III SA/Wa 179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 września 2016r., nr IPPB3/4510-648/16-2/JBB w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. – Skarżąca w dniu 5 grudnia 2016 r. (data nadania pocztowego) wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 września 2016 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z akt administracyjnych wynika, że Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 października 2016 r. pouczył Skarżącą, iż przysługuje jej prawo do wniesienia skargi na ww. interpretację indywidualną w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. odpowiedzi za pośrednictwem organu, który wydał interpretację. Ww. odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono Skarżącej w dniu 3 listopada 2016 r. W dniu 13 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał przedmiotową skargę do Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 718 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast ze z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zauważyć należy, że brak jest w stanie prawnym obecnie obowiązującym regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Za utrwalone można jednakże uznać stanowisko, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu. Pogląd taki akceptują zarówno przedstawiciele doktryny (vide "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", T. Woś i in., LexisNexis, wyd. I, Warszawa 2005 r.), jak i potwierdza go dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, postanowienie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1250/08, postanowienie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I FSK 687/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazuje, że odpowiedz na wezwanie do usunięcia prawa Ministra Finansów z 25 października 2016 r. doręczono stronie Skarżącej w dniu 3 listopada 2016 r. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi rozpoczął bieg 4 listopada 2016 r. i upłynął 5 grudnia 2016 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 P.p.s.a., który to stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła bezpośrednio do Sądu w dniu 8 grudnia 2016 r. Następnie w dniu 13 stycznia 2016 r. skargę przekazano do organu, co było równoznaczne z wniesieniem skargi w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji