trzeciego w Polsce przysługiwać będzie odpowiedni zwrot podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy podniósł, że w piśmie Ministerstwa Finansów z 31 stycznia 2002 r. nr PP2-813-829-1/01/EP przekazano listę krajów, dokonujących zwrotu podatku VAT polskim podmiotom niezarejestrowanym na terytorium tych krajów, na której to liście znajdowała się również Japonia. Listę zaktualizowano pismem Ministerstwa Finansów z 25 lipca 2007 r. nr PT11-063-21/119/BU/07/PT-1157, w którym Japonia nie została wymieniona wśród krajów spełniających zasadę wzajemności. Pismem z 10 marca 2008 r. nr PT11/813/12/38/UJB/08/PT1157 Ministerstwo Finansów powołując się na analizę informacji uzyskanych z polskich placówek dyplomatycznych potwierdziło, że Japonia nie spełnia zasady wzajemności, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, z informacji powyższych wynikało, iż nie zostało potwierdzone spełnienie przez Japonię zasady wzajemności. Uznał zatem, że Japonia nie dokonuje na rzecz polskich podmiotów zwrotu podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze. W konsekwencji zaś podmioty z Japonii nie są uprawnione do otrzymania zwrotu podatku w Polsce. Zasadnie organ pierwszej instancji odmówił Skarżącej zwrotu podatku powołując się na brak zasady wzajemności w stosunkach między Polską a Japonią. Nie był więc zasadny zarzut, iż decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie dowodowe przeprowadzono prawidłowo. Nie zachodziła potrzeba dokonywania ustaleń na podstawie dowodów innych niż posiadane przez organ pierwszej instancji. Stan faktyczny jednoznacznie wskazywał brak przesłanek uzasadniających zajęcie odmiennego stanowiska. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie § 3 pkt 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. przez jego błędną interpretację; art. 122, art. 187 § 1 i art. 121 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; a także art. 125 § 1 tej ustawy przez przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca podniosła, że realizacja zasady wzajemności nie wymaga zawierania umów w tym zakresie. Wymaga natomiast świadczenia wzajemnego w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług w kraju wnioskodawcy (Japonii). Dlatego też, należy uznać, iż zasada ta obowiązuje w stosunku do japońskich podmiotów, jeżeli Japonia zwraca podmiotom polskim podatek od towarów i usług lub inny podatek o podobnym charakterze zapłacony na terytorium Japonii. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że zasada wzajemności nie obowiązuje, ponieważ z otrzymanych przez nią informacji wynikało, że japońskie władze skarbowe zwracają podatnikom z Polski podatek konsumpcyjny. Po sporządzeniu przez Ministerstwo Finansów pisma z 31 stycznia 2002 r., wymieniającego Japonię wśród krajów stosujących zasadę wzajemności, Japonia nie zmieniła przepisów prawa podatkowego w zakresie zwrotów podatku konsumpcyjnego podmiotom z innych krajów, w tym z Polski. Skarżąca uzyskała wyjaśnienia japońskiego biegłego rewidenta księgowego, potwierdzające istnienie zasady wzajemności między Polską a Japonią na gruncie japońskiego prawa podatkowego. Skarżąca ponownie powołała się na treść prowadzonej drogą elektroniczną korespondencji z Ambasadą Japonii w Polsce oraz ustne informacje jej przedstawiciela, dotyczące dokonywanych w Japonii zwrotów podatku konsumpcyjnego. Zdaniem Skarżącej japoński podatek konsumpcyjny odpowiada charakterem polskiemu podatkowi od towarów i usług. Z informacji znajdujących się na stronie internetowej japońskiego Ministerstwa Finansów wynika, iż podatkiem tym opodatkowane są transakcje odpłatnej dostawy towarów, świadczenia usług i importu towarów. Mechanizm odliczania podatku konsumpcyjnego przez podatników jest zbliżony do mechanizmu odliczania podatku od towarów i usług. Ponieważ z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że polskie Ministerstwo Finansów sformułowało stanowisko co do obowiązywania zasady wzajemności pomiędzy Polską a Japonią w oparciu o informacje polskich placówek dyplomatycznych, Skarżąca ponownie powołała się na pismo Ambasady Polski w Japonii z 30 września 2009 r. Skarżąca uważała, że Ministerstwo Finansów powinno podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia kwestii związanych z obowiązywaniem zasady wzajemności. Strona japońska nadal podtrzymuje bowiem stanowisko, że zasada ta obowiązuje. W opinii Skarżącej, skoro jeszcze w 2002 r. władze skarbowe uznawały obowiązywanie zasady wzajemności między Polską i Japonią, Dyrektor Izby Skarbowej powinien wskazać podstawę prawną, z której jasno wynikałoby zaprzestanie obowiązywania tej zasady po 2002 r. Tego jednak nie uczynił. Skarżąca podniosła, że w chwili składania wniosków przez podatników z państw trzecich nie mogą oni stwierdzić, czy są uprawnieni do otrzymania zwrotu podatku w Polsce, ponieważ lista państw uznanych przez Ministra Finansów za niespełniające zasady wzajemności nigdy nie została oficjalnie podana do publicznej wiadomości. Nie zostały też opublikowane pisma Ministerstwa Finansów, na które powołał się Dyrektor Izby Skarbowej. Zdaniem Skarżącej jest to niedopuszczalne. Naruszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej Skarżąca upatrywała w przekroczeniu terminu rozpatrzenia jej wniosku o zwrot podatku. Zgodnie bowiem z także naruszonym § 6 ust. 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. termin ten wynosi 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku wraz z dokumentami. Wniosek Skarżącej winien zatem być rozpatrzony najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. Tymczasem rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w lutym 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego naruszył obowiązek formalnego przedłużenia postępowania w sprawie zwrotu podatku, naruszając tym samym zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W jego ocenie naruszenie to nie może jednak stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie miało wpływu na wynik postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że fakt spełnienia bądź niespełnienia zasady wzajemności nie wymaga formy aktu administracyjnego. Podkreślił, iż w piśmie z 31 stycznia 2002 r. Ministerstwo Finansów nadmieniło, że z uwagi na nadal napływające informacje lista państw będzie bieżąco aktualizowana. Zastrzeżenie to powoduje, że z założenia lista nie miała charakteru ostatecznego. Uaktualnienie danych poprzez usunięcie określonego państwa z listy nie oznacza, że zasada wzajemności w państwie tym spełniona była do momentu uzyskania informacji potwierdzających, iż tak nie było. Jeżeli nawet istniały pewne wątpliwości, ze względu na brak danych czy państwo spełnia zasadę wzajemności, dalsza korespondencja miała te wątpliwości rozwiać. Aktualizacja listy dokonana pismami z 25 lipca 2007 r. i z 10 marca 2008 r. wskazuje że w Japonii zasada wzajemności nie została spełniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 138.747,79 zł za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Zwrotu tego Skarżąca – podmiot zagraniczny – domagała się w oparciu o przepisy rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia zwrot podatku w odniesieniu do podmiotów z terytorium państw trzecich przysługuje na zasadzie wzajemności. Spór stron dotyczył obowiązywania tej zasady w stosunkach między Polską i Japonią w zakresie dokonywania zwrotów podatku od towarów i usług lub też podatków o podobnym charakterze. Znaczenie zasady wzajemności na gruncie rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. nie było sporne i zostało przez strony prawidłowo przedstawione. Zdaniem Skarżącej, która powoływała się na obowiązywanie tej zasady jeszcze w roku 2002 oraz na korespondencję z Ambasadą Japonii w Polsce, zasada powyższa wciąż jest przez Japonię respektowana. Organy podatkowe uznały natomiast, że w stosunkach z Japonią zasada wzajemności nie obowiązuje. Oparły się przy tym na liście państw stosujących tę zasadę, zamieszczonej w pismach Ministerstwa Finansów z 25 lipca 2007 r. oraz z 10 marca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej na wezwanie Sądu dostarczył kopie ww. pism, a także pisma z 31 stycznia 2002 r., których brakowało w aktach sprawy. Japonia znajdowała się na liście państw stosujących zasadę wzajemności, zamieszczonej w piśmie z 31 stycznia 2002 r. Pismo z 25 lipca 2007 r. zawierało listę jedynie państw europejskich oraz informację, że z uwagi na prowadzoną korespondencję w celu aktualizacji spełniania zasady wzajemności, informacja dotycząca m.in. Japonii zostanie przekazana odrębnym pismem. Zapowiedziano też, że podana w piśmie lista będzie na bieżąco aktualizowana. Dopiero pismo z 10 marca 2008 r. zawierało stwierdzenie, że zasada wzajemności, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. nie jest spełniona w Japonii, co wynikać miało z informacji uzyskanych z polskich placówek dyplomatycznych. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej twierdząc, że uaktualnienie listy państw stosujących zasadę wzajemności poprzez usunięcie z niej określonego państwa nie oznacza, że w państwie tym zasada wzajemności tym spełniona była do momentu uzyskania informacji potwierdzających, iż tak nie było. Rzecz jednak w tym, że z pisma Ministerstwa Finansów z 10 marca 2008 r. nie wynika, aby Japonia zaprzestała stosowania zasady wzajemności wcześniej niż w dacie sporządzenia tego pisma. I chociaż logicznym byłby wniosek, iż tak się stało i pismo było tego rezultatem, to jednak zdaniem Sądu rzeczą Ministerstwa Finansów było zadbanie o zamieszczenie w treści pisma stosownej informacji. Sąd nie podważa prawa Ministra Finansów do czynienia ustaleń co do stosowania przez inne państwa zasady wzajemności w zakresie dokonywania zwrotów podatku od towarów i usług lub podatku podobnego. Nie kwestionuje również przydatności w tym względzie danych przekazywanych przez placówki dyplomatyczne. Jednakże nie oznacza to, że informacje uzyskane w tym zakresie, stanowiące dla organów podatkowych podstawę do odmowy dokonania zwrotu podatku, mogą być nieprecyzyjne. W sytuacji, gdy zwrot obejmuje poszczególne miesiące, a stosowanie zasady w stosunkach z danym państwem ulega zmianie, niezbędne jest wskazanie kiedy zmiana taka następuje. Innymi słowy rzeczą organów podatkowych jest ustalenie, kiedy dane państwo zaprzestało stosowania zasady wzajemności lub też od kiedy zaczęło ją stosować. Tylko bowiem w okresie, w jakim zasada wzajemności w danym państwie nie jest stosowana, zasadna jest odmowa zwrotu podatku podmiotom pochodzącym z tego państwa. Bez wątpienia dokonanie powyższych ustaleń wymagać może podjęcia szeregu działań i być czasochłonne, jednakże nie jest to okoliczność, której skutki powinni odczuwać podatnicy, zarówno polscy w innym państwie, jak i podmioty pochodzące z tego państwa w Polsce. Sąd rozumie również trudność sytuacji Dyrektora Izby Skarbowej, który wydając zaskarżoną decyzję dysponował jedynie enigmatyczną informacją Ministerstwa Finansów, że zasada wzajemności w Japonii nie jest stosowana. W ocenie Sądu powyższe nie mogło jednak prowadzić do akceptacji sytuacji, gdy organy podatkowe orzekające w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług odmawiają tego zwrotu w oparciu jedynie o pismo, z którego nie wynika nawet od kiedy Japonia zaprzestała stosowania zasady wzajemności. Jest to okoliczność istotna w rozpoznanej sprawie, ponieważ wniosek Skarżącej obejmował zwrot za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Natomiast pismo, na które powołał się Dyrektor Izby Skarbowej nosi datę 10 marca 2008 r. Sama w sobie okoliczność, iż już w 2007 r. Ministerstwo Finansów miało wątpliwości co do realizacji przez Japonię zasady wzajemności, nie może być uznana za równoznaczną ze stwierdzeniem, że rzeczywiście tak było. Biorąc pod uwagę treść ww. pisma stwierdzić należy, że organy podatkowe nie miały powodów, aby w oparciu o to pismo kwestionować zasadność żądanego przez Skarżącą zwrotu podatku za okres poprzedzający jego sporządzenie. Zważyć przy tym należało, że Skarżąca przedstawiła korespondencję z Ambasadą Japonii w Polsce, z której wynikało, iż w ocenie władz japońskich zasada wzajemności wciąż jest respektowana. Skarżąca zasadnie zarzuciła, iż organy podatkowe w ogóle nie odniosły się do tej korespondencji. W rezultacie Skarżąca, która dołożyła starań aby wykazać stosowanie zasady wzajemności przez państwo swojego pochodzenia i miała prawo oczekiwać, że znaczenie przedstawionych przez nią informacji zostanie przez organy podatkowe ocenione, oceny takiej nie otrzymała. Zaniechanie organów podatkowych Sąd uznał za naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz art. 210 § 4 tej ustawy, określającego wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie decyzji. Ponieważ informacje Skarżącej dotyczyły zasadniczej kwestii spornej w rozpoznanej sprawie, tj. stosowania przez Japonię zasady wzajemności, naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu ogólnikowość informacji, jakimi dysponowały organy podatkowe podejmując rozstrzygnięcie, nie pozwalała uznać ich za wystarczające do dokonania prawidłowej oceny czy spełniony został warunek z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r., a w rezultacie, czy i w jakim zakresie (za jaki okres) Skarżącej przysługiwał zwrot podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Obowiązkiem organów podatkowych jest dążenie do jak najpełniejszego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, stosownie do zapisanego w art. 187 § 1 tej ustawy nakazu zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z akt sprawy nie wynika, aby Dyrektor Izby Skarbowej występował do Ministerstwa Finansów o wskazanie, od kiedy Japonia zaprzestała stosowania zasady wzajemności. Nie upewnił się również, że informacja zawarta w piśmie z 10 marca 2008 r. pozostała aktualna w okresie późniejszym. Wprawdzie stwierdzenie, że w latach 2009-2010 Japonia zasadę wzajemności realizowała nie miałoby wpływu na prawo Skarżącej do zwrotu podatku za poszczególne miesiące roku 2008, jednakże być może mogłoby stanowić wyjaśnienie przedstawionego przez Skarżącą stanowiska Ambasady Japonii w Polsce. Dlatego też nie sposób przyjąć, że w rozpoznanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu poprzestanie na niepełnej informacji zawartej w piśmie Ministra Finansów, naruszało wskazane wyżej przepisy postępowania. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w oparciu o materiał dowodowy, jakim dysponowały organy podatkowe niemożliwe było jednoznaczne stwierdzenie, iż zasada wzajemności nie była przez Japonię stosowana w okresie objętym wnioskiem Skarżącej o zwrot podatku. Sąd uwzględnił zatem podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, opisane wyżej naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych dodatkowo pogłębia okoliczność, że – jak wskazano wyżej – zamieszczona w piśmie Ministerstwa Finansów z 10 marca 2008 r. informacja o niestosowaniu przez Japonię zasady wzajemności była niewystarczająca (także w świetle przedłożonych przez Skarżącą danych uzyskanych z Ambasady Japonii w Polsce). Podniesiony w skardze zarzut naruszenia tej zasady był zatem zasadny. Sąd nie stwierdził natomiast, aby decyzja organu pierwszej instancji wydana została z istotnym naruszeniem zasady szybkości postępowania (art. 125 Ordynacji podatkowej). Wynoszący 6 miesięcy termin wskazany w § 6 ust. 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. jest terminem, w jakim Naczelnik Urzędu Skarbowego obowiązany był wydać decyzję o wysokości uznanej kwoty zwrotu podatku, a urząd skarbowy dokonać zwrotu. Skarżąca złożyła wniosek o zwrot podatku 30 czerwca 2009 r. Decyzja odmawiająca uwzględnienia wniosku wydana została [...] stycznia 2010 r. czyli w ciągu 7 miesięcy od złożenia wniosku. Nie było to znaczące przekroczenie terminu, a przy tym z uwagi na treść decyzji samo w sobie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ocenił znaczenie powyższego naruszenia. Ponownie rozpatrując odwołanie Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej powinien wystąpić do Ministerstwa Finansów o wskazanie od kiedy Japonia zaprzestała stosowania zasady wzajemności w stosunkach z Polską oraz o wyjaśnienie, z uwagi na informacje wynikające z korespondencji mailowej przekazanej przez Skarżącą (w tym o rozmowach ze strona polską), czy dotyczące Japonii ustalenia zamieszczone w piśmie z 10 marca 2008 r. nie uległy korekcie i ewentualnie od kiedy. Skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Sąd uchylił jedynie zaskarżoną decyzję uznając, że zakres postępowania odwoławczego umożliwia Dyrektorowi Izby Skarbowej poczynienie wskazanych wyżej ustaleń faktycznych. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", Zakres, w jakim uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w kwocie stanowiącej sumę wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075).