III SA/Wa 1797/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. wskutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia Na podstawie zarządzeń z 4 października 2018 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka lub strona) została wezwana do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z [...] września 2018 r. w przedmiocie odrzucenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł oraz nadesłanie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia zostało odebrane 18 października 2018 r. przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji – pracownika V. sp. z o.o. z siedzibą w W., pod adresem wskazanym przez skarżącą jako adres do korespondencji. Pismem z 26 października 2018 r., nadanym 29 października 2018 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, wskazując że prezes zarządu spółki otrzymał skany korespondencji odebranej przez pracownika V. sp. z o.o. dopiero 26 października 2018 r. Skarżąca podkreśliła, iż pomimo wcześniejszych próśb o dokonanie skanów zawartości przesyłki sądowej, V. sp. z o.o. nie wydała skanów korespondencji z uwagi na fakt, że spółka zalegała z opłatą czynszu za wynajem lokalu. Dopiero po zapłacie zaległych należności na rzecz V. sp. z o.o. wydano skarżącej skany ww. korespondencji, co umożliwiło wykonanie wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności. Wszystkie przesłanki z art. 87 p.p.s.a. muszą być spełnione łącznie, w przeciwnym razie uchybiony termin nie może zostać przywrócony. W przedmiotowym przypadku Skarżąca podnosiła, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała 26 października 2018 r., kiedy to otrzymała skany korespondencji z Sądu, od spółki wynajmującej jej lokal. Zatem Skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, albowiem wniosek taki złożyła 29 października 2018 r. Strona zadośćuczyniła również drugiej przesłance niezbędnej do przywrócenia terminu, mianowicie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu uzupełniła braki formalne zażalenia tj. przesłała odpis zażalenia i uiściła należny wpis od zażalenia. W tej sytuacji do oceny Sądu pozostała ostatnia z przesłanej decydujących o przywróceniu terminu, sprowadzająca się do odpowiedzi na pytanie, czy uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Odnosząc się do ww. przesłanki wskazać należy, za orzecznictwem sądów administracyjnych, że kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (np. post. NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, iż nie uzupełniła braków formalnych zażalenia, bez swojej winy. Nieotrzymanie skanów wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie, pozwalającym na terminowe uzupełnienie braków formalnych zażalenia nie wynikało bowiem z okoliczności niezależnych od strony. Skarżąca nie uiszczając należnych opłat na rzecz wynajmującego jej lokal, przyczyniła się do trudności z wydawaniem korespondencji. W takim stanie rzeczy nie można więc przyjąć, iż skarżąca nie miała wpływu na okoliczności związane z uchybieniem terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, skoro jak wynika z treści wniosku już przed 26 października 2018 r. wiedziała, iż na wskazany przez nią adres do korespondencji, doręczono przesyłkę sądową. Strona mogła bowiem, wobec posiadania takiej wiedzy, podjąć czynności w celu zapoznania się z treścią doręczonej jej prawidłowo korespondencji jeszcze przed upływem terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi, tj. podjąć próbę osobistego uzyskania korespondencji od V. sp. z o.o. w siedzibie tej spółki czy też zwrócić się do Sądu z zapytaniem o treść wystosowanego do niej pisma. W takim stanie rzeczy uznać należy, iż brak podjęcia stosownych działań w celu uzyskania wiedzy o treści przesyłki sądowej po powzięciu przez stronę wiedzy o jej doręczeniu, obciąża stronę i skutkuje negatywnym rozstrzygnięciem złożonego przez nią wniosku. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.