III SA/Wa 1789/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2016 r. nr IPPP1/4512-1335/15-2/MP w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić I. sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – I. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2016 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżona interpretacja indywidualna zawierająca pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu została prawidłowo doręczona Skarżącej w dniu 29 stycznia 2016 r. (k. 21 akt administracyjnych). Skarżąca w dniu 15 lutego 2016 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Podkreślić także należy, że przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednego z nich czyni skargę niedopuszczalną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że Minister Finansów - działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w W. - wydał interpretację indywidualną w dniu 26 stycznia 2016 r. Interpretacja ta została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 29 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 21 akt adm.). Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do 12 lutego 2016 r. powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika natomiast bezspornie, iż Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 15 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego - k. 23 akt adm.), a więc z uchybieniem terminu. Sąd nie miał też podstaw by stwierdzić, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy Skarżącej. Należy stwierdzić więc, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane zostało po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., a zatem jest bezskuteczne. Uchybienie warunkom wniesienia skargi określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowiło w konsekwencji przeszkodę do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Wobec powyższego Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.