III SA/Wa 1792/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.M. na czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie czynności wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. Skarżący T.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 9 maja 2018 r. w przedmiocie czynności wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 31 lipca 2018 r. pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. W związku z uszkodzeniem zwróconej przesyłki pocztowej (brak zwrotnego potwierdzenia odbioru na odwrocie koperty), zarządzeniem z 26 października 2018 r. wezwano ponownie Skarżącego pismem z dnia 9 stycznia 2019 r. do usunięcia ww. braku formalnego skargi. Skarżący, do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oceniając skuteczność doręczenia Skarżącemu (zamieszkałemu w Niemczech) wezwania do uiszczenia wpisu od skargi Sąd przyjął, że zastosowanie znajdzie w sprawie art. 299 § 1 p.p.s.a., według którego stronie, która ma miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, sąd doręcza pisma pocztą przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru lub równoważną przesyłką. Przesyłki właśnie tego rodzaju nadano na adres Skarżącego w Niemczech. Do doręczenia ww. przesyłek zastosowanie znajdą przepisy Regulaminu poczty listowej Światowego Związku Pocztowego, sporządzonego w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r. (Dz.U. z 2007 r. Nr 108, poz. 744). Z art. RL 147 Regulaminu wynika, że: 1. Administracje pocztowe zapewniają zwrot przesyłek, które nie mogły zostać z jakiegokolwiek powodu doręczone adresatom. 2. Termin przechowywania przesyłek podany jest w poniższych ustępach. Zgodnie z art. RL 147 ust. 5 pkt 5.1 z zastrzeżeniem przepisów kraju przeznaczenia, przesyłki niedoręczalne zwraca się do administracji pocztowej kraju nadania, której znaki opłaty znajdują się na przesyłce. Z kolei, z treści art. RL 147 ust. 8 pkt 8.1 Regulaminu wynika, że przed zwróceniem do administracji kraju nadania przesyłek niedoręczonych z jakiegokolwiek powodu, urząd przeznaczenia powinien podać, po francusku, przyczynę niedoręczenia. Informację o przyczynie umieszcza się, o ile to możliwe, na przedniej stronie przesyłki, w następującej formie: "inconnu" ("nieznany"), "refusé" ("odmówił przyjęcia"), "déménagé" ("wyprowadził się"), "non réclamé" ("nie podjął"), "adresse insuffisante" ("niewystarczający adres") itp. Informację tę podaje się za pomocą odcisku stempelka lub przyklejonej, właściwie wypełnionej nalepki CN 15. Tak samo odręczne adnotacje o niedoręczeniu odnotowane przez pracowników poczty lub przez urzędy pocztowe można, w takim przypadku, uznać za wystarczające (ust. 8 pkt 8.2.). W świetle powyższego Sąd ocenił, że zwrócone Sądowi koperty, zawierające pisma z dnia 3 sierpnia 2018 r. oraz z dnia 9 stycznia 2019 r., pomimo iż nie zawierały na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru (oderwane), to jednak zostały one prawidłowo wypełnione przez pracowników poczty niemieckiej, a z nalepek CN 15 wynika, że w dniu 3 września 2018 r. oraz 25 stycznia 2019 r. ww. przesyłki zwrócono jako niepodjęte w terminie ("Nicht abgeholt – non reclamé"). Zgodnie natomiast z art. 73 § 1 p.p.s.a., który znajduje w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk adresata, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Stosownie do przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Natomiast w kontekście obowiązywania w stosunkach między Polską a Niemcami cytowanego już Regulaminu, należy uznać, że zwrócona Sądowi koperta zawierająca pismo z dnia 9 stycznia 2019 r., wskazuje, że z dniem 25 stycznia 2019 r. upłynął termin, jaki Skarżący miał na podjęcie ww. przesyłki. Przesyłki tej nie podjął do tego dnia, a więc w myśl stosowanego odpowiednio art. 73 § 4 p.p.s.a. dzień odnotowany na nalepce CN 15 jako dzień zwrotu przesyłki niepodjętej, uznać należy za dzień doręczenia przesyłki (fikcja doręczenia). Podkreślić również należy, że pomimo dwukrotnej próby doręczenia Skarżącemu korespondencji, Skarżący z przyczyn leżących po swojej stronie nie podjął wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi i do chwili obecnej nie poinformował Sądu o zmianie swego miejsca zamieszkania, pomimo iż obowiązek ten wynika wprost z art. 70 § 1 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że termin do uiszczenia wpisu sądowego skargi upłynął z dniem 1 lutego 2019 r. W terminie tym skarżący wpisu sądowego od skargi nie uiścił, wobec czego skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.